அழியாச்சுடர்(Backup)

கன்னியாகுமரி மாவட்ட தமிழ் எழுத்தாளர்கள் சங்கத்தின் நான்காவது சிறப்பு மாநாட்டின் தொடக்கவுரை - 28.12.90

கன்னியாகுமரி மாவட்டத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கத்தின் நான்காவது சிறப்பு மாநாட்டை ஒட்டி நடைபெறவிருக்கும் இக் கருத்தரங்கின் தொடக்கவுரையை நிகழ்த்துவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நானும் இதில் பங்கு பெற வேண்டும் என்பதில் விடாப்பிடியாக இருந்த என் நண்பர் டாக்டர். பத்மனாபன் அவர்கட்கு என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பல தலைப்புக்களில் பல்வேறு அறிஞர்கள் இங்கு கட்டுரைகள் படிக்க இருக்கிறார்கள். கல்வி, வரலாறு, திருக்கோயில்கள், பண்டைய இலக்கியம், தற்கால இலக்கியம், கலைகள், நாட்டார் கலைகள், இதழியல் ஆகிய துறைகளில் தேர்ச்சி பெற்ற புலவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களை முன் வைத்து இந்தக் கருத்தரங்கிற்கு வலிமை சேர்ப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். எழுத்தாளர் மாநாட்டைச் சார்ந்து நடக்கும் கருத்தரங்கம் என்பதால் இன்றைய தமிழ்ப் பின்னணியில் நவீன எழுத்தாளனின் தலைவிதி பற்றி ஒருசில வார்த்தைகள் கூறுவது தவறாக இருக்காது என்று நம்புகிறேன்.

தமிழ் மொழி உலக மொழிகளில் மிக மேலானது என்பது நமக்குத் தெரியும். மேலான மொழி என்றால் என்ன ? எந்த மொழியிலும் ஒருவர் பேச அந்த மொழி அறிந்த மற்றொருவருக்குப் புரிகிறது. ஒருவர் எழுத மற்றொருவர் படித்துத் தெரிந்து கொள்கிறார். ஓசையில் மட்டும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மொழிகளும் இருக்கின்றன. ஓசையிலும் எழுத்து வடிவிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மொழிகளும் இருக்கின்றன. கருத்துப் பரிவர்த்தனை எல்லா மொழிகளிலுமே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போது தமிழின் தனிச் சிறப்பு என்ன ? ஏன் அதை வளர்ச்சியடைந்த மொழி என்கிறோம் ? அதன் தொன்மையைச் சொல்லி ஏன் பெருமிதம் கொள்கிறோம் ?

மொழி மேலானது என்றால் அந்த மொழியில் மேலான இலக்கியங்கள் இருக்கின்றன என்று அர்த்தம். சங்கக் கவிஞர்களும் தொல்காப்பியனும், வள்ளுவனும், கம்பனும், இளங்கோவும், பாரதியும் மேலானவற்றை, உலக இலக்கியங்களோடு ஒப்பிடத் தகுந்தவற்றை எழுதியிருக்கிறார்கள். இவை போன்ற படைப்புக்களைக் கழித்துவிட்டால் பரிமாற்றத்திற்கு மட்டுமே உபயோகப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சாதனமாகத் தமிழ் சுருங்கிவிடும்.

நேற்று வாழ்ந்த தரமான படைப்பாளிகள் நம் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் செழுமைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் வழியில் தோன்றியிருக்கும் இன்றைய எழுத்தாளர்கள் தங்களால் இயன்ற அளவு தரத்தைக் கூட்டி நம் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் செழுமைப்படுத்தி வருகிறார்கள். உலக இலக்கியங்களுடன் ஒப்பிடத்தகுந்த படைப்புகள் தமிழில் குறைவாகவும் இந்திய இலக்கியங்களுடன் ஒப்பிடத்தகுந்த படைப்புக்கள் தமிழில் நிறைவாகவும் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.

ஆக, இந்த எழுத்தாளர்கள்தாம் நம் மொழியின் வளத்தை, கலாச்சாரத்தின் செழுமையை, சிந்தனைகளின் கூர்மைகளைத் தமிழில் உருவாக்கி வருகிறார்கள். இவர்களை மட்டுமே நான் எழுத்தாளர்கள் என்று அழைக்கிறேன். இவர்கள் எண்ணிக்கையில் மிகக் குறைவானவர்கள். சோரம் போகாமல், சமரசங்களில் சரியாமல், இழிவுகளை ஏற்க மறுத்து, புறக்கணிப்புகளால் மனம் குன்றாமல் உயர்வானவற்றையும் உன்னதமானவற்றையும் இயன்ற வரையிலும் இவர்கள் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் பார்வை சார்ந்து, ஏற்று நிற்கும் தத்துவங்கள் சார்ந்து, தங்கள் நம்பிக்கைகள் சார்ந்து, இவர்கள் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மற்றொரு வகையினர் மொழியைத் தங்கள் சுய லாபங்களுக்காக, பணம், புகழ், பரிசு ஆகிய மூன்று சுய லாபங்களுக்காக, பயன்படுத்தி சந்தைக்கு ஏற்ப சரக்குகளைத் தயாரித்து அவற்றை விற்றுத் தங்கள் குறுகிய நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளக்கூடியவர்கள். லட்சக்கணக்கான வாசகர்கள் கொண்ட பிரபல இதழ்கள் மூலம் இவர்களின் தயாரிப்புகள் பொழுதுபோக்கு வாசகனை எட்டுகின்றன. எந்த மேலான விதிகள் சார்ந்தும் இவர்கள் ஒழுகவில்லை. இதழின் விற்பனையை அதிகரிக்கச் செய்யும் வகையில் இவ்விதழ் ஆசிரியர்கள் என்னும் வர்த்தகர்கள் எந்த விதமான சரக்கைக் கொள்முதல் செய்ய விரும்புகிறார்களோ அதற்கேற்ப சரக்கைத் தயாரித்துக் கொடுக்கக்கூடிய வணிக உற்பத்தியாளர்கள் இவர்கள். மறைமுகமான அல்லது நேரடியான ஆபாசம், பாலுணர்வைத் தூண்டும் தந்திரங்கள், தமிழ் வாழ்க்கையில் பார்க்கக் கிடைக்காத காதல் காட்சிகள், நிஜமான வாழ்க்கைக்கு எதிராகப் பொய்யான வாழ்க்கை, உண்மையான பிரச்சனைகளுக்கு எதிராகப் போலியான பிரச்சனைகள், மெய்யான தீர்வுகளுக்கு எதிராக கற்பனையான தீர்வுகள் இவையே அவர்களுடைய வழிமுறைகள். இவர்களுக்கு வருமானம் உண்டு. புகழ் உண்டு, அரசியல் செல்வாக்கு உண்டு. வானொலியிலும் டி.வியிலும் சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு. பல்கலைக் கழகங்கள் ஆதரிக்கின்றன. ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் இவர்களுடைய ஜோடனைகளை ஆராய்ச்சி செய்து பட்டம் பெறுகிறார்கள். எழுத்தாளர்கள் தங்களைத் தேடி பரிசுகள் வருவதற்காக நெடுங்காலமாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வணிக எழுத்தாளர்கள் பரிசுகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய அரசியல் விலை தந்து உடனுக்குடன் அவற்றைப் பெற்று முந்தியில் சொருகிக் கொண்டு போகிறார்கள். அத்துடன் மூன்றாம் தர வணிகத் தயாரிப்புகள்தான் இன்று நூல் நிலையங்களையும் பெரிதும் ஆக்ரமித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

மேலானவற்றை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளன் ஐந்நூறு அல்லது ஆயிரம் பிரதிகள் விற்கும் சிறு பத்திரிகைகளில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். தமிழ் மக்களின் எண்ணிக்கை 5 கோடிக்கு மேல் என்கிறார்கள். மேடையில் முழங்குகிறவர்கள் இன்னும் அதிகமாகக் கூடச் சொல்கிறார்கள். எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. தமிழ் எழுத்தாளன் ஒருவன் அவன் மேலானவற்றைப் படைக்க வேண்டும் என்று எண்ணிவிட்டான் என்றால், ஐம்பது வருடம் விடாப்பிடியாக எழுதிய பின்பும் அவனால் இரண்டாயிரம் வாசகர்களைச் சென்றடைய முடியாது. அவன் தனியாக சிற்றிதழ்களுக்கு வெளியே நின்று ஒரு புத்தகம் எழுதினால், அதுவும் தரமான புத்தகம் என்றால் ஆயிரம் பிரதிகள் விற்க ஐந்து வருடங்கள் வரையிலும் ஆகும். ஐம்பது வருடங்கள் தொடர்ந்து எழுதிய பின்பும் அவன் ஒரு சமூக சக்தியாக உருவாவது இல்லை. திட்டமிட்ட புறக்கணிப்புகள் மூலம் அவன் குரல்வளை நெரிகிறது. இருப்பினும் அவன் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். தரத்தைக் காப்பாற்ற முன்னும் தமிழ் எழுத்தாளனின் சோதனைகள் மிகக் கொடுமையானவை. எனக்குத் தெரிந்து உலக மொழிகள் எவற்றிலும் மதிப்பீடுகளையும் தரங்களையும் போற்றும் எழுத்தாளன் இந்த ஒரே காரணத்திற்காக இவ்வளவு மோசமான சோதனைகளை எதிர்கொள்வதில்லை.

ஆனால், காலம் அவ்வளவு கொடுமையாக இல்லை. எழுத்தாளனின் படைப்புக்கள் காலத்தை எதிர்த்து வெல்லும் போது, பொழுதுபோக்கு ஜோடனைகள் காலத்தால் சாகடிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் காலத்தின் நடவடிக்கைகள் சாவகாசமானவை. எழுத்தாளனின் ஆயுளோ அதிகமாகவும் இல்லை. பாரதியைப் புறக்கணித்த புலவர்கள் இருந்த இடம் இன்று தெரியவில்லை. பாரதி நின்று கொண்டிருக்கிறார். கல்கி தேய்ந்து கொண்டிருக்கிறார். புதுமைப்பித்தன் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். தாம் வாழ்ந்த காலத்தில் மிக மோசமான புறக்கணிப்புகளுக்கும் வசவுகளுக்கும் ஆளான வையாபுரிப் பிள்ளை மறு அவதாரம் எடுத்திருக்கிறார். அவரைத் தூற்றிய புலவர்களின் வாரிசுகள் வையாபுரிப் பிள்ளைக்கு உரிய மதிப்புத் தந்து அவரை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்று இப்போது வேண்டுகோள் விடுக்கும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். டி.கே.சியின் தமிழ் பற்று, கவிதைப் பற்று, தமிழ் இசைப் பற்று ஆகியவை இன்று தமிழ் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக மலர்ந்து விட்டன. இக் கருத்துக்களை அவர் கூறிவந்த காலங்களில் அவர் மிக மோசமான விமர்சனங்களுக்கு ஆளாக வேண்டி இருந்தது

ஆனால் தன் ஆயுளுக்குப் பின் நிதி வழங்கப்படும் காலத்தை மட்டுமே நம்பி ஒரு எழுத்தாளன் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்படுவது ஒரு ஆரோக்கியமான சமுதாயத்தின் இருப்பைக் காட்டவில்லை. அரசியல், கல்வித்துறைகள், இலக்கிய அமைப்புகள், திரைப்படங்கள், சமய நிறுவனங்கள் ஆகிய அனைத்தும் வணிக மதிப்பீடுகளை ஏற்றுக் கொண்டு குறுகிய வழிகளில் செயல்படுவதைப் போற்றும் ஒரு சமூகம் நோயுற்ற ஒரு சமூகம் என்பதில் தவறில்லை. இந்த நோயின் காரணமாக மேலான மதிப்பீடுகள் இன்று முற்றாகச் சரிந்து விட்டன. மட்டுமல்ல தாழ்ந்து கிடக்கும் மதிப்பீடுகள்தான் நடைமுறை சாத்தியமானவை என்ற நியாயமும் ஓங்கி ஒலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. வணிக சினிமாவின் சீரழிந்த மதிப்பீடுகள்தான், தமிழ் அறிவுவாதிகள் என்று கூறிக் கொண்டு நெளியும் அநேகரை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அடிப்படையில் இது நிலவுடைமை சமூகத்தின் மதிப்பீடுகள் ஆகும். யார் உண்மையில் அறிவுவாதிகளோ, யார் தரத்திற்காகவும் மேன்மைக்காகவும் நிற்கிறார்களோ அவர்களை மக்களுக்குத் தெரியாது. யார் யாரை மக்களுக்குத் தெரியுமோ அவர்கள் மக்களின் அடிப்படை நாகரிகத்தையே சிதைத்து அந்தச் சிதைவிலேயே தங்கள் குறுகிய நோக்கங்களின் வெற்றிகளில் திளைப்பவர்கள். இப்படிப் பார்க்கும் போது தமிழ் எழுத்தாளனின் தலைவிதியும் தமிழ் சமூகத்தின் தலைவிதியும் ஒன்றுதான். இதுதான் இன்றைய தமிழின் தலையாய பிரச்சனை. இந்தப் பிரச்சனைகளை விரிவாக, மிக ஆழமாக ஆராய்வதுதான் இன்றைய தமிழ் எழுத்தாளர்களின் முதல்பட்ச வேலை.

*****

தமிழாலயமும் அகில இந்திய வானொலி நிலையமும் இணைந்து மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் முன்னேற்ற சங்கம் சார்பாக நடத்தப்பட்ட சிறுகதைப் பயிலரங்கில் ஆற்றிய உரை - 25.03.95

சிறுகதை என்பது ஒரு தனியான கலை உருவம். அதை எல்லோரும் எழுதிப் பார்க்கலாம். ஆனால் எல்லோரும் எழுத வேண்டும் என்ற அவசியம் கிடையாது. ஆர்வம் இருந்தால் எழுதலாம். எல்லோரும் அதைப் படித்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்ற அவசியமும் கிடையாது. அப்படியொரு கட்டாயம், சமூகத் தேவை எதுவுமே இல்லை. சிறுகதை எழுதாமல் சிறந்த பிரஜையாக வாழமுடியும். சிறுகதை எழுதுபவர்களைவிட, படிப்பவர்களைவிட உயர்ந்த மனிதர்களாக அவர்கள் இருக்கவும் கூடும். சிலர் சிறுகதைகள் படிக்காமல் வேறு அற்புதமான நூல்களைப் படித்திருப்பார்கள். சிலர் திருக்குறள் படித்திருப்பார்கள். சிலர் சிலப்பதிகாரம் படித்திருப்பார்கள். கம்பராமாயணம் படித்திருப்பார்கள். நமது தலைவர் திரு. ஹமீத் அவர்களின் தகப்பனார் ஆன செய்க்குத்தம்பிப் பாவலர் இருக்கிறார். மிகப்பெரிய புலவர். இந்த நூற்றாண்டு கண்ட மிகப்பெரிய புலவர்களில் ஒருவர் என்று சொல்லலாம். ஆனால் அவர் சிறுகதையை விரும்பிப் படித்திருப்பாரா என்பது சந்தேகம் தான். அதை வைத்து ஒருவரை நாம் மதிப்பிட முடியாது.

சிறுகதையைப் படைக்க வேண்டும் என்ற அவா இருந்தால் யாரும் அந்தத் திறனை வளர்த்துக் கொள்ளலாம். அதற்கான வழிமுறைகளை, சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். சிறுகதையையே படிக்காமல் யாராலும் சிறுகதையை உருவாக்கிவிட முடியாது. அநேகமாக எனக்குத் தெரிந்த வரை சிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் எல்லாரும் சிறந்த சிறுகதை வாசகர்களும் கூட. அதுபோல் சிறுகதை எழுதுபவர்கள் சிறுகதையை மட்டுமே படிக்க வேண்டும் என்றும் கிடையாது. நாவல்கள் படிக்க வேண்டும். கவிதைகள் படிக்க வேண்டும். ஆராய்ச்சி நூல்களைப் படிக்க வேண்டும். சினிமா பற்றி படிக்க வேண்டும். வாழ்க்கைக்கு சம்பந்தமான எல்லா விஷயங்களையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமிருக்கிறது. எது சாத்தியமோ, எது அவனது அறிவிற்கு எட்டுமோ, என்னென்ன விஷயங்கள் சூழல் இன்று புரிந்து கொள்ள முடியுமோ அந்த விஷயங்கள் எல்லாம் படிக்க வேண்டிய ஒரு கட்டாயம் உருவாகிவிட்டது. நாம் படைக்கப்போவது சிறுகதைதானே, எனவே சிறுகதைகளை மட்டும் படித்து வந்தால்போதும் என்று நம் படிப்பைச் சுருக்கிக் கொண்டால் காலத்தை ஒட்டிய படைப்புக்களைத் தரமுடியாமல் தேய்ந்து போவதற்கு வழிவகுக்கும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் கதைகள் வேறு சிறுகதைகள் வேறு. இது என் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை. கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களை கதாசிரியர் என்று ஏற்றுக் கொள்வேனே தவிர சிறுகதை ஆசிரியர் என்று ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன். சிறுகதை பற்றி நான் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன். அதில் சிறுகதை பற்றிய என் அபிப்ராயங்களை விரிவாகத் தெரிவித்திருக்கிறேன். 1

930லிருந்து 1990 வரையிலான 60 வருடங்களில் மிகச் சிறந்த சிறுகதை ஆசிரியர்களின் சிறந்த கதைகளை மட்டும் தொகுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இருந்தது. அது மிகவும் கடினமாக காரியம். ஆனால் இந்தக் கட்டுரையில் என்னை நானே தயார்படுத்திக் கொள்ளும் வகையில் சில விஷயங்களைச் சொல்லியிருந்தேன். அதில் 60 வருட காலத்தில் வெளிவந்திருக்கக் கூடியவற்றை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறேன். முதலாவது கலைப்படைப்பு, இரண்டாவது சிறுகதை, மூன்றாவது கதை என்று பிரிக்கிறேன். கலையாற்றல் கொண்ட சிறுகதைகள் தான் என்னுடைய அபிப்ராயத்தில் மிக முக்கியமான படைப்புகள். இரண்டாவது சிறுகதையாக இருக்கிறது. ஆனால் கலையாற்றல் கொண்டிருக்கவில்லை. இதை சிறுகதை என்கிறேன். சிறுகதையாகவில்லை வெறும் கதையாக மட்டுமே இருப்பதைக் கதைகள் என்று சொல்கிறேன்.

சிறுகதை என்பது வெகு சமீப காலத்தில் உருவாகி வந்த இலக்கிய உருவம். உலகத்திலே உள்ள எல்லா மொழிகளிலும் முதன்முதலாக உருவாக்கி வருவது கவிதையாகத்தான் இருக்கிறது. இது மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயம். இதற்கு ஆராய்ச்சியாளர்கள் பலவிதமான காரணங்களைச் சொல்கிறார்கள். அவற்றைப் படித்துவிட்டு நீங்கள் அவர்கள் சொல்வது சரிதானா என்று சிந்தித்துப் பார்க்கலாம். எனவே தான் ஜோசியம், தத்துவம், தச்சுக்கலை, மருத்துவம், வானவியல் என எந்தத் துறை பற்றியதாக இருந்தாலும் அது கவிதை வழியாகத்தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 16ம் நூற்றாண்டு 17ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தொழில் புரட்சி உலகில் ஏற்பட்ட பின்னர்தான், அச்சுக்கலை தோன்றிய பிறகுதான் உரைநடை, வசனம் உருவாக ஆரம்பிக்கிறது. அது தோன்றிய பிறகுதான் சிறுகதை என்னும் இலக்கிய உருவம் தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது. இது அநேகமாக 200 வருஷத்துக்குள்ளேதான் எல்லா மொழிகளிலும் தோன்றியிருக்கிறது. எல்லா மொழிகளிலும் சிறுகதைகள் தோன்றுவதற்கு முன்னால் நாவல் தோன்றியிருக்கிறது.

18ம் நூற்றாண்டிலேயும் 19ம் நூற்றாண்டிலேயும் அடைந்த நாவலின் சிகரங்களை 20ம் நூற்றாண்டிலோ அதற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்திலோ யாரும் தாண்டிவிடவில்லை. அந்த அளவிற்குப் பிரம்மாண்டமான நாவல்கள் எல்லாம் 19ம் நூற்றாண்டிலேயே வெளிவந்திருக்கிறது. இவையெல்லாவற்றுக்குப் பின்னால்தான் சிறுகதை என்ற இலக்கிய உருவம் உருவாகிவருகிறது. இது ஏன் என்பதை நீங்கள் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். புறச்சூழல் மாறும்போது வாழ்க்கையிலுள்ள பழைய நம்பிக்கைகளெல்லாம் தகர்ந்து போகிறது. இதன் மூலம் ஒரு மிகப்பெரிய நெருக்கடி வாழ்க்கையில் ஏற்படுகிறது. அந்த நெருக்கடியை மொழியில் சொல்வது அவ்வளவு சுலபமானதல்ல. அதை அவர்கள் உணருகிறார்கள். கடவுள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள், மதம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள், ஜாதி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள், சமூகப் பழக்க வழக்கங்கள் முதலானவை கேள்விக்குட்படுத்தப்படுகிறது. விதவையை மணம் செய்து கொடுக்கலாமா, கூடாதா ? பெண்ணிற்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டிய வயது ஏழா, ஒன்பதா, பதிமூன்றா, இருபத்தியொன்றா ? இப்படி பல விஷயங்களில் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றி வந்த பழக்க வழக்கங்கள் மீது ஒரு அவநம்பிக்கை புது சமுதாயத்திற்கு வருகிறது. இந்த அவநம்பிக்கைக்கும் சிறுகதை என்னும் கலைக்கும் இடையில் மிக நெருக்கமான தொடர்பு இருக்கிறது. இதுபோல் புதிய கலை வடிவங்கள் உருவாகி வரக்கூடிய சமயத்தில் நம் சமூகத்தில் இருக்கும் சிலர் - நம் சமூகத்தில் மட்டுமல்ல அவர்கள் எல்லா சமூகங்களிலும் இருக்கிறார்கள் - அது போன்ற கலை வடிவமானது அவர்களது மொழியில் முன்பே இருப்பதாகச் சொல்ல ஆசைப்படுவார்கள். சிறுகதை என்பது புதிய வடிவம் ஒன்றும் அல்ல. கதைகள் பைபிளில் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. உபநிஷத்துக்களில் இதுபோன்ற கதைகள் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. மகாபாரதத்தில் ஏகப்பட்ட உபகதைகள் இருக்கின்றன. அவை சிறுகதைகள்தானே என்று சொல்லுவார்கள். மகாபாரதத்தில் ஏகப்பட்ட உப கதைகள் இருக்கின்றன என்பது உண்மைதான். ஆனால் அவை ஒரே ஆசிரியரால் எழுதப்பட்டவை அல்ல.

முன் காலத்தில் ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் எழுதுகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன் ஆயுளைக் கூட்ட வேண்டுமென்றால், காலத்தின் சோதனைகளைக் கடந்து அது நீடித்து நிற்க வேண்டுமென்றால் அப்போது பரவலாக, பிரபலமாக இருக்கும் ஏதாவது காவியத்திற்குள் நாம் எழுதுவதைத் திணித்து விடக்கூடிய போக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. உதாரணமாக ஒருவர் மரங்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து பல விஷயங்களைக் கண்டடைந்திருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதை அவரால் தனி ஏட்டில் எழுதி வைத்துப் பாதுகாத்து வரமுடியாது. அழிந்து போய்விடும். எனவே அவர் என்ன செய்வார் என்றால், மகாபாரதத்தில் ஒரு முனிவர் தனது சிஷ்யனைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்பதாக எழுதுவார். ‘உன்னை ஐந்தாறு மாதங்களாகக் காணவில்லையே ? எங்கே போயிருந்தாய் ? காட்டுக்குப் போயிருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். அங்கே என்னென்ன மரங்களைப் பார்த்தாய்’ என்று கேட்பார். சிஷ்யன் எண்ணற்ற மரங்களின் பெயர்களைச் சொல்வான். உண்மையில் இது இடைச்செருகல் மரங்களைப் பற்றி ஆராய்ந்த செருகல் தனது ஆராய்ச்சி காலத்தால் அழிந்து விடக்கூடாது என்பதற்காக அந்தந்த தகவல்கள் மகாபாரத்திற்குள். இப்படிச் செருகப்பட்ட விஷயங்களைத் தாங்கியபடி மகாபாரதம் காலத்தைத் தாண்டி வந்து கொண்டிருக்கிறது. யாராவது ஒரு இளைஞன் பெண்கள் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்திருப்பான். இளைஞர்கள் பெண்கள் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வது என்பது மிகவும் இயற்கையான விஷயம்தானே. . . எந்தெந்த விதமான பெண்கள் இருக்கிறார்கள் ? என்னென்ன தோற்றங்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள் ? அவர்களது தோற்றத்திற்கும் குணத்திற்கும் இடையிலான ஒற்றுமைகள் என்னென்ன ? அவர்களது அவயவங்கள் எப்படி இருக்கின்றன ? அது எந்த குணத்தைக் காட்டுகிறது ? என்று இளைஞன் யோசித்து சில விஷயங்களைக் கண்டு பிடித்து வைத்திருக்கலாம். இதை தனியாக ஒரு ஏடு ஒன்றில் எழுதி வைத்து அதைக் காப்பாற்ற முடியாது. மகாபாரதத்தில் ஒரு முனிவர் ‘நீ வெளியூர் போயிருந்தாயாமே. பெண்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். என்ன பண்ணினாய் சொல்லு’ என்று கேட்பது போல் ஒரு சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறான். உடனே இளைஞன் பெண்களைப் பற்றி சொல்லுவான். எத்தனையோ உப கதைகள் மகாபாரதத்திற்குள் இருக்கின்றன. பைபிளில் உள்ள கதைகள், உபநிஷத்துக்களில் உள்ள கதைகள், காலங்காலமாக வழங்கி வரும் பஞ்சதந்திரக் கதைகள், அரேபியக் கதைகள், ஈசாப் கதைகள் இவற்றிற்கும் சிறுகதை என்னும் தனிப்பெரும் கலை வடிவத்திற்கும் சம்பந்தம் கிடையாது. சிறுகதை படிக்க ஆரம்பிப்பவன் இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கதை எழுதி அதை சிறுகதை என்று சொல்லக்கூடாது. இந்திய மொழிகளில் இந்த உருவம் முன்பு கிடையாது. அது இல்லாமல் இருந்ததில் குறை ஒன்றும் இல்லை. வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்வது கெளரவமான விஷயம்தான். அதுதான் பெருமையான விஷயமும் கூட.

ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் மூலமாக அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்ட படைப்புகள் வழி நாம் அறிய நேர்ந்த கலை வடிவம்தான் சிறுகதைகள். நாம் தெரிந்து கொண்ட ஒரு விஷயம் இது. அங்கு அது முதலில் உருவானதற்கான காரணம், வாழ்க்கை சம்பந்தமான நெருக்கடிகள் நமக்கு வருவதற்கு முன்பே அவர்களுக்கு வந்துவிட்டதுதான். முக்கியமான நெருக்கடி நேரமின்மை. மிகக் குறைந்த காலத்திலேயே பல முக்கியமான விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரம். ஒரே காலகட்டத்திலேயே பொழுது என்பது நமக்கு ஒன்றாகவும் அவர்களுக்கு வேறொன்றாகவும் இருக்கிறது. நமக்கு பொழுது எப்போது தீரும் என்பது பிரச்சனை. அதே நேரத்தில் அவர்களுக்கு பொழுது போதவில்லையே என்ற பிரச்சனை. குறுகிய வடிவங்களுக்குள்ளேயே ஆழ்ந்த அனுபவங்களை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஒரு கட்டாயமானது மேற்கத்திய வாழ்க்கையில்தான் முதன்முதலில் ஏற்பட்டது. அதற்கு சிறுகதை வடிவம் தேவையான ஒன்றாக, முக்கியமான ஒன்றாக இருந்தது.

சஞ்சிகைகள் வரத் தொடங்கிய ஆரம்ப காலத்தில் 100, 120 பக்கங்கள் கொண்டதாக வெளிவந்திருக்கின்றன. டால்ஸ்டாய், தாஸ்தாயேவ்ஸகி போன்றோர் எழுதிய நாவல்கள் தொடராக 30, 40 பக்கங்கள் சஞ்சிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன. பின்னால் சஞ்சிகைகளின் பக்கங்கள் குறைய ஆரம்பித்தது. சஞ்சிகைகளில் பல்வேறுபட்ட விஷயங்கள் இடம்பெற்றதால் சிறுகதைக்கு 10 அல்லது 20 பக்கங்களே ஒதுக்கினார்கள். குறைந்த பக்கங்களில் சொல்லப்பட வேண்டும். அதே சமயம் வாசகனைப் பாதிக்கக்கூடியதாகவும், சிந்தனையைக் கிளறக்கூடியதாகவும் ஆழ்ந்த அனுபவத்தைத் தரக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற சமுதாயத் தேவை அப்போதுதான் எழுகிறது. அத்தகைய தேவை வந்ததற்குப் பின்னால்தான் சிறுகதை என்ற வடிவம் உருவாகிறது. அதுபோன்ற ஒரு நெருக்கடி நமது சமுதாயத்தில் வந்தபோதுதான் நம்மிடையேயும் சிறுகதை என்ற வடிவம் உருவாக்கப்பட்டது.

இங்கே வ.வே.சு.ஐயர் என்ற ஒருவர். பாரதியின் நண்பர், மிகப் பெரிய புலவர். கம்ப ராமாயணம் உலகத்திலேயே மிகப் பெரிய காவியம் என்று யார் வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். ஆனால் இலக்கிய விமர்சனம் சார்ந்து தர்க்கப்பூர்வமாக நிறுவியவர் அவர் ஒருவர்தான். அவர் ஒரு சுதந்திரத் தியாகி. மேற்கத்திய இலக்கியத்தை நன்கு கற்றறிந்தவர். அவர்தான் தமிழ்ச் சிறுகதையின் தந்தை என்று சொல்வது ஒரு இலக்கிய விமர்சன மரபு. அவர் பல கதைகள் எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் 1919ல் வெளிவந்த ‘மங்கையர்க்கரசியின் காதல்’ என்ற தொகுதியில் இடம் பெற்ற அவரது ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ என்பதுதான் தமிழ் எழுதப்பட்ட முதல் சிறுகதை என்று பல விமர்சகர்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என்னளவில் ‘குளத்தங்கரை அரச மரம்’ எழுதப்பட்ட காலத்திற்கு ஏறத்தாழ பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னால் பி.எஸ்.ராமையா என்பவர் ‘நட்சத்திரக் குழந்தை’ என்றொரு சிறுகதை எழுதியிருக்கிறார். அதுதான் தமிழில் எழுதப்பட்ட முதல் சிறுகதை என்று ஒருவர் சொன்னார். அதில்தான் சிறுகதைக்குரிய லட்சணங்கள், அதற்குரிய தனிக்குணங்கள் இருக்கின்றன என்று சொன்னார். அது ராமையாவின் சொந்தப் பார்வையில் தோன்றிய கதை. தமிழ் நாட்டு வாழ்க்கையிலிருந்து பெற்ற அனுபவத்தில் தோன்றிய கதை. அதுபோன்ற சில காரணங்களை முன்னிட்டு அதுதான் தமிழில் தோன்றிய முதல் கதை என்று அவர் சொன்னார்.

சிறுகதை என்பது சமூக மதிப்பீடுகளை ஆதரிக்க மறுக்கிற ஒரு இலக்கிய உருவம். அது சமூக விமர்சனம் சார்ந்தது. அது அப்படித்தான் இருக்கும். உண்மை வெல்லும் என்பதை வலியுறுத்தும் என்பது ஒரு கதையாக இருக்கும்போதுகூட அது ஒரு சிறுகதையாக இருப்பதில்லை. இது அறவியல் சார்ந்த ஒரு கதை. ஆனால் சிறுகதை அறவியலை வற்புறுத்தாது. நேற்றைய நம்பிக்கைகளை அது வற்புறுத்தவில்லை. வாழ்க்கை சம்பந்தமான போதாமைகளைச் சொல்கிறது அது. நெருக்கடிகளைச் சொல்கிறது அது. உண்மையைச் சொல்லியும் தோற்றுப் போனேனே என்று முடிவடைவது ஒரு சிறுகதையாக இருக்க முடியும். ஆனால் உண்மை இறுதியில் வெல்லும் என்று முடிவடைவது பெரும்பாலும் சிறுகதையாக இராது. கதையின் முடிவாக அது இருக்கலாம். சிறுகதையினுடைய முடிவாக அது இருக்க முடியாது. பழைய சம்பிரதாயங்கள், பழைய மரபுகள் இவற்றை யார் மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்துகிறாரோ, யார் எல்லாவற்றையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார்களோ, இதுவரை நாம் சரி என்று நம்பிய ஒன்றை, இதுக்கு மேல் உண்மை கிடையாது என்று சொல்லப்பட்டு வந்த ஒன்றை, மேலானது என்று சொல்லபட்டு வந்ததை இன்றைய வாழ்க்கை ஏற்கவில்லை என்ற உண்மையை யார் வெளிப்படுத்துகிறார்களோ அவர்கள் சிறந்த சிறுகதை என்ற உருவத்தை அறிந்தவர்கள்.

அடுத்ததாக, என்ன விஷயங்களை சிறுகதையின் கருவாக நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளப் போகிறீர்கள் என்பது முக்கியமான விஷயம். அதற்கு எந்தவிதமான கட்டுப்பாடும் கிடையாது. ஒருவன் அவனது வாழ்க்கை அனுபவங்கள் சார்ந்து, அவனுக்கு எது முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறதோ, எந்த நெருக்கடி அவனுக்கு முக்கியமானதாக இருக்கிறதோ, எந்தத் துக்கம் அவனை ஓயாது வாட்டிக் கொண்டிருக்கிறதோ அதைப்பற்றி அவன் கதை எழுதலாம். ஜாதியைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறாய், ஒழுக்கத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தியிருக்கிறாய் அதற்கு உனக்கு உரிமை கிடையாது என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. அந்த விஷயங்களை அவன் என்னவிதமாக எழுதியிருக்கிறான், அவன் எழுதியவை வாசகர்களால் எந்தவிதமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியக்கூடியதாக இருக்கிறது, என்ன பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது, இவை பற்றி பேச வேண்டுமே தவிர உன் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை வைத்து நீ எப்படி எழுதலாம் என்று யாரும் கேட்க முடியாது. உன்னுடைய அனுபவம் உன்னுடைய அனுபவம் தான். அதை சுதந்திரமாக எழுதவதற்கு உனக்குப் பரிபூரண அதிகாரம் இருக்கிறது. இதை ஏற்றுக் கொண்டுதான் இலக்கிய விமர்சனம் செய்ய வேண்டும். சிறுகதையை விமர்சிக்க வேண்டும்.

உன்னுடைய பிரச்சனை ஜாதிப் பிரச்சனையாக இருக்கலாம். பொருளாதாரப் பிரச்சனையாக இருக்கலாம். வேலையில்லாத் திண்டாட்டமாக இருக்கலாம். ஒரு பெண்ணைக் காதலித்துவிட்டு, அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள முடியாமல் போன துக்கமாக இருக்கலாம். இதைப் பற்றி நீ சொல்லலாம். அதற்கான உரிமை உனக்கு இருக்கிறது. அதேசமயம் ஒரு விஷயத்தை முற்போக்கான பார்வையில் சொல்லியிருக்கிறேன். அப்படிச் சொன்ன காரணத்தினாலேயே அது சிறந்த கதை என்ற வாதத்தை இலக்கிய விமர்சனம் ஏற்றுக் கொள்ளாது. அந்தக் கதை எப்படி அமைந்திருக்கிறது ? அந்த விஷயம் குறித்து உங்களுடைய பார்வை என்ன ? கதையின் கூறுகள் அதில் எப்படி இயங்கியிருக்கின்றன இதுபோன்ற விஷயங்களையும் நாம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவிஷயத்தை எத்தனையோ கோணத்தில் எழுதலாம். ஜாதியை ஆதரித்து எழுதலாம். ஜாதி இன்னும் அதிக காலத்திற்கு இருக்கப் போகிறது என்று அவநம்பிக்கை கொண்டு அதை கதையாக எழுதலாம். ஜாதியை உடனடியாகக் கொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் அது சாகும் என்று தோன்றவில்லை, என்ற கோணத்தில் எழுதலாம். எந்தப் பார்வையில் கதை எழுதலாம் என்பது உன் சொந்த முடிவு சார்ந்தது. படைப்பு மனிதனை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. இலக்கியத்தோடு எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தால் ஜாதி பற்றி, பெண்கள் பற்றி, மதத்தைப் பற்றி, கடவுளைப் பற்றி என்னிடம் இருந்த எல்லா அபிப்ராயங்களும் உடைந்தன. தாயின் மூலமோ, தந்தையின் மூலமோ, சகோதர சகோதரி மூலமோ உடையவில்லை. ஆனால் சிறுகதைகள் பெரும் அளவுக்கு மனிதனுடைய பார்வையை மாற்றியிருக்கிறது. கலை வடிவங்கள் மனித மனதிற்குள்ளே மிக நுட்பமான மாற்றங்களை உருவாக்கும் வலிமை கொண்டவை என்று நம்புகிறேன். அத்தகைய வலிமை கொண்டவைதான் கலைப்படைப்புக்கள் என்றும் நம்புகிறேன்.

இந்த விளைவுகளை உருவாக்குவதற்கு நீங்கள் மொழியை எப்படிக் கையாள வேண்டும் என்பது முக்கியமான விஷயம். நான் தமிழ் எம்.ஏ. படித்திருக்கிறேன். தமிழ் பி.ஏ. படித்திருக்கிறேன். தமிழில் முனைவர் பட்டம் வாங்கியிருக்கிறேன் என்பதெல்லாம் சிறுகதைகள் எழுதுவதற்கான தகுதிகள் அல்ல. நிறைய புத்தகங்கள் படித்திருப்பதும் கூட ஒரு தகுதியாக ஆக முடியாது. பொதுவாக சிறுகதை எழுதுவதற்கு அவனுக்குச் சொந்தமான ஒரு படைப்பு மொழி உருவாக வேண்டும். அந்தப் படைப்பு மொழி தமிழ் என்னும் பொது மொழி அல்ல. ஒருவனுடைய குணங்கள், இயல்புகள், வருத்தங்கள், விமர்சனங்கள், மனோபாவங்கள் ஏறிவிட்ட நுட்பமான மொழி. ஒருவன் கூடுமானவரை அத்தகைய ஒரு மொழியை வைத்துத்தான் சிறுகதை என்னும் நுட்பமான கலைவடிவத்தை உருவாக்க முடியும். அந்த மொழி உன்னுடைய தனிப்பட்ட குரல். உன்னுடைய குரல் என் காதில் விழுகிறது. ‘நான் அன்று நிலாவைப் பார்க்க தெருவழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.’ அப்படி கதையை ஆரம்பித்த உடனேயே உன்னுடைய குரல் என் காதில் கேட்கிறது. ஏதோ முக்கியமான விஷயத்தை, அந்தரங்கமாகச் சொல்ல போகிறாய் என்ற ஆவல் பிறக்கிறது. ஒரு கூட்டத்தின் முன் பகிரங்கமாக ஒலிபெருக்கி முன்னால் நின்று கொண்டு சொல்வது மாதிரி இல்லை. தனிப்பட்ட முறையில் அந்தரங்கமாகச் சொல்வது. அவனும் நானும் மட்டும்தான் அந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதுபோல் அந்தக் கதை சொல்லப்படுகிறது. இந்த அந்தரங்க மொழி கூடாத வரையில் சிறுகதையை உருவாக்குவது கடினம் என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் தனிமொழி கூடிவருவது சிரமமான விஷயம். முதலில் சிறுகதை எழுதுவது கடினமானது என்று நம்ப வேண்டும். ஏனோ தானோ என்று சில கதையை எழுதினால் கதையும் அந்த லட்சணத்தில்தான் இருக்கும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் சிக்கனம். சிக்கனமாகத்தான் கதையைச் சொல்ல வேண்டும். ஒரு வார்த்தை கூட அதிகப்படியாக இருக்கக்கூடாது என்கிறார்கள் சிறுகதை விமர்சகர்கள். ஒரு வார்த்தையை எடுத்தால் கதை மூளியாகிவிட வேண்டும் என்பார்கள்.

உதாரணமாக மனிதனுக்கு காது இருக்கிறது. அதை வெட்டி எடுத்துவிட்டால் அவனுடைய குறை எப்படித் தெரியாமல் இருக்கும். சிறுகதையில் அப்படி ஒவ்வொரு விஷயமும் கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும். ஏன் இவ்வளவு இறுக்கமாக இருக்க வேண்டும் ? நாலு வார்த்தையை எடுத்தாலும் ஒன்றும் குறைவுபடாத மாதிரியாக கொஞ்சம் வழ வழ வென்று இருந்தால் என்ன என்று சிலர் கேட்கக்கூடும். அது என்ன நோக்கத்தில் ஒருவன் சிறுகதை எழுத முற்படுகிறான் என்பதைப் பொறுத்தது. பலர் நம் சிறுகதைகள் நீண்ட காலம் வாழவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்கள். என் கவிதையை, என் சிறுகதைகளை அதற்கான முனைப்போடுதான் எழுவேன் என்பதில் பிடிவாதத்துடன் இருக்கிறார்கள். தனக்கு இறப்பு உண்டு. தன் படைப்புகளுக்கு இல்லையென்று படைப்பாளி நம்ப ஆசைப்படுகிறான். உலகத்தில் எல்லாச் சிறந்த எழுத்தாளர்களுடையவும் அடிப்படை நம்பிக்கை இதுதான். அப்படியான உத்வேகத்துடன் தான் சிறுகதைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

நன்றி: திண்ணை

சுந்தர ராமசாமி : நினைவின் கதவுகளைத் திறந்து பார்க்கிறேன் - எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

இலக்கியப் புத்தகங்களை தீவிரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்த எனது பதினெட்டாவது வயதில் ஜேஜே சில குறிப்புகளை முதன்முறையாகப் படித்தேன். ஒரு நாள் மதுரையில் உள்ள புத்தகக் கடை ஒன்றில் ஜேஜே பற்றி இரண்டு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள் தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். மருத்துவம் படிப்பவர்களைக்கூட இவ்வளவு தீவிரமாக இலக்கியம் பேச வைத்திருக்கிறதே, உடனே அந்த நாவலை வாங்கிப் படிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன்.

அதுவரை நான் வாசித்திருந்த தமிழ்நாவல்களில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வாசிப்பு அனுபவம் தருவதாக இருந்தது ஜேஜே. பத்துப் பக்கம் படித்து முடித்தவுடன் அது தொடர்பான சந்தேகங்கள்,  யோசனைகள், வியப்பு மற்றும் காரணமற்ற கோபம் வந்துவிடும். அதைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருப்பேன். பிறகு அதைத் தொடர்ந்து படிப்பேன்.

மூன்று நாட்களில் படித்து முடித்து விட்டு எனது அண்ணனின் நண்பர் ஒருவரைச் சந்தித்த போது அவர் இது கம்யூனிஸ்டுகளை கேலி செய்து எழுதப்பட்ட மிக மோசமான நாவல் என்று கடுமையாக விமர்சனம் செய்தார்.  இரண்டு நாட்கள் அதைப்பற்றியே விவாதம் செய்து கொண்டிருந்தோம். எனக்கும் நாவலின் சில பத்திகளின் மீது கடுமையான விமர்சனமிருந்தது.

விவாத முடிவில் நானும் ஒரு நண்பனும் இது தொடர்பாக நேரடியாக சுந்தர ராமசாமியைச் சந்தித்துப் பேசுவது என்று முடிவு செய்து கொண்டோம்.

சுந்தர ராமசாமியின் பல்லக்குத் தூக்கிகள், புளியமரத்தின் கதை, போன்றவற்றை முன்னதாகவே படித்திருந்தேன். அவரது மயக்கமூட்டும் எழுத்து நடையின் மீது தீராத விருப்பமிருந்தது. குறிப்பாக, காற்றில் கரைந்த பேரோசை என்ற அவரது கட்டுரையை நாற்பது ஐம்பது முறை படித்திருப்பேன். வரிகள் அப்படியே உருகி காட்சிகளாகவும் சப்தமாகவும் மனவோட்டமாகவும், உள்ளார்ந்த கேலியாகவும் மாறும் அற்புதம் அந்தக் கட்டுரையில் இருந்தது. எழுத்தின் வழியே தோழர் ஜீவாவை அருகில் அமர்ந்து கண்டது போலிருந்தது.

சுந்தர ராமசாமியின் வாக்கிய அமைப்பு ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களின் எழுத்தைப்போன்று தேர்ந்த சொற்களும், கவித்துவமும், காட்சிபடுத்துதலும் கொண்டது. அத்துடன் அவர் தனக்கென விசேசமான சொற்களை கொண்டிருந்தார். அதன் பிரயோகம் பல இடங்களில் வாசிப்பை மிக நெருக்கமாக்கிவிடும்.

ஜேஜே சில குறிப்புகள் வந்த பிறகு அவர் ஒரு தீவிரமான அறிவுஜீவி என்ற பிம்பம் உருவானது. அதன் முன்பு வரை இருந்த அவரது கதை சொல்லும் தன்மையிலிருந்து இது ஒரு பாய்ச்சல். தமிழ்வாழ்வு குறித்த ஜேஜேவின் கேலிகளும், சுட்டிக்காட்டுதலும் வாசக மனதில் சொல்லமுடியாத கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. தமிழில் அப்படியானதொரு பிரதி அதன் முன் வந்ததேயில்லை என்பதால் அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று விவாதங்கள் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தன.

நான் அறிந்த இலக்கிய  நண்பர்களிடம் சுந்தர ராமசாமிபற்றி விசாரித்த போது அவர் எதையும் கறாராக விமர்சனம் செய்யக்கூடிய அறிவுஜீவி என்றே தெரிவித்தார்கள். அவரைத் தேடிச் சென்று எப்படி அறிமுகம் செய்து கொள்வது என்று குழப்பமாக இருந்தது.

அந்த நாட்களில் மதுரையில் நடைபெறும் இலக்கிய விழாக்களில் நிறைய பேர் ஜிப்பா போட்டுக் கொண்டு வருவார்கள்.  ஜிப்பாவும்  ஜோல்னாப்பையும் தீவிர இலக்கிய வாசகன் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் அடையாளமாக இருந்தது.

ஆகவே நானும் நண்பனும் கதர்க்கடையில் போய் ஆளுக்கு ஒரு வெள்ளை ஜிப்பா வாங்கினோம். அதைப் போட்டுப் பார்த்த போது தற்போது தொலைக்காட்சியில் வரும் தலிபான் தலைவர்கள் போடுவார்களே அதுபோல  முட்டிக்கால் வரை நீண்டிருந்தது. இந்தத் தோற்றத்தைக் கண்டதும் நிச்சயம் சுந்தரராமசாமி நம்மை  முக்கியமான இலக்கியவாசகர் என்று நம்புவார் என்று தோன்றியது. கறுப்பு பேண்டும் வெள்ளை ஜிப்பாவும் அணிந்தபடியே நாகர்கோவில் பேருந்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

மதுரையில் இருந்து நாகர்கோவில் செல்லும் பேருந்துகள் அதிகம்  விருது நகரில் நிற்காது. ஆகவே புறவழிச்சாலையில் நின்று பேருந்தில் ஏற வேண்டும். நாங்கள் புறவழிச்சாலையில் நின்று கைகாட்டியதும் கூட்டமாக வந்த ஒரு பேருந்து நின்றது. ஏறி நின்று கொண்டோம். நண்பன் நமது ஜிப்பாவைப் பார்த்துதான் பஸ் நின்றது என்று சந்தோஷமாகச் சொன்னான். நாங்கள் பேருந்தில் நின்றபடியே ஆளுக்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்துப் படித்தபடியே நின்றோம். சாத்தூரை நெருங்கும் போது இரண்டு பேர் இறங்கினார்கள்.

உடனே அந்த சீட்டில் இருந்தவர் பாஸ்டர் இங்கே வந்து உட்காருங்க என்று எங்களைக் கூப்பிட்டார். அடப்பாவி, எங்களை கிறிஸ்துவ இளம்பாதிரியாக நினைத்துவிட்டாரே என்ற கோபத்தில் அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் நின்றபடியே இருந்தோம். கண்டக்டர் சப்தமாக பாதர் அங்கே இடம் இருக்கு என்று சொன்னார்.

அப்போதுதான் புரிந்தது, அடிக்கடி திருநெல்வேலியில் இருந்து இது போன்ற வெள்ளுடை அணிந்த இளம்பாதிரிகள் பயணம் செய்வார்கள் என்று. மறுபேச்சு பேசாமல் நாங்கள் சீட்டில் உட்கார்ந்தோம். நண்பனுக்கு சிரிப்பாக வந்தது. நாகர்கோவில் போய்ச் சேரும்வரையாவது இந்த அறிவுஜீவித்தோற்றம் இருக்கட்டும் என்பதற்காக முகத்தை இறுக்கமாக வைத்தபடியே உட்கார்ந்து கொண்டோம்

நாகர்கோவிலில் போய் பேருந்து நின்றது. சுந்தர ராமசாமியின் ஜவுளிக்கடையை விசாரித்துப் போய்ச் சேர்ந்தபோது அவர் வீட்டுக்குப் போய்விட்டதாகச் சொல்லி முகவரி தந்தார்கள். நடந்தே அவர் வீட்டின் முன்பு போனோம். நண்பன் கேலியாக சுந்தரராமசாமி நம்மளை மாதிரி எத்தனை ஜிப்பா போட்ட ஆட்களைப் பாத்திருப்பாரு.. வேண்டாம் இப்படியே திரும்பிப் போயிடுவோம் அவமானப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னான். எனக்கும் அது சரியென்றே தோன்றியது. அவர் வீட்டின் முன்பு நின்றபடியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். வாசலில் நிழலாட்டம்கூட இல்லை.

அப்படியே திரும்பி கலெக்டர் அலுவலகம் அருகில் உள்ள டீக்கடையில் உட்கார்ந்தபடியே எப்படி அவரைச் சந்திப்பது, எப்படி வாதங்களை முன்வைப்பது என்று யோசிக்கத் துவங்கினோம். சிரில் என்றொரு நண்பனின் வீடு நாகர்கோவிலில் இருந்தது. அங்கே போய்த் தங்கிக் கொண்டு அவனிடமே யோசனை கேட்கலாம் என்று முடிவு செய்து அவன் வீட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம்.

அவன், அந்த ஐவுளிக்கடைக்காரரை எதற்காகச் சந்திக்க வேண்டும், ஏதாவது கடன்பாக்கி விஷயமா என்று புரியாமல் கேட்டான். அதெல்லாம் இல்லை அவர் ஒரு எழுத்தாளர் என்றதும், அப்படியா.. யாரு சொன்னது என்று கேட்டான். எப்படி இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்வது என்று புரியாமல் கையில் வைத்திருந்த ஜேஜே சில குறிப்புகளைக் காட்டினோம்.

அவன் அதைப் புரட்டிவிட்டு கிறிஸ்துவரா என்று கேட்டான். இல்லை என்றதும் எங்கப்பா அந்த ஜவுளிக் கடையில் நிறைய துணி எடுத்திருக்கிறார். அவர் வரட்டும், கூட்டிக்கிட்டு போகச் சொல்றேன் என்றான்.  அது வேண்டாம், நாங்கள் இலக்கியவாசகர்கள். சந்தர்ப்பம் பார்த்து நேரில் சந்திக்கிறோம் என்று சொல்லிவிட்டு அவன் வீட்டிலே இரண்டு நாட்கள் தங்கிக் கொண்டோம்.

இரண்டு நாளும் எங்களுக்கு இருந்த ஒரே வேலை சுந்தர ராமசாமியின் வீட்டின் முன்பாக ரகசிய உளவாளிகள் போல உள்ளே யார் போகிறார்கள், வருகிறார்கள் என்பதை வேடிக்கை பார்ப்பது. அவரைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்வது என்று நீண்டது. சுந்தர ராமசாமி வீட்டிலிருந்து கிளம்பி, கடைக்குச் செல்லும் போது அவர் பின்னாடியே நடப்போம். அவருக்கு நாங்கள் யாரோ மாணவர்கள் என்று தோன்றியிருக்கக் கூடும்.

அவர் கடைக்குப் போன பிறகு நாங்கள் அருகில் இருந்த பூங்காவிற்குப் போய்விடுவோம். பிறகு மாலையில் அவர் நடைப்பயிற்சிக்காகச் செல்லும் பள்ளி மைதானத்திற்கு போய் அவர் நடந்து செல்வதைப் பார்த்தபடியே இருப்போம். ஒரு முறை அவர் அருகில் சைக்கிளில் சென்று யாரோ போல வணக்கம் வைத்தோம். அவர் புன்னகையுடன் தலையசைத்துவிட்டுக் கடந்து போனார். அந்த உறவு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது.

மூன்றாம் நாளில் அவரைச் சந்திக்காமலே வீடு திரும்பிவிட்டோம். ஆனால் அவரைப் பார்த்ததும் பின் தொடர்ந்ததுமே போதுமானதாக இருந்தது.

அதன் ஒரு வருசத்திற்குப் பிறகு ஒருநாள் திடீரென சுந்தர ராமசாமியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அதிக மானது. தனியே போவது என்று முடிவு செய்து ஒரு நாள் மாலை ஐந்து மணிக்கு நாகர்கோவில் போய் இறங்கினேன். விடுவிடுவென அவரது வீட்டின் முகவரியை வைத்துக் கொண்டு நடந்தே செல்ல ஆரம்பித்தேன்.

வீட்டின் வெளிக்கதவு சாத்தியிருந்தது. தள்ளித் திறந்து கொண்டு உள்ளே போன போது படியில் நாலைந்து செருப்புகள் கிடப்பது கண்ணில் பட்டது. வெளியில் கிடந்த ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். அடுத்த அறையில்தான் சுந்தர ராமசாமி யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருப்பது போன்ற குரல் கேட்டது.

சில நிமிசங்களில் வெளியே வந்தவர் யார் நீங்கள் என்று மென்மையான குரலில் விசாரித்தார். அவரது வாசகர் என்று சொன்னேன். உள்ளே வாருங்கள்  என்று  அழைத்துக் கொண்டு போனார். அவரைச் சந்திப்பதற்காக வந்திருந்த இரண்டு மலையாளப் பத்திரிகையாளர்களை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவர்கள் இந்திய அரசியல் பற்றி காரசாரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

அரை மணிநேரத்தில் அவர்கள் கிளம்பிச் சென்றதும் சுந்தர ராமசாமி, நான் எந்த ஊரிலிருந்து வருகிறேன். என்ன படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று கேட்டுவிட்டு என்னைப் பார்க்கவா வந்தீர்கள் என்று கேட்டார். ஆமாம் என்றேன். சொல்லுங்க என்ற படியே நான் சொல்லிக் கேட்கத் தயார் ஆனவர் போல என் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்குப் பேச்சு வரவில்லை. நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பிறகு தைரியமாக ஜேஜே சில குறிப்புகள் குறித்து எனது அபிப்பிராயங்களை தாக்குதலாகக் கொட்டத் துவங்கினேன். மிக அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்துவிட்டு, இது எல்லாம் உங்க அபிப்பிராயம் இல்லையா என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தார். நிஜம்தானே. இதை ஏன் கடுமையான தாக்குதல் நடத்திவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டேன் என்று வெட்கமாக இருந்தது.

இலக்கியம் பற்றிய பேச்சிலிருந்து மாறி எப்படியிருக்கிறது எனது கிராமம். அங்கே உள்ள பள்ளிக்கூடங்கள் முறையாக  நடக்கிறதா?  நூலகம்  எப்படியிருக்கிறது. எதற்காக ஊருக்கு மல்லாங்கிணறு என்று பெயர் வந்தது என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பிறகு அவரைத் தேடி யாரோ ஒரு தமிழ் ஆசிரியர் பார்க்க வந்தார். நாளைக்கு இருப்பீர்களா என்று சுந்தர ராமசாமி கேட்டதும் ஆமாம் என்றேன். நாளைக்கு ஆறு மணிக்கு வாருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு தமிழ் ஆசிரியருடன் பேசச் சென்றுவிட்டார்.

எதற்காக ஆமாம் என்று சொன்னேன் என்று யோசித்தபடியே எங்கே செல்வது என்று புரியாமல் நின்று கொண்டிருந்தேன். சிரில் வீட்டிற்குப் போகலாம்தான். ஆனால் அதை விட வேறு எங்காவது போய் இரவெல்லாம் அவரிடம் என்ன பேசுவது என்று திட்டமிடலாம் என்று கன்னியாகுமரிக்கு பஸ் ஏறினேன்.

கடற்கரையில் அதிகக் கூட்டமில்லை.  மணலில் விரல்களால் எதையோ எழுதுவதும் அழிப்பதுமாக அவரைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.  பிறகு எழுந்து கன்னியாகுமரியின் கடைத்தெருக்களில் சுற்றியலைந்தேன். இரவில் காற்று ஏகமாக வீசியது. இருளில் கடல் மெல்ல கண்பரப்பிலிருந்து மறைந்து கொண்டிருந்தது.

இயக்கம் ஓய்ந்து போன காந்தி மண்டபத்தின் முன்னால் நின்றபடியே எதற்காக நான் சுந்தர ராமசாமியை மறுபடியும் பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன் என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன். இரவில் எங்கே போவது என்று தெரியவில்லை. அங்குமிங்குமாக அலைந்தேன். பிறகு சுற்றுலாப் பேருந்துகள் நிறுத்துமிடத்தின் அருகில் இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். பின்னிரவு வரை இருளுக்குள்ளாகவே இருந்தேன். மனது நிலை கொள்ள மறுத்து எதை எதையோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.

திருச்சியில் இருந்து வந்த பேருந்து ஒன்று பின்னிரவில் வந்து நின்று அதிலிருந்து பள்ளிமாணவர்கள் உற்சாகமாக இரவில் கடலைப் பார்க்க நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த பெஞ்சிலே சுருண்டு படுத்துக் கொண்டேன். கடற்காற்றும் இருண்ட ஆகாசமும் நிறைய நட்சத்திரங்களும் என்னோடு இருந்தன. விடிகாலையில் குளிரத் துவங்கியது. மாலை நாலுமணி வரை என்னசெய்வது என்று புரியாமல் விழித்தபடியே இருளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சூரிய உதயம் காண்பதற்காக ஆட்கள் வரத் துவங்கியிருந்தார்கள்.

டவுன் பஸ்ஸில் ஏறி அருகில் எங்காவது போய்வரலாம் என்று தோன்றியது. ஒரு பேருந்தில் ஏறி சுசீந்திரம் என்று டிக்கெட் வாங்கினேன். பஸ் வயல்களின் ஊடே சென்று கொண்டிருந்தது. வயலின் ஊடே ஒரு மோட்டார் பம்ப்செட் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அடுத்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கிக் கொண்டு வயலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்த போது அதிகாலை சூரியன் வானில் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது..

சீறிப்பாயும் தண்ணீரில் நீண்ட நேரம் குளித்தேன். கேள்விகேட்க யாருமில்லை பிறகு ஈரஉடைகளுடன் அப்படியே வயல்வெளியின் ஊடே நடந்து செல்ல ஆரம்பித்தேன். மனது மிகுந்த சந்தோஷம்  கொண்டிருந்தது. அந்த ஊர் எனது ஊர் போலவும் நான் இப்போது வீடு திரும்பிக் கொண்டிருப்பது போன்றும் கற்பனை செய்த படியே நடந்தேன்.

இன்னொரு பஸ் ஏறி சுசிந்திரம் வந்த போது வெயிலேறியிருந்தது. கோவிலில் பகல் முழுவதும் உட்கார்ந்திருந்தேன். எத்தனை பிரமாண்டமான கோவில். எவ்வளவு அழகான ஊர். மதிய வேளையில்  நாகர்கோவில் பேருந்தைப் பிடித்து சுந்தர ராமசாமி வீட்டிற்குப் போய் அருகாமையில் இருந்த ஒரு டீக்கடையில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். மாலை வரை அங்கேயே காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஆறுமணிக்கு அவர் வீட்டிற்குப் போன போது அவர் கேட்ட முதல் கேள்வி ராத்திரி எங்கே தங்கியிருந்தீர்கள் என்பதே. அவர் என் கோலத்தை வைத்து யூகித்திருக்கக் கூடும். நான் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னேன்.

இப்படி ஊர் ஊராகச் சுற்றுவீர்களா என்று வியப்போடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பிறகு உரிமையுடன், நீங்கள் என் வீட்டிலேகூட தங்கிக் கொள்ளலாம். அதில் ஒரு சிரமமும் இல்லை என்றார்.

ஒரேயொரு முறை சந்தித்துள்ள வாசகன் என்ற உறவைத் தவிர வேறு எந்த நட்புமில்லை. ஆனால் என்னை, தன்னோடு வீட்டில் தங்கிக் கொள்ளச் சொல்கிறாரே என்று ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்று இலக்கியம் சினிமா கல்லூரி பாடம் என்று நிறைய சுந்தர ராமசாமி பேசினார். இரவு அவர் வீட்டிலே சாப்பிட்டேன். ஊருக்குக் கிளம்பிச் செல்கிறேன் என்று விடைபெற்ற போது வழியில் இறங்கிவிடாதீர்கள் என்று கேலியாகச் சொன்னார்.

விருதுநகரில் பின்னிரவில் வந்து இறங்கிய போது அப்போதே கதவைத் தட்டி நண்பர்களிடம் சுந்தர ராமசாமியைச் சந்தித்ததைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும் போலிருந்தது. வழக்கமாக இரண்டாவது காட்சி பார்த்துவிட்டு வரும் நண்பர்கள் கூட அன்றைக்குப் போயிருந்தார்கள். மறுநாள் முழுவதும் அவரைப் பார்த்ததைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தது.

சுந்தர ராமசாமியைச் சந்தித்துத் திரும்பும் எவரும் பலநாட்கள் அவரைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருப்பது இயல்பு. அவரது ஆளுமை மிகவும் வலிமையானது. அதுமெல்ல நம் பேச்சில் செயலில் சிந்தனையில் கலந்து விடக்கூடியது. அந்த சந்திப்பின் பிறகு சுந்தர ராமசாமியைத் தேடித்தேடிப் படித்தேன். அவர் வாசிக்கச் சொன்ன தளையசிங்கம், ஆல்பெர் காம்யூ, எம்என் ராய் என்று அத்தனையும் படித்தேன்.

மதுரையில் நடைபெற்ற ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்தில் சுந்தர ராமசாமி பேசுவதைக் கேட்டேன். உள்ளார்ந்த கேலியும் தான் மனதில் நினைத்த விஷயங்களை அத்தனை வலிமையோடும் தெளிவோடும் பேசிய அவரது உரை மிகவும் பிடித்திருந்தது. எப்படி ஒருவரால் மொழியை தன் கைப்பிடிக்குள் இத்தனை லாவகமாக வைத்துக் கொள்ள முடிகிறது. பழகிய குதிரை போல அவரது சிமிட்டலுக்கு ஏற்ப ஓடுகிறதே என்று வியந்தபடியே இருந்தேன்.

இரண்டு ஆண்டுகள் சுந்தர ராமசாமியைத் தவிர வேறு யாரும் முக்கியமாகப்படவில்லை. ஆங்கிலத்தில் நான் வாசித்த ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்கள் ஒவ்வொருவருடன் அவரை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபடியே இருப்பேன். சில ஒப்புமைகளும் அவர்களைவிட நிறைய நுட்பமும் இருப்பதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

அதன் சில வருசங்களில் நான் எழுதத் துவங்கியிருந்தேன். நகர் நீங்கிய காலம் என்ற எனது சிறுகதை சுபமங்களாவில் வெளியாகி இருந்தது. அதைப் படித்துவிட்டு சுந்தர ராமசாமி ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதியிருந்தார். இளையபாரதி அதை ஜெராக்ஸ் எடுத்து எனக்கு அனுப்பித் தந்தார். கோமல் தொலைபேசியில் பேசி தன் வியப்பைத் தெரிவித்தார். அப்போது சென்னையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஊருக்குப் போகையில் சுந்தரராமசாமியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன்.

அந்த முறை அவர் வீட்டிற்குப் போன போது மிகுந்த நட்பும் இணக்கமும் உள்ளவரை சந்திக்கச் செல்வது போன்றேயிருந்தது. அவர் அறையில் தங்கிக் கொள்ளச் செய்தார். நிறைய நேரம் பேசினேன். நிறைய அறிந்து கொண்டேன்.

சுந்தர ராமசாமி ஒரு சிறந்த ஆசிரியர். தான் சொல்ல விரும்பியதை எப்படிச் சொன்னால் மற்றவர் புரிந்து கொள்வார்கள் என்று அவருக்குத் தெரியும். அதே நேரம் காது கொடுத்துக் கேட்கக் கூடியவர். எவ்வளவு கடுமையான  விமர்சனத்தையும்  அவர் முழுமையாகக் கேட்பார். முடிவில் ஒரு சிரிப்பு. அல்லது மௌனம் . அடுத்த விஷயத்திற்குப் போய்விடுவார். தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தவர் என்பதால் அவரிடம் உலக இலக்கியங்கள் குறித்து துல்லியமான பார்வை இருந்தது. ரஷ்ய இலக்கியங்கள் குறித்து அவரோடு நிறைய பேசியிருக்கிறேன்

அதன் சில வருசங்களுக்குப் பிறகு பாம்பன்விளையில் ஒரு இலக்கியப் பயிலரங்கம் ஒன்று நடைபெற்றது. அதில் சுந்தர ராமசாமியோடு ஒரு இரவு நிறைய பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அன்று அவரைக் காண வந்த போது ஜிப்பா அணிந்து கொண்டு வந்து பின்னாடியே சுற்றியலைந்ததைப் பற்றிச் சொன்னேன். அவரால் நம்ப முடியவில்லை. வேடிக்கையாகச்  சிரித்தபடியே அது நிஜமான அனுபவமாக்கும். நான் அப்படி பலநேரம் கூச்சப்பட்டிருக்கிறேன். என்றபடியே நான் வந்து நின்ற கோலத்தை நினைத்து நினைத்து சிரித்தார்.

அன்றிரவு புதுமைப்பித்தன் பற்றி நிறைய அவரிடம் கேட்டேன். புதுமைப்பித்தன் படைப்புலகம் சார்ந்து  விவரிக்கும் போது அவரது மனதில் இருந்த புதுமைப்பித்தனின் சித்திரம் அவரது கண்களில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

சிறுவயதில் எப்போதும் வீட்டிற்குள்ளாகவே நோயாளியாக அடைபட்டுக் கிடந்து மீளமுடியாது என்ற நிலையில்  இருந்த சுந்தர ராமசாமிக்கு  இலக்கியம் உற்ற துணையாக நின்று அவரை ஒரு எழுத்தாளர் ஆக்கியிருக்கிறது. புதுமைப்பித்தன் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஈடுபாடும் வாசிப்பு நுட்பமும் அவர் எந்த அளவு புதுமைப்பித்தனின் ஆளுமையில் தன்னைக் கரைத்துக்  கொண்டிருக்கிறார் என்பதை வெளிப்படுத்தக் கூடியது.

சிறுவயதில் கிடைக்காது போன அவரது அப்பாவின் அன்பு அவருக்குள் ஆழமான வடு போலவே பதிவாகியிருக்கிறது. ஒருவேளை அது தான் புதுமைப்பித்தன் மீது அவர் நெருக்கம் கொள்வதற்கான காரணமோ என்னவோ, புதுமைப்பித்தனும் அப்பாவின் மீதான கசப்புகள் நிரம்பியவர் தானே.

ஒவ்வொரு முறை அவரைச் சந்தித்துத் திரும்பும் போது அவரது பேச்சின் பாதிப்பு சில நாட்களுக்கு தொடர்வதாக இருக்கும். குற்றாலத்தில் நடை பெற்ற கவிதைப் பட்டறையில் அவர் கலந்து கொண்டார். நானும் கோணங்கியும் அவரைச் சந்தித்தோம். அவருக்கு மேஜிகல் ரியலிசம் மற்றும் புதிய வகை போக்குகளான கதை எழுத்தின் மீது அதிக விருப்பம் இல்லை என்பதை நேரடியாகவே தெரிவித்தார்.

எப்போதும் அவரைச் சுற்றியும் இளம்படைப்பாளிகள் பேசவும் விவாதிக்கவும் கூடவே இருப்பதும் அவர்களை அரவணைத்து முகம் கோணாமல் அவர் பேசுவதும், உறவு கொள்வதும் ஒரு எழுத்தாளரின் ஆளுமை எப்படியிருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணம் போலிருந்தது.

எழுத்தாளர்கள் வாசகர்கள் ஆசிரியர்கள் என்று தேடித்தேடிப் பார்த்த ஆளுமை சுந்தர ராமசாமி. எல்லா நாட்களிலும் அவரைச் சந்திக்க யாராவது இருந்து கொண்டேயிருப்பார்கள். தமிழில் மட்டுமின்றி மலையாளத்திலும் அவரது எழுத்தும் இலக்கிய உறவும் இருந்த காரணத்தால் அவர்களும் சுந்தர ராமசாமியைத் தேடி வந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.  ஒரு எழுத்தாளன் மீது இத்தனை பேர் அக்கறையும் ஆர்வமும் கொண்டது இவர் ஒருவருக்கே.

அது குறித்து அவர் ஒரு போதும் பெருமிதம் கொண்டவரில்லை. தன்னைத் தேடி வரும் இளம்வாசகன் மீது தான் அவரது முக்கிய கவனம் இருந்தது. அப்படித் தேடி வந்த பலரை அவர், தொடர்ந்த சந்திப்பு மற்றும் உரையாடல்களின் வழியே எழுத்தாளர்களாக்கியிருக்கிறார்.

குற்றாலத்தில் நடைபெற்ற  கவிதைப்பட்டறையில் கட்டுடைப்பு மற்றும் அமைப்பியல் சார்ந்த அணுகுமுறைகள் குறித்த விவாதங்கள் தீவிரமாக நடைபெற்றன. அவர் அதை விரும்பவில்லை என்பதோடு அது கவிதை வாசிப்பதற்கு எதிரானதாக இருக்கும் என்று கடுமையாக விவாதம் செய்தார். அன்று மதியம் சாரல் அடிக்கும் குற்றாலத்தின் சாலையில் அவரோடு  ஈழத்து இலக்கியம் குறித்து நிறைய பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் ஈழக் கவிதைகள் அளவிற்கு உரைநடை தன்னைக் கவரவில்லை என்றதோடு தளையசிங்கத்தை ஏன் வாசிக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துச் சொன்னார்.

சென்னையில் அவரது மகன் கண்ணன் திருமணம் நடைபெற்ற நாளில் நண்பர்களுடன் சென்றிருந்தேன். அன்று அவரும் ஜெயகாந்தனும் ஒருவர் கையைப் பிடித்து மற்றவர் உரிமையுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தை அருகில் நின்றபடியே பார்த்த போது சொல்லமுடியாத சந்தோஷம் உருவானது. அன்று பார்த்த சுந்தர ராமசாமியிடம் முன் ஒரு போதும் நான் கண்டிராத நெகிழ்வும் சந்தோஷமும் இருந்தது. அவரது சிரிப்பில் அது முழுமையாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அதன் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது குழந்தைகள் பெண்கள் ஆண்கள் நாவல் வெளியான போது அது என்னைக் கவரவில்லை. அதன் மீது எனக்கு அதிருப்தியிருந்தது. அதை அவரிடம் தெரிவித்தேன். அத்துடன் ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்தில் நேரடியாக அதை விமர்சனம் செய்து பேசினேன். அவரும் உப பாண்டவம் குறித்து மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்தார். ஆனால் இந்த விமர்சனங்கள் எதுவும் அவரோடான உறவிற்கு எந்தத் தடையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவரை கடுமையாக விமர்சனம் செய்துவிட்டு அவரது உணவு மேஜையில் ஒன்றாகச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அவரிடம் எவ்விதமான விரோதம் பாராட்டுதலும் இருந்ததில்லை.

எனது நெடுங்குருதி நாவல் வெளியீட்டு விழாவிற்கு அவரை அழைத்திருந்தேன். நாவலைப் படித்துவிட்டு எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் இருந்தார். இரண்டு முறை அவரிடம் போன் செய்து அதைப் பற்றிக் கேட்டேன். தான் ஒரு கட்டுரையாக அதை எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். நிகழ்ச்சி நடைபெற்ற நாளின் காலையில் அவருக்கு எதிர்பாராத உடல் நலமற்று போனது உடனே தொலை பேசியில் அழைத்து தன்னால் அதில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று சொன்னதோடு தனது கட்டுரையை ஒரு நண்பர் வசம் அனுப்பி அதை நான் படிப்பதற்காகத் தந்தார்.

அவருக்கு நாவல் பிடித்திருந்தது. ஆனால் பிடித்திருந்த விஷயம் என்றாலும் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில் பரபரப்பு கொள்ள வேண்டியதில்லை என்பதில் தான் அவரது சுபாவம் இருந்தது.

ஒவ்வொரு முறை சுந்தர ராமசாமி சென்னைக்கு வரும்போது அது இலக்கிய உலகில் மிகுந்த கவனத்திற்கு உரிய ஒன்றாக இருந்தது. அவரைச் சந்திப்பதற்கு விரும்பியவர்கள், சந்தித்தவர்கள் என்று அதைப்பற்றியே ஒருவார காலம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஊடகங்களில் அதிகம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாத ஒரு எழுத்தாளருக்கு இத்தனை தீவிரமான இலக்கிய வாசகர்கள் இருப்பதும் அவர்களுடன் இணக்கமான உறவும் அன்பும் கொண்டிருப்பதை வியப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்.

காலச்சுவடு நடத்திய தமிழ் இனி கருத்தரங்கின் பின்பு அவரைப் பார்ப்பதில் இருந்து மெல்ல விலகத்துவங்கினேன். ஒரு முறை என் எதிரில் புத்தகக் கண்காட்சிக்குள் அவர் சென்று கொண்டிருந்த போது அவரை விலக்கி கடந்து போனேன். ஏனோ அவருடன் காரணமில்லாமலே ஒரு பிரிவு ஏற்பட்டது. யோசித்துப் பார்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் சுந்தர ராமசாமியுடன் உள்ள தனது உறவு தனக்கு மட்டுமேயானதாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறோமோ என்றுகூடபடுகிறது. அப்படித் தான் நானும் நினைத்தேனா என்று துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் காரணமற்ற மனத்தடை அவரை விட்டு விலகச் செய்தது.
அவரை நிறைய கேலியும் விமர்சனமும் செய்திருக்கிறேன். சில நேரங்களில் அது மிகக் கடுமையாகவும் இருந்திருக்கிறது. ஆனால் அவர் அதை உள்வாங்கிக் கொண்டு விலகியே இருந்தார்.

நீண்ட நாட்களின் பின்பு அசோக மித்திரன் நூல் வெளியீட்டு விழா ஒன்றில் அவரை சில நிமிசங்கள் சந்தித்தேன். மிகுந்த அக்கறையும் உரிமையும் கொண்டவராக எப்படியிருக்கிறேன் என்று விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். பேச்சின் ஊடாக வெளிப்படும்  கேலி அன்றும் அவரிடம் இருந்தது. இரவில் அவரை அறையில் சந்திக்கலாம் என்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் நான் விருப்பமற்று இருந்துவிட்டேன்.

அதன்பிறகு அவரது மரணம் பற்றிய செய்தி மட்டுமே வந்தது. யாரைத் தேடிச் சென்று வீட்டின் கதவுகளின் முன்பாகக் காத்திருந்து காத்திருந்து சந்தித்தேனோ அதே வீட்டிற்கு அவரது மரணத்தின் பொருட்டு செல்வதற்கான துணிச்சல் என்னிடம் இல்லை.

அத்துடன் மனம் அவரது மரணத்தை நம்ப மறுத்தது. அவரது இறுதி நிகழ்விற்குச் சென்று வந்த நண்பர்கள் அவரைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். என் கனவில் நான் சுந்தரராமசாமியின் வீட்டில் முன்னால் காத்துக் கொண்டேயிருந்தேன். அவரோடு சேர்ந்து நடந்தேன்.  பல நாட்களுக்கு அவரது இணக்கம் அவரது அன்பு என்று மனது துக்கம் ஏறி விடுபடமுடியாமலே  இருந்தது,

இரண்டு ஆண்டுகளின் முன்பாக ஒரு நாள் காரில் கன்னியாகுமரி போயிருந்தேன். வழியில் அவரது வீட்டினைக் காணவேண்டும் போலிருந்தது. கோட்டார் சாலையில் சென்ற போது அவர் வீட்டின் கதவு சாத்தப்பட்டிருந்தது. அவர் இல்லாத வீட்டின் வெளியே காரிலிருந்து இறங்கி இந்த நேரம் சுந்தர ராமசாமி என்ன செய்து கொண்டிருப்பார் என்று நினைத்தபடியே அந்த வீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே நடந்து வரக்கூடும் என்பது போலவே இருந்தது. பத்து நிமிசங்கள் அந்த வீட்டினையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன்.

எவ்வளவு இலக்கிய உரையாடல்கள்,  விவாதங்கள்,  படைப்புகள் அத்தனையும் அங்கிருந்து தானே உருக்கொண்டிருக்கிறது. எத்தனை இலக்கிய வாசகர்கள் வந்து போன இடம். கனவுகளும் நிஜமும் கலந்து உருவான வெளியல்லவா. பார்க்கப் பார்க்க மனம் வலியேறத் துவங்கியது. அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.  இன்றுவரை சுந்தர ராமசாமி வீட்டிற்கு மறுபடியும் செல்லவேயில்லை.

சுந்தர ராமசாமி தமிழ் இலக்கியத்தில் தனித்துவமிக்க ஆளுமை. அவரது அக்கறைகள் இலக்கியம் சார்ந்தவை மட்டுமில்லை. தனது சமகாலச் சூழல் குறித்து தீவிர அக்கறையும் அவதானிப்பும் அவரிடமிருந்தது.  அவர் சார்ந்த பதிவுகள் தமிழில் எழுதும் பலருக்குள்ளும் தீராத நினைவுகளாக உள்ளது. அவரது படைப்புலகம் சார்ந்த மறு பார்வைகள், விமர்சனங்கள் யாவும் இருந்த போதும் அவரது உறவும் நெருக்கமும் எழுத்தின் வழியே கிடைத்த அரிய அன்பு என்றே சொல்வேன்.

நன்றி:  உயிர்மை

சுந்தர ராமசாமி நினைவு தினம் அக்டோபர் 14

கவிதை காத்திருக்கும் கலை

குவளைக் கண்ணன்

பல விதமான நிலப்படுகைகளைக் கொண்டது பூமி, இந்த நிலப்படுகைகளில் ஏதோ ஒரு ஆழத்தில்  உள்ள நீரோட்டம், தனக்கு மேலேயுள்ள கல்லையும் மண்ணையும் விலக்கித் தள்ளி, மேலே கிளம்பிப் பூமியின் மேற்பரப்பில் வெளிப்படும்போது அது சுனையென்றும் ஊற்றென்றும் அழைக்கப்படுகிறது. திரவப்பொருள் திடப்பொருளைத் துளைத்து மீறி வெளிப்படுகிறது. நீரோட்டத்தின் அளவையும் விசையையும் பொறுத்து, சுனை நீர் பள்ளம் நோக்கிப் பாய்கிறது. தனது ஓட்டத்தின் வேகத்தால் தான் ஓடும் பாதையில் உள்ள ஊற்றுகளை உடைத்து நீர் சேர்த்து, கிளைத்தும் கிளைசேர்த்தும் அகன்றும் குறுகியும் ஓடி அந்தப் பிரதேசத்தை வளப்படுத்துகிறது. நதி தனது விசையோட்டத்தால் பாதையில் உள்ள குன்றுகளின் பாறைகளைக்கூட அறுத்தெறிந்துவிடுகிறது. நீரோட்டத்தின் அளவு குறைவதாலோ அல்லது குறைந்த விசையாலோ சுனைநீர் குளம், குட்டையாகத் தேங்கியும் நின்றுவிடுகிறது.

 உலகின் மூத்த நாகரிகங்கள் அனைத்தும் நதிக்கரை நாகரிகங்கள்தான்; இலக்கியத்தில் மூத்த கலை வடிவம் கவிதைதான். மூத்தது என்பதால் பழமையானதாக ஆகிவிடுவதில்லை. நதியும் மலையும் கடலும் பழமையடைவதில்லை. மலையை உடைத்துக் கல்லெடுத்து, நதியிலிருந்து மணலும் தண்ணீரும் எடுத்து மனிதர்களால் எழுப்பப்படுபவை - கோட்டைகளிலிருந்து குடிசைகள்வரை - அனைத்தும் பழமை அடைந்து, ஒரு கட்டத்தில் மனிதர்கள் வாழ்வதற்கு லாயக்கற்றுப் போய்விடுகின்றன. கவிதையை மனித மனத்தின் சுனையாகக் கொள்ளலாம். ஊற்று பீறிட்டுக் கிளம்புவதில் கவிதை எழுதுபவனுக்குப் பங்கில்லை. ஊற்றின் விசையைப் பொறுத்துப் பள்ளம் நோக்கிப் பாய்கிறபோது அது நதியென்று ஆகிறது. நதியின் பாதையைக்கூடக் கவிஞன் தீர்மானித்துவிட முடிவதில்லை, நதியின் பாதையை நதியே தீர்மானிக்கிறது. சமுதாய அசுத்தங்கள் கலந்து மாசுபடாமல் நதியைப் பாதுகாப்பதே நதிக்கும் நாகரிகத்துக்கும் ஒரு கவிஞன் செய்துவிடக்கூடிய மிகப் பெரிய பணி. நதியுடனான ஊடாட்டத்தின் மூலம் அவனுடைய சுய அசுத்தங்கள் அவ்வப்போது கழுவப்படுவதே கவிதையால் கவிஞனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய பயன், மற்றபடிக்குத் திடக்கழிவு மேலாண்மை, திரவக்கழிவு மேலாண்மை போன்றவை நகராட்சிப் பணிகள். கவிஞனுக்கு வேறு பணிகள் தரப்பட்டுள்ளன.

ஒருவர் அதிகப்பட்சம் தனது எந்தெந்த அசுத்தங்கள் நதியால் எந்தெந்த சமயத்தில் கழுவப்பட்டன என்று எழுதலாம். ஒரு தேர்ந்த கவிஞனால் நதியை மடைமாற்றிவிட இயலலாம். எப்படியானாலும் இங்கே நதிதான் முன்னிலைப்பட வேண்டும். வேறுமாதிரியாக இருக்கும்போது வாசகருக்குக் கவிஞர் கிடைப்பார், கவிதை கிடைப்பதில்லை. வாழ்வின் ஊற்று, இருத்தலின் ஊற்று, ஒரு தனிமனத்தின் வழியாகக் கவிதையென வெளிப்படுகிறது எனலாம். ஒரு மோசமான கவிதையில்கூட வாழ்வின் கீற்றை, உயிர்ப்பின் ஒளியைப் பார்த்துவிட இயல்வதால், வாழ்வின் சாரமே கவிதையென வெளிப்படுகிறது என்றுகூடச் சொல்லிவிடலாம்.

கவிதை என்றால் என்ன? எது நல்ல கவிதை என்கிற வகையிலான கேள்விகள் தொடர்ந்து கேட்கப்பட்டு வருகின்றன. சிலர் இதுதான் கவிதை எனச் சொல்லத் துணிந்ததைக் காலம் கவ்விச் சென்றுவிட்டது. இதுதான் கவிதை என்று யாராலும் திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட முடியாது. எது கவிதை அல்ல என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. கவிதை என்பதற்கான சில அடிப்படைக் கூறுகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இவ்வகைக் கூறுகள் சிலவற்றை சுந்தர ராமசாமியும் சொல்லியிருக்கிறார். கட்டுரைகளிலும் சொல்லியிருக்கிறார். கவிதையிலும் சொல்லியிருக்கிறார். அவர் கவிதையில் சொல்லியிருப்பதைப் பார்ப்போம்: 'கவிதை என்பது சுதந்திரம்' எனும் தலைப்பில் உள்ள கவிதையின் (முழுக் கவிதை இந்த இடத்தில் திசை மாற்றும் என்பதால்) சில வரிகளைப் பார்ப்போம்.

கவிதை என்பது சுதந்திரம்
கவிதை என்பது கட்டுப்பாட்டின் அட்டகாசம்

எனும் வரிகளைக் கவிதை தோன்றுவதற்கான சாதக நிலையாகவோ கவிதை எழுதுதல் எனும் முறை பாட்டைச் சொல்வதாகவோ

கவிதை என்பது பூஜ்ஜியம்
உளறல்களின் பேரர்த்தம்
கவிதை என்பது ஊடுருவி உருக்குலைப்பது

எனும் மூன்று வரிகளையும் கவிதையின் தன்மையாகவும்

கவிதை என்பது பற்றுக்கோலின் கண்கள்
கவிதை என்பது உடலுறவின் உச்சக்கட்டம்

எனும் இரண்டு வரிகளையும் கவிதையின் செயலாக்கத்தைச் சொல்லும் வரிகளாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

'கதவைத் திற' எனும் தலைப்பிலுள்ள கவிதையைப் பார்ப்போம்!

கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
சிறகை ஒடி
விசிறியின்
சிறகை ஒடி.
விசிறிக்குக் காற்று
மலடிக்குக் குழந்தை
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
உணவை ஒழி
உடலின்
உணவை ஒழி
உணவில் உயிர்
நீருள் நெருப்பு
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
சிலையை உடை
என்
சிலையை உடை
கடலோரம்
காலடிச் சுவடு
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்.

உலக அமைதிக்காகவும் மனிதர்கள் வீடுபேறு அடைவதற்காகவும் பீடம் அமைத்துத் தியானம் போதிக்கிற சமீபத்திய தியான குரு ஒருவர் தமிழ் வாரப் பத்திரிக்கை ஒன்றில், தமிழர்களின் அக இருளைப் போக்கவும் அகப் புழுக்கத்தை நீக்கவும் பேசிய / எழுதிய தொடரின் தலைப்பாக 'கதவைத் திற காற்று வரட்டும்' எனும் வரி உபயோகிக்கப்பட்டது. தமிழர் நாகரிகப்படி, இது இந்தக் கவிஞரின் கவிதை வரி என்ற குறிப்பு காணப்படவில்லை. இந்தக் கவிதை வேறொரு காரணத்திற்காக இங்கே தரப்பட்டுள்ளது. அந்தக் காரணத்தைப் பின்னர் பார்ப்போம்.

சுந்தர ராமசாமியின் கவிதைகளை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம். அவரது முதல் கவிதை பிரசுரமான 1959முதல் 1975 வரை முதல் வகையாகவும் 1975முதல் 2005வரை உள்ள கவிதைகளை இரண்டாம் வகையாகவும் பிரிக்கலாம். கரட்டு வடிவத்தில் விடப்பட்டுப் பிரசுரம் பெறாமல் இத்தொகுப்பில் இப்போது சேர்க்கப்பட்டுள்ள கவிதைகளை மூன்றாம் வகையாகப் பிரிக்கலாம். (இந்தக் கரட்டு வடிவக் கவிதைகள் மிகவும் சுவாரஸ்யமானவையாக உள்ளன.) முதல் கட்டக் கவிதைகளில் ஒருவிதச் சந்தம் இழையோடுகிறது. இந்தப் பாங்கு இரண்டாம் கட்டக் கவிதைகளில் அருகிவிடுகிறது. கரட்டு வடிவக் கவிதைகளில் மீண்டும் ஒருவிதச் சந்தம் தொனிக்கிறது. இரண்டாம் கட்டக் கவிதைகளின் உருவாக்கத்தின்போது சந்தம் கவனமாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது கவிஞரின் நம்பிக்கைகள் சார்ந்து கவிதைகள் வெளிப்படும்போதே சந்தத்தைத் தவிர்த்த நடையில் வெளிப்பட்டிருக்கலாம், மூன்றாம் கட்டத்தில் கவிதைகள் வெளியாகும்போது - கவிஞரை மீறி மீண்டும் சந்தத்தோடு வெளிப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

மனித மனத்தின் பல தளங்களில் மொழி சற்றே ஆழமான தளத்தைச் சார்ந்தது. மொழியின் தளத்தைவிட ஆழமான தளத்திலிருந்து கிளம்பும் கவிதையானது மொழித் தளத்திலிருந்து தனக்கான சொற்களைத் தன்னோடு எடுத்துக்கொண்டு வந்துதான் கவிஞனின் வழியாக வெளிப்படுகிறது. 'அப்படியானால் கவிதையில் கவிஞனின் பங்கு என்ன' என்ற கேள்வி எழுகிறது. வெளிப்பாட்டு அளவில் ஒரு கவிதை தவறாக அர்த்தமாகாமல் பார்த்துக்கொள்வது, கவிதையின் ஒழுங்குவரிசையை மொழியின் அர்த்தங்கள் சார்ந்த ஒழுங்குவரிசைக்கு ஏற்பட அமைப்பது, நெருக்கமான வாசிப்பை ஏதுவாக்கும் வகையில் சொற்களை உபயோகிப்பது, கூறியது கூறலைத் தவிர்ப்பது, சொற்கள் இடறும்போது சரியான சொற்களை மாற்றிவைப்பது போன்ற செயல்களைக் கவிதையில் கவிஞனுடைய பங்காகக் கொள்ளலாம்.

சுந்தர ராமசாமியின் பல கவிதைகளைப் பொதுமனக் குரலுக்கு எதிரான தனி மனத்தின் எதிர்ப்புக் குரலாக, பொது மனத்துக்குத் தனிமனம் விடுகிற சவாலாகப் பார்க்க முடியும். ஒருபக்கம் மரங்கள், கடல் பறவைகள், பறவைகளின் குரல் என்று போகும் கவிதைகள், மறுபக்கம் மணக்கோலத்தில் நிற்கும் பெண், ரயிலடியில் அழுதபடி இருப்பவள், தலையில் சுள்ளிக் கட்டுடன் உள்ள கறுத்த பெண், சைக்கிளில் பூ விற்பவர் எனச் சமூக வாழ்வின் பல தளங்களில் உள்ளவர்களோடு உறவுகொள்கின்றன. இயற்கையோடும், தான் காண்கிற (பரிச்சயமுள்ள/பரிச்சயமற்ற) அனைவருடனும் நட்புக்கொள்ள விரும்புகிற தன்மையை, அனைத்தோடும் அனைவரோடும் பங்குகொள்ள விரும்புகிற தன்மையை சுந்தர ராமசாமியின் கவிதை உலகின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்றாகக் கருதலாம். இத்தகு உறவால் 'கண்ணீருக்குப் பல வண்ணங்கள்' எனும் வரி, கரட்டு வடிவிலுள்ள கவிதை ஒன்றில் வெளிப்படுகிறது. சுந்தர ராமசாமியின் கவிதைகளைப் பதற்றமும் தத்தளிப்பும் நிறைந்த உண்மையின் பாற்பட்ட அகவுலகின் வெளிப்பாடுகளாக, புறவுலகிற்கு எதிரான வெளிப்பாடுகளாகக் கொள்ளலாம். இந்தப் பதற்றமும், தத்தளிப்பும் இவரது கட்டுரைகளிலோ கதைகளிலோ வெளிப்படையாகக் காணக் கிடைப்பதில்லை. சுந்தர ராமசாமியின் உரைநடைகளில் இருந்து ஒருபோதும் தனது சமநிலையைத் தவறவிடாத ஒருவரது பிம்பம் கிடைக்கையில், இதற்கு மாறாகக் கவிதைகளில் ஆசானுக்குரிய கட்டளைத் தொனியும் ஆலோசனை வழங்கும் தொனியும் ஒருபுறம் தொனிக்க, மறுபுறம் தன்னைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிற, எல்லோரோடு உறவாட விரும்புகிற மிகவும் நெகிழ்வான தொனியும் மாறிமாறி ஒலிக்கிற, பதற்றமும் தத்தளிப்பும் நிறைந்த ஒருவரது பிம்பம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

இவரது கவிதை உலகின் மற்ற முக்கிய அம்சங்களைப் பார்ப்போம்.

மரணம் பற்றிய குறிப்புகளைப் (திரிவிளக்கு ஒருமுறைக்கு மேல் இடம் பெறுகிறது) பரவலாக அங்கங்கே சில கவிதைகளில் காண முடியும். நான், என், எனது தன்மை போன்ற ஒருமைச் சுட்டுகளால் ஆன சொல்முறை ஏறத்தாழ ஐம்பது கவிதைகளில் உபயோகிக்கப்படுகிறது. நண்பரிடம் பேசுவது போன்ற தன்மையிலான கவிதைகள் சில உள்ளன. சந்தம் தவிர்க்கப்பட்டதைப் போலவே கிண்டலான, கேலியான தொனியிலானவையும் (மந்த்தரம், வித்தியாசமான மியாவ், உங்கள் யோசனை, 184ஆம் பக்கத்திலுள்ள தலைப்பிடப்படாத கவிதை) கவனமாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுமளவுக்குக் குறைவாகவே உள்ளன. இரண்டு கவிதைகளில் ஆந்தை, இரண்டு கவிதைகளில் நாய்கள், இரண்டில் பூனைகள். இந்த எல்லாக் கவிதைகளும் வெளிப்படையாக எங்கும் காணக் கிடைக்கிற பொதுமன மனிதர்களைக் குறிப்பவை. இவற்றில் எந்தக் கவிதை எவரைக் குறித்து எழுதப்பட்டது எனும் ஆய்வு பொதுமனத்தின் பாற்பட்டதே அன்றி, கவிதையின்பாற்பட்டதல்ல. கிடைத்துவிட்ட கவிதையைத் தர்க்கத்தின் வழி சென்று நிறைவு செய்வது, தர்க்கத்தில் இருந்து புறப்பட்டுக் கவிதையைச் சென்றடைவது அல்லது கிடைத்துவிட்ட கவிதையை அறிவின் வழிசென்று நிறைவு செய்வது, அறிவின் அலசலில் ஆரம்பித்துக் கவிதையைச் சென்றடைவது (அறிவு எனும் சொல்லுக்குரிய மேலான பொருளில்) எனும் போக்கை சுந்தர ராமசாமி கவிதைகளின் ஆதாரமான போக்காகக்கூடச் சொல்லலாம் ஆனால் இப்படிச் சொல்கிற அதே வேளையில் இதன் எதிரிடையாகவோ எதிரிணையாகவோ தர்க்கத்தின் போதாமையையும் அறிவின் போதாமையையும் சொல்கிற வரிகளையும் அறிவினால் களைப்புற்றும் சலிப்புற்றும் அறிவுக்கு அப்பால் செல்ல விரும்பும் விழைவைத் தெரிவிக்கிற வரிகளையும் நாம் கவனத்தில்கொள்ள வேண்டும். இப்படியான வரிகள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்:

"மூளையில் தர்க்கம்/ அறுபட்டு விழித்ததும். முகவையில் அளந்து காட்டு என/ சின்ன மூளை கொக்கரிக்கும். சிறுகச் சிறுக நான் என் மூளையில் ஒட்டி/ சிறுகச் சிறுக பிறருடைய மூளைகளிலும்/ நான் ஒட்ட ஆரம்பித்தபோது / சீரழியத் தொடங்கினேன். அவன் மூளை நரம்பில் என் ஜீவன் கரையும் போது கூடும். நம் குருதி நாளங்கள் வழியாக/ நம் மூளையில் ஒட்டும் திசுவை/ நக்கி மீண்டும் நக்கி/ நம் வாயோரம் வழிந்த போதையில் உயிர்கள் குலைந்து உன்மத்தம் பரவி''.

இந்த வகையாக மூளை செயல்படாமல், நாம் அறிவைக் கடந்து அப்பால் சென்றுவிட்டால் அந்த உலகம் எப்படி இருக்கும்? கவிஞர் 'வாழும் கணங்கள்' எனும் தலைப்பில் (பக்கம் 77) எழுதியுள்ள கவிதையைப் பார்ப்போம்.

மூளை நரம்பொன்று அறுந்து
ஒளிவெள்ளம் உள்ளே புகுந்தது
மனவெளியும் நிலவொளியில் குளிர
செவிப்பறை சுயமாய் அதிர
மண்ணில் ஒருபோதும் கேட்டிராத
ஓசை உவகைகள் எழும்பின
பாஷை உருகி ஓடிற்று
ஒரு சொல் மிச்சமில்லை
என் பிரக்ஞை திரவமாகி
பிரபஞ்சத்தின் சருமமாய்
நெடுகிலும் படர்ந்தது
ஒரு கணம்தான்
மறு கணம்
லாரியின் இரைச்சல்
எதிரே நாற்காலி.

சுந்தர ராமசாமி வாழும் கணங்களாக எதைச் சொல்கிறார்? மூளையிலிருந்து உடலுறுப்புப் பகுதிகளுக்குத் தூண்டுதல் உணர்வுகளைக் கொண்டுசெல்லும் தசை நாணை நரம்பு என்று சொல்கிறோம். அறிவியல் ரீதியாக மூளை நரம்பு அறுபடுவதால் மரணம்வரை சம்பவிக்கக்கூடும். இந்தக் கவிதையில் மனம் தற்காலிகமாகச் செயலிழந்துவிடும் கணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. எண்ணங்கள் அற்ற நிலை மனத்தின் தற்காலிகச் செயலிழப்புக்குக் காரணமாக முடியும். மனத்தின் எண்ணங்களற்ற, தர்க்கங்களற்ற இவ்வாறான நிலை 'வாழும் கணங்கள்' என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த வாழும் கணங்கள் மனத்தின் பழக்கம் சார்ந்த சிந்திப்புகளற்ற ஒரு நிலை என்று கொள்ளலாம். இத்தகு நிலையில் அத்தனையும் பிரகாசமாகிவிடுகிறது. ஒருவகையான இன்பநிலை போலத்தான் உள்ளது மனவெளி நிலவொளியில் குளிர்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறதே. இதுவரை கேட்டிராத ஓசை செவிப்பறை அதிர்வதால் ஏற்பட்டு ஒவ்வொரு அதிர்விலும் ஓர் உவகை என உவகைகள் எழும்புகின்றன. இந்த உவகைகளால் சொல்லற்றுப் போகிறது. சொல்லற்ற நிலையில் பிரக்ஞை தனது இயல்பான நிலைக்குப் போய்விடுகிறது. அதாவது திரவமாகிப் பிரபஞ்சத்தின் சருமமென எங்கும் படர்கிறது. மேலோட்டமான மனத்தின்பாற்பட்ட எண்ணங்கள், தர்க்கங்கள், அடையாளங்கள் அற்றுப்போகிறபோது அது சார்ந்த பிரக்ஞை தனது அடையாளங்களை இழந்து, தனது தோற்ற நிலைக்குச் செல்லும்போது அது பிரபஞ்சத்தின் பிரக்ஞையாக ஆகிவிடும் என்பது போன்ற முடிவுகளுக்கு இந்தக் கவிதையின் வழியாகச் செல்ல முடியும். இது ஒரே ஒரே ஒரு கணம்தான். மீண்டும் பிரத்யட்ச உலகுக்கு வந்துவிடுகிறது. லாரியின் இரைச்சல் கேட்கிறது. கடைசி வரியாக 'எதிரே நாற்காலி' என்ற சொற்கள் வருகின்றன. எதிரே நாற்காலி என்கிறபோது அதில் யாரும் அமர்ந்திருக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. இந்த வரி ஏன் எழுதப்பட வேண்டும்? இந்தக் கவிதை அனுபவம் ஏற்படத் துவங்குவதற்கு முன் அந்த நாற்காலியில் யாரோ அமர்ந்திருந்து இப்போது அவர் எழுந்து போய்விட்டார் என்றோ அல்லது இந்த அனுபவம் யாருக்கு ஏற்பட்டதோ அவர் இந்த அனுபவத்தின்போது எதிரே நாற்காலி போடக்கூடிய ஒரு இடத்தில் (வீட்டிலோ அலுவலகத்திலோ) இருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிடுவதற்காகவோ இந்த வரி எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். கவிதையின் ஒவ்வொரு சொல்லும் எதையோ குறிக்கிறது. தேவையற்ற ஒரு சொல் கவிதையில் இருப்பதில்லை.

சுந்தர ராமசாமியின் கவிதை உலகை மேலும் அறிய அவருடைய பிரத்தியேகமான குரல் என நாம் கொள்ளக்கூடிய குரலில் அமைந்த சில வரிகளைப் பார்ப்போம்.

"நகத்தை வெட்டியெறி - அழுக்குச் சேரும் * என்னை அழிக்க யாருண்டு/ எழுத்தில் வாழ்பவன் அன்றோ நான் * தேடி அலையாதே/ அலைந்து திரியாதே * என்று ஆடை உரித்து/ அம்மணம் பற்றும் என் பார்வை * எழுதுவது எப்படி என்று என்னைக் கேட்காதே / எழுது அதுவே அதன் ரகசியம் * நண்ப / வருந்தாதே / வெட்கப்படாமல் துக்கப்படு * என் கனவை உணர்ந்த ஒரு இதயம்/ எனக்காக அதைக் கட்டும்/ தன் கனவில் * சவுக்கின் சொடுக்கு நம் மரணத்தில் கெக்கலிப்பது/ நமக்குத் தெரியாமல் போயிற்று * என் அனுபவம் பொய்க்கட்டும்/ கனவு நிறைவேறட்டும்/ மனிதர்கள் மீண்டும் குழந்தைகளாகும் கனவு.

நாம் சுந்தர ராமசாமியின் கவிதை உலகை அறிவதற்காக அவரது கவிதைகளைச் சில வகைகளாக வகைப்படுத்திப் பார்த்தோம். இந்த வகையாக வகைப்படுத்திப் பார்ப்பது நமது புரிதலின் பொருட்டு நமது வசதிக்காக நாம் செய்துகொள்வது. எந்தக் கவிஞரின் கவிதைகளையும் திட்டவட்டமாக யாராலும் வகைப்படுத்திவிட முடியாது. அப்படி ஒருவர் வகைப்படுத்தத் துணிந்தால், அந்த வகைப்பாட்டுக்குள் அடங்காத கவிதைகளை வேறொருவர் எடுத்துக்காட்ட முடியும். இதுவரை நாம் செய்த வகைப்பாடுகளுக்குள் அடங்காத ஒரு கவிதையைப் பார்ப்போம். 'தனித் தனியே' என்ற தலைப்பில் உள்ள கவிதை:

ஒரு பறவையின் சிறகுகள்
பறவையின்றிப் பறப்பதைக் கண்டேன்
சிறகுகளின்றிப் பின் வந்த பறவை
ஒரு இசையின் குழைவில்
லாவகமாய் தன் சிறகுகளைத்
தன்னோடு இணைத்துக்கொண்டது.
பறந்து பறந்து
பறவையின்றிப் பறக்கச் சிறகுகளுக்கும்
சிறகுகளின்றிப் பறக்கப் பறவைக்கும்
கூடி வந்த சூட்சுமம்
என் அகத்தில் விரிந்தபோது
துவண்டுகிடந்த என் மனத்தில்
ஒரு பூ மலர்ந்தது.

முதலில் சிறகுகள் மட்டும் பறவையின்றிப் பறப்பது பார்க்கப்படுகிறது. அதன் பின்னால் சிறகுகளின்றி வரும் பறவை இசையின் குழைவில் தன்னுடைய சிறகுகளைத் தன்னோடு இணைத்துக்கொள்கிறது. மாயமான, இயற்கையில் சாத்தியமற்ற ஒரு காட்சி கவிஞருக்கு மனக்காட்சியாகச் சாத்தியப்படுகிறது. இது எவ்வாறு நிகழக்கூடும் என்பது துலங்கும்போது துவண்டுகிடந்த மனத்தில் இதுவரை மலராதது மலர்கிறது. இது கவிதையின் அமைப்பு, ஆனால் மேலிருந்து கீழாக, வரிசையாக இதே அமைப்பில் இந்தக் கவிதையைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அது முடியாது என்று தோன்றுகிறது.

கவிதையை இன்னொரு முறை வாசித்துப் பார்ப்போம். இப்போது வேறு வகையாக முயன்று பார்ப்போம், இந்தக் கவிதையில் கடைசியிலிருந்து இரண்டாம் வரியில் கவிதையின் வாசல் உள்ளதுபோல் இருக்கிறது. மனம் துவண்டுகிடக்கிறது. ஏதோ பிரச்சினை, பிரச்சினைகூட இல்லை, நெருக்கடி. நமக்கு ஒரு நெருக்கடி ஏற்படும்போது நம் அறிவுக்கு எட்டுகிற அனைத்தையும் முயன்றுபார்க்கிறோம்,

அந்த நெருக்கடியை நமது அறிவால் அலசிப் பார்க்கிறோம். நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. கையறு நிலையில் ஓய்ந்து விடுகிறோம். அந்த நெருக்கடியை ஆராய்வதை விட்டுவிட்டு என்ன ஆனாலும் ஆகட்டும் என்று நெருக்கடியால் ஏற்படும் விளைவைச் சந்திக்கத் துணிகிறோம். அப்போது ஏதோ ஒரு சொல், ஏதோ ஒரு காட்சி நமது மனத்தில் தோன்றி நெருக்கடியைத் தீர்த்துவைத்துவிடும். அந்தச் சொல், ஒரு மொழியின் அகராதியில் இல்லாததாக, பரிச்சயமற்ற வேறொரு மொழியினுடையதாக இருக்கலாம். அந்தக் காட்சி சாதாரணமாகச் சாத்தியமற்றதாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்தச் சொல் அந்தக் காட்சி நமக்குள் ஒரு தெளிவை ஏற்படுத்திவிடும். நமது மேல்மனத்தால் ஏற்படும் நெருக்கடிக்கு, மேல்மனத்தின் தர்க்கத்திற்கு உட்படாத ஆழ்தளங்களிலிருந்து வரும் பதில்கள் புதிர்களைப் போன்ற குறியீடுகளாக வருமெனச் சொல்லப்படுவதுண்டு, இந்தக் கவிதையில் ஏதோ ஒரு நெருக்கடியில் முட்டி மோதிக் களைத்துத் துவண்டு கிடக்கும் மனமொன்றுக்கு ஆழ்மனத்திலிருந்து புதிரான குறியீடாக ஒரு பதில் வருகிறது. அந்தக் குறியீடு புரியும்போது துவண்டு கிடந்த மனம் புத்துணர்வு பெறுகிறது. மனத்தில் புதிதாக ஒன்று பூத்துவிடுகிறது. இந்தக் கவிதையில் நெருக்கடி என்னவென்று சொல்லப்படுவதில்லை, நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டது எவ்வாறு என்று மட்டும் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகிறது. 'சூட்சும் அகத்தில் விரிந்தபோது' என்று வருகிறது. எது அந்தச் சூட்சுமம், அந்தச் சூட்சுமத்தைக் கவிஞர் நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்கிறாரா? கவிதையை இன்னொரு முறை வாசித்துப்பார்ப்போம்.

கவிஞர் பகிர்ந்துகொள்கிறார். 'பறந்து பறந்து' எனும் வரிதான் அந்தச் சூட்சுமம், இசை என்பதைச் சீரான, சீராக்கப்பட்ட ஒலிக்குறிப்புகள் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். இப்படியான சீர் நெகிழ்ந்து குழையும்போது சிறகுகளைப் பறவை தன்னோடு இணைந்துக்கொள்கிறது. நெருக்கடிக்கான காரணங்கள் நம்மிடையே வெவ்வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் நெருக்கடி நமக்குப் பொதுவானது, ஆழ்மனம் அனுப்பும் பதிலை அகத்தில் விரித்துப் புரிந்துகொள்வதுதான் நெருக்கடியிலிருந்து மீள்வதற்கான வழி என்பதுபோல் உள்ளது. நமது நெருக்கடிக்கான பதிலைப் புத்தகங்களோ மதங்களோ தெய்வங்களோ மற்ற மனிதர்களோ வைத்திருப்பதில்லையா? நமது நெருக்கடிக்கான குரலை நமது ஆழ்மனமே வைத்துள்ளதா?

n n n

கதவைத் திற

கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
காலடிச் சுவடு
கடலோரம்
சிலையை உடை
என்
சிலையை உடை
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
நீருள் நெருப்பு
உணவில் உயிர்
உணவை ஒழி
உடலின்
உணவை ஒழி
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்
மலடிக்குக் குழந்தை
விசிறிக்குள் காற்று
சிறகை ஒடி
வசிறியின்
சிறகை ஒடி
கதவைத் திற காற்று வரட்டும்

இந்தக் கவிதை இக்கட்டுரையில் தவறுதலாக இரண்டு முறை பிரசுரமாகிவிடவில்லை, கடைசி வரியில் இருந்து முதல்வரியை நோக்கி மேல் நோக்கி முயற்சி செய்து பார்க்கப்பட்டுள்ளது. தலைகீழாகக் கீழிருந்து மேலாக வாசிக்கும்போது அர்த்தம் தருவது, குறிப்பாக அதே அர்த்தத்தைத் தருவது இந்தக் கவிதையின் அழகு.

சுந்தர ராமசாமி ஏதோ ஒரு தொலைக்காட்சிக்கு அளித்த நேர்காணலில், ''நான் உரைநடையின் சந்ததி, அதனால் எனது எழுத்துக்கள் உரைநடையில் அமைந்திருக்கின்றன. இதுவே நான் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்து வளர்ந்து எழுதியிருந்தால் அன்றைய சமகால வடிவமான கவிதையில் மட்டுமே எழுதியிருப்பேன்'' எனச் சொன்னதாகக் கவிஞர் சுகுமாரன் இந்தப் புத்தகத்தின் பின்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார். நேர்காணல்களில் தமிழ் வெகுஜன ஊடகங்களுக்கே உரித்தான கேள்விகளில் ஒன்றாகக் கேட்கப்பட்டிருக்கக் கூடிய, "நீங்கள் ஏன் அதிகமாகக் கவிதைகள் எழுதவில்லை?'' என்பது போன்ற சாந்து பூசிய புத்திசாலித்தனமான கேள்விக்கான பதிலாக அவரது நேர்காணல் கூற்றை எடுத்துக்கொள்ளலாம். மேலும் அவருடைய பதிலின் கடைசியில் கவிதையில் மட்டுமே எழுதியிருப்பேன் எனும் வார்த்தைகளுக்கு ஒருவித அழுத்தமுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது, 'ந. பிச்சமூர்த்தியின் கலை; மரபும் மனித நேயமும்' எனும் புத்தகத்தில் 43ஆம் பக்கத்தில், "உரைநடை எழுத முடியாத ஒரு கவிஞன் கவிதை எழுத முடியாது''. உரைநடையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள ஒரு கவிஞன் கவிதை எழுதுவான் என்றால், உரைநடைகூட எழுத முடியாதவன் அவன் என்பதை அவனது கவிதையே காட்டிவிடும். 'என்னால் நடக்க இயலாது. பரதம் மட்டுமே ஆட முடியும்' என்று எந்த நாட்டியக் கலைஞரும் சொல்ல முடியாது'' என்கிறார் சுந்தர ராமசாமி. கவிதை, உரைநடை இரண்டிலும் இயங்குபவர்கள் பலர் நம்மிடையே இன்று இருக்கிறார்கள். சுந்தர ராமசாமியின் மொழியில் சொல்வதனால் நடந்து காட்டுவது அவசியமில்லை என்று நினைக்கும் கவிஞர்களாலும் நடனமாடத் தெரியாத (உரை) நடைக்காரர்களாலும் நிரம்பியுள்ளது தமிழ் இலக்கிய வீதி என்று ஒருவர் சொல்லலாம்.

சுந்தர ராமசாமி கவிதைகள் எனும் இந்தத் தொகுப்பைப் படித்துவிட்டு, 'சுந்தர ராமசாமி அடிப்படையில் ஒரு கவிஞர், அதனால்தான் அவரால் உரைநடையில் உயரங்களை எட்ட முடிந்தது, எனும் முடிவுக்கு நம்மால் வர முடியும். இந்தத் தொகுப்பைப் படிப்பவர்களுக்கு அவரவர் மனப்பாங்கைப் பொறுத்து வெவ்வேறு கவிதைகள் பிடிக்கலாம், நிச்சயமாக ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கவிதைகள் பிடித்துப்போகும் என்று சொல்ல முடியும். தமிழின் முக்கிய ஆளுமைகளில் ஒருவரான சுந்தர ராமசாமி கதைகள், கட்டுரைகளில் போலவே கவிதையிலும் தனக்கான இடத்தைத் தக்க வைத்திருக்கிறார்.

இந்தத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள இதுவரை பிரசுரமாகாத கரட்டு வடிவிலான கவிதைகளில் பல அற்புதமான வரிகள் உள்ளன. அவற்றில் கவிதை பற்றி அவர் இதுவரை தெரிவித்துள்ள பல கூற்றுகளுக்கும் சாராம்சமான வரிகள் உள்ளன:

கவிதை எளிமை இல்லை
எழுத யாரும் முற்படலாம்
கூடி வருவதில்லை
கவிதை காத்திருக்கும் கலை.

சுந்தர ராமசாமி (46 ஆண்டுகளில் 110 கவிதைகள்) காத்திருந்தவர்.

1985இல் இவர் எழுதியுள்ள 'கதவைச் சுண்டாதே தயவு செய்து' எனும் தலைப்பிலுள்ள கவிதையில்,

ஒரே ஒரு கவிதை
போதும் இந்த ஜென்மம் பொருள்பட என்பது என் நம்பிக்கை
அதை எழுதிவிடக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எனும் வரிகள் இடம்பெறுகின்றன. இந்த நம்பிக்கை கவிதை எழுதுகிற எல்லோருக்கும் இருக்க வேண்டிய நம்பிக்கை. அந்தக் கவிதையை எழுதிவிடக் காத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். நாம் எழுதும் கவிதைகள் அனைத்தும் அந்த ஒரே ஒரு கவிதையை எழுதிவிடுதற்கான முயற்சிகளாக இருக்க வேண்டும், அந்தக் கவிதையை எழுதிவிட்டதாக நினைத்துவிடக் கூடாது கடைசிவரை. சுந்தர ராமசாமி அவரது அந்த ஒரே ஒரு கவிதையை எழுதிவிட்டார்.

n n n

இப்போது நான் மீண்டும்
நண்ப, எனக்கு உறக்கமில்லை
இருளின் செழுமை சேர்த்து
ரகசிய அறைகளில் நெசவாகிக்கொண்டிருக்கும்
இனங்கூற முடியாத ஏதோ ஒன்று நெற்றிப்பொட்டை
சதா தாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது
இன்று அதிகாலை வாசல் கதவைத் திறந்தபோது
எதிரே சீரழிவின் துள்ளி மறியும் கோலம் ஒன்று
இன்றுவரை (உன்) அன்பைச் சொல்வதில்
தோல்வியே தொடர்கிறது
அன்பு என்பது ஆபத்து
இசை என்பது அவசரம்
கலை என்பது கொலை
அச்சுக் காட்டில் முளைத்து நிற்கும்
அறிவின் அகங்காரம்
கண்ணீரைத் துடைக்க முடியாது
(என்) துக்கத்திற்கு விடுமுறை இல்லை என்பதறிவேன்
இருப்பினும் அது சற்றுத் தூங்கினால்
நானும் சற்றுத் தூங்கமுடியும்
சதா ஒரு சத்தம்
செவிப்பறையைத் துளைக்கும் இரைச்சல்
சந்தடி: அவலங்களின் கோலங்கள்
நடுநெஞ்சில் அவலம் பீறிட்டது
மீண்டும் இறந்தேன் நேற்று
ஆனால், வருவேன் மீண்டும்
வருவேன் என்று என் முன் சொன்னவன்
வந்த பின் வருவேன் நான்.

n

என்னை அழைக்கிறது அந்த அடிவானம்
சலனமற்ற தடாகத்தில்
நீரின் மொக்குகள் போல்
குமிழிகள் பூத்துக் குலுங்குவதைக் கவனித்தேன்
குமிழிகளின் மலர்ச்சி
பின் அவற்றின் மறைவு
இல்லாததற்கு இருப்புத் தருவது
இருப்புத் தந்தபின் மறுப்புத் தருவது
காய்ந்த சருகு சலசலக்கும்
புகைந்தெரியும்
பச்சை இலை காய்ந்து உதிரும்
முன்னகர்த்தி என்ன வீசும் இலைகடல்
அலை என்பது காற்றின் வடிவம்
என் தாய் போல் காற்று
அழைத்துச் செல்லும் அது
ஒற்றையடிப் பாதைகளில் நகரும் காற்றை
நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை

அங்கொரு உயிர்
அல்லது உயிரின் நிழல்
(அந்தக்) குழந்தையின் காலோசை(நம்மை)
அழைக்கிறது
காலடி ஓசை
அல்லது காலடி ஓசையின் நிழல்
அந்த இருளில் குளிர் ஊடுருவி நின்றது
இருளும் குளிரும்
இருளிலிருந்து இழை எடுத்து
சவுக்குகளிலிருந்து மலர் தொடுத்து
அந்த உலகின் அற்புதங்கள்
யாராலும் நிகழ்த்திக் காட்ட முடியாதது
அந்த உலகின் வர்ணங்கள்
வானத்தின் விற்கள் அறிய முடியாதவை.

இயற்கையின் இமைகள்
துடிக்கின்றன
இப்போதைக்கு விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன்
என்னை அழைக்கிறது அந்த அடிவானம்
இப்போது என் கைக்கிளி புள்ளியாய் அடிவானத்தில்.

குறிப்பு: மேலேயுள்ள இரு கவிதைகளும் நான் எழுதியவை. இவற்றில் உள்ள வரிகள் அனைத்தும் சுந்தர ராமசாமியின் கரட்டு வடிவக் கவிதைகளில் இருந்து எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன. அடைப்புக் குறிகள் என்னுடையவை. ஓவியத்தில் கொலாஜ் என்கிற வடிவம் உண்டல்லவா, அதுபோல் கவிதையில் ஒரு முயற்சி. இயங்குதளம் அமைத்துத் தந்த முன்னோர் ஒருவருக்குச் செய்யும் சிறு மரியாதை.

- குவளைக் கண்ணன்

நன்றி: காலச்சுவடு  இதழ் 82, அக்டோபர் 2006

சுந்தர ராமசாமி நினைவு தினம் அக்டோபர் 14

மதிப்பீடு : படைப்பு வெளியில் சு.ரா.வின் பயணம்

அரவிந்தன்

நாவல், கவிதை, சிறுகதை, விமர்சனம், பத்தி, உரைகள், நேர்காணல் எனப் பல வடிவங்களில் தன் படைப்பு ஆளுமையை வெளிப்படுத்தி அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இயங்கிவந்த சுந்தர ராமசாமியின் சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு அவரது படைப்பு ஆளுமையை மதிப்பிடும்   முயற்சி இது. தான் செயல்பட்ட அனைத்துத் துறைகளிலும் தீவிரமும் நேர்மையும் கொண்டு சிறப்பாக இயங்கிய மிக அரிதான தமிழ் ஆளுமைகளில் ஒருவர் சுந்தர ராமசாமி. இத்தகைய ஒரு படைப்பாளுமையின் ஒரு துறை சார்ந்த வெளிப்பாடுகளை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பேசும்போது இதரப் பரிமாணங்கள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படாமல் போய்விட வாய்ப்புள்ளது. என்றாலும் சூரியக் கதிர்களைத் தன் சின்னஞ்சிறு குவிமையத்தின்வழி வீரியத்துடன் வெளிப்படுத்தும் குவி ஆடியின் திறனை ஒத்த சிறுகதைக் கலை, ஒட்டுமொத்தப் படைப்பாளுமையின் ஜீவனைத் தன்னுள் அடக்கியிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

வாழ்வு என்னும் மாபெரும் பரப்பின் பின்னணியில் அனுபவம், பார்வை ஆகியவை சார்ந்து மொழியின் உதவியுடன் மேற்கொள்ளும் நீண்ட பயணமாக நாவலைக் கொள்ளலாம் என்றால் வாழ்வெனும் பரப்பினூடே மேற்கொள்ளப்படும் பயணத்தின் திருப்பங்கள், தடு மாற்றங்கள், ஏற்ற இறக்கங்கள் ஆகியவற்றின் படைப்பு சார்ந்த பதிவுகள் என்று சிறுகதைகளை வரையறுக்கலாம். வாழ்வின் முழுமையைத் தன் கரங்களுக்குள் அணைத்துக்கொள்ள நாவல் முயல்கையில், பகுதிகளினூடே தெறிக்கும் உக்கிரத்தின் வழியே முழுமையைக் கோடிகாட்ட முயல்கிறது சிறுகதை. பலவித சலனங்கள், பல்வேறு கதை மாந்தர்கள், வெவ்வேறு காலகட்டங்கள், மாறுபட்ட பக்குவ நிலைகள், மாறிவரும் தத்துவ நோக்குகள், பரிசோதனைகள் என்று படைப்புகளின் பன்முகச் சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கான கூறுகள் பலவற்றையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது சிறுகதை வடிவம். தொடர்ந்து இயங்கிவரும் எந்த ஒரு படைப்பாளியின் பயணத்தையும் நுட்பமாக நாம் கவனித்தால் மொழி, பார்வை, எழுத்துக் கூர்மை ஆகியற்றில் அந்தப் படைப்பாளிக்குள் நிகழும் மாற்றங்களில் பெரும்பாலானவை அவரது சிறுகதைகளிலேயே வீரியத்துடன் வெளிப்படுவதைப் பார்க்க முடியும்.

அதிகம் பேசப்பட்ட நாவல்களையும் முக்கியத்துவம் பெற்ற கவிதைகளையும் எழுதியிருந்தாலும் சுந்தர ராமசாமியின் படைப்பு ஆளுமையின் முக்கியமான பல கூறுகளை அவரது சிறுகதைகளிலேயே தெளிவாக அடையாளம் காண முடிகிறது. பல வழிகளில் பயணம் செய்துவந்த சுந்தர ராமசாமியின் இலக்கிய வெளிப்பாடுகள் சிறுகதைகளின் வாயிலாகவே தொடங்கியது மட்டுமல்ல; சிறுகதைகளின் வழியாகவே கூர்மையாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டன. தமிழ் நாவல் வரலாற்றிலேயே அதிக விவாதங்களை உருவக்கியுள்ள ஜே.ஜே: சில குறிப்புகள் நாவலை எழுதியிருந்தாலும் சிறுகதைகளை மட்டுமே வைத்து அவரைத் தமிழின் முக்கியப் படைப்பாளிகளில் ஒருவராகக் கூறிவிட முடியும். எனவே அவரது சிறுகதைகளைப் பற்றிப் பேசுவது ஒருவிதத்தில் அவரது ஒட்டு மொத்த ஆளுமையையும் பங்களிப்பையும் பற்றிப் பேசுவதாகவே அமையும்.

o o o

முதலில் அவரது கதைகளின் ஒட்டுமொத்தப் போக்குகளைப் பார்க்கலாம்.

புதுமைப்பித்தனின் மகாமசானம் என்ற சிறு கதையைப் படித்த பிறகுதான் எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல் தனக்கு ஏற்பட்டது என்று சு.ரா. பல சமயங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். சிறு வயதில் இடதுசாரி இயக்கங்களோடு இருந்த தொடர்பு பற்றியும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அவரது ஆரம்ப காலக் கதைகளில் இந்த இரண்டு அம்சங்களின் தாக்கத்தையும் பார்க்க முடிகிறது. அவற்றை அவரது முதல் கட்டக் கதைகள் என்று கூறலாம். இந்தக் கதைகளில் அவரது சமூக அக்கறையை வெளிப்படையாகக் காண முடிகிறது. எழுத்தின் மூலம் சமுதாயத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட வேண்டும்; ஏற்படுத்திவிட முடியும் என்ற வேகம் - முற்போக்கு எழுத்தாளர்களுக்கே உரித்தான வேகம்-காணப்படுகிறது. ஆனால் இந்தப் பாதையில் அவர் அதிக தூரம் பயணம் செய்யவில்லை. விரைவிலேயே அவர் எழுத்து ஆழமான விஷயங்களை நோக்கி நகர்கிறது. கோவில் காளையும் உழவு மாடும் என்ற கதை இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.

பிரசாதம் முதல் இல்லாத ஒன்று வரையிலான கதைகளை சு.ரா.வின் இரண்டாம் கட்டக் கதைகள் என்று கூறலாம். இந்தக் கதைகளில் அவரது மொழியில் கூர்மையும் அழகும் கூடியிருப்பதைக் காண முடிகிறது. நுட்பமான கவனிப்புகள், சிக்கலான மனப் பதிவுகள், மனித ஆளுமைகளின் விசித்திரங்கள், காலத்தின் கணக்கற்ற கோலங்கள் ஆகியவை அனாயாசமாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. மனித வாழ்வின் பல கூறுகளை மிகுந்த ரசனையுடனும் மிகையற்ற நெகிழ்ச்சியுடனும் இவை கூறுகின்றன. பிரசாதம், சன்னல், ஸ்டாம்பு ஆல்பம், எங்கள் டீச்சர், வாழ்வும் வசந்தமும் என்று பல கதைகளை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். மிகவும் கச்சிதமான வடிவம்கொண்ட சிறுகதைகளுக்கான உதாரணங்களாகக் காட்டக்கூடிய கதைகள் பல இந்தக் காலகட்டத்துக் கதைகளில் உள்ளன.

அழைப்பு என்ற கதையிலிருந்து தொடங்கும் சு.ரா.வின் இதர கதைகளை அவரது மூன்றாம் கட்டக் கதைகள் என்று வகைப்படுத்தலாம். இதிலுள்ள பெரும்பாலான கதைகளில் அவரது கூறல் முறையும் கையாளும் விஷயங்களும் பெரும் மாற்றத்தை அடைந்துள்ளன. கச்சிதமான யதார்த்தக் கதைகளை வெற்றிகரமாக எழுதிவந்த சு.ரா., வடிவம் சார்ந்த பரிசோதனைகளை இந்தக் கதைகளில் மேற்கொள்கிறார். அந்தப் பரி சோதனைகள், பரிசோதனைகளைப் பிரதான நோக்கமாகக் கொண்ட வலிந்த முயற்சிகளாக இல்லாமல் உள்ளடக்கம் சார்ந்த இயல்பான மாற்றங்களாக இருக்கின்றன. மனித வாழ்வின் மீது படர்ந்திருக்கும் மர்மங்களையும் புதிர்களையும் புரிந்துகொள்ள விழையும் தீவிரமான தேடலை இந்தக் கதைகளில் காண முடிகிறது. வாழ்வின் அடிப்படைகள், அதன் அர்த்தம் அல்லது அர்த்தமின்மை குறித்த தேடலையும் இந்தக் கதைகள் மேற்கொள்கின்றன. இந்த விசாரணை, ஒரு குறிப்பிட்ட காலம், இடம், ஆகியவற்றின் பின்னணியிலும் அவற்றைத் தாண்டியும் தன் பயணத்தை மேற்கொள்கிறது. தீவிரமான இந்தத் தேடலுக்கு இசைவாக மொழி மேலும் கூர்மையும் தீவிரமும் இறுக்கமும் பெற்று கனமான வாசிப்பு அனுபவத்தைச் சாத்தியமாக்குகிறது. அழைப்பு, போதை, பல்லக்குத் தூக்கிகள் ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம் போன்ற பல கதைகளை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

சு.ரா. தனது வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில் எழுதிய சில கதைகளை என் பார்வையில் அவரது நான்காம் கட்டக் கதைகள் என்று சொல்லலாம். மறியா தாமுவுக்கு எழுதிய கடிதம் என்னும் தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் மொழி, கதைப் பொருள்கள், கூறல் முறை ஆகிய அம்சங்களில் சு.ரா.விற்குள் சமீப காலங்களில் ஏற்பட்டுவந்த மாற்றங்களைக் காட்டுகின்றன. இந்தக் கதைகளை ஆழமான பொருளில் சு.ரா.வின் அடுத்த கட்டக் கதைகள் என்று வரையறுத்துவிட முடியாது. ஆயினும் தொடர்ந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டேவரும் போக்கு சு.ரா.விடம் இறுதிவரை நீடித்தது என்பதை இக்கதைகள் காட்டுகின்றன. அத்துடன் முக்கியமான ஒரு சில மாறுதல்களும் இவற்றில் தெரிகின்றன, குறிப்பாகக் கூறல் முறையில். ஆவேசம், கூர்மை, நுட்பமான, ஆனால் இரக்கமற்ற அங்கதம், உள்ளார்ந்த தத்துவ விசாரணை ஆகிய அம்சங்கள் தமது இயல்பை இழக்காமலேயே தம்மை உருமாற்றிக்கொண்டிருப்பதை இக்கதைகள் காட்டுகின்றன. நிதானம், கனிவு, நெகிழ்வு ஆகிய அம்சங்கள் கூடியிருக்கின்றன. சு.ரா.வின் முந்தைய கட்டத்துக் கதைகளை நினைவுபடுத்தும் கதைகளுடன் முற்றிலும் புதிய தடத்தில் கால் பதிக்கும் கதைகளும் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. குறிப்பாகத் தலைப்புக் கதை.

இத்தொகுப்பில் வெவ்வேறு வகைமைகளில் அமைந்துள்ள கதைகளில் மறியா தாமுவுக்கு எழுதிய கடிதம் தனித்துத் தெரிகிறது. தனது நேரடி அனுபவ வீச்சிற்குள் வராத வாழ்வின் கூறு பற்றிய கதையை எழுதும்போது புனைவுலகின் நம்பகத்தன்மை சார்ந்த பிரச்சினை உருவாகிவிடுவது இயல்புதான். முழுக்க முழுக்க இன்னொருவராக உருமாறி வாழ்க்கையை அணுகும் தன்மையின் மூலமாகவே (empathy) இத்தகைய கதைகளை வெற்றிகரமாக எழுத முடியும். விலங்குகளின் நலனுக்காகத் தன் வாழ்க்கையைக் கிட்டத்தட்ட அர்ப் பணித்துவிட்டு அதன் சகல வலிகளையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் மறியாவை சுரா.வின் கலை, மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடன் நம் முன் காட்டுகிறது. எழுதும் விஷயத்தின்பால் ஆழ்ந்த மனத்தோய்வும் அத்துறை குறித்த அறிவும் உளவியல் ரீதியான உருமாற்றமும் இல்லாமல் இது சாத்தியப்படவே முடியாது. படைப்பாளியின் தனிப்பட்ட வாழ்வுக்கும் பரவலான வாசகர்களின் அனுபவ வீச்சிற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு உலகை நம்பகத் தன்மையோடு உருவாக்கிக்காட்டுவதற்குத் தேவையான படைப்புத் திறன் சுந்தர ராமசாமியின் கடைசிக் காலத்திலும் உயிர்ப்புடன் இருந்தது என்பதற்கான அடையாளம் இந்தக் கதை.

அனுபவ எல்லைகளை மட்டுமன்றிக் காலம் வகுக்கும் எல்லைகளையும் கடந்து படைப்பின் கூறுகளைக் கூர்மையாக வெளிப்படுத்தும் திறனைப் பறைசாற்றும் பிள்ளை கெடுத்தாள் விளை என்னும் கதையையும் இதோடு இணைத்துப் பார்த்தால் சு.ரா.வின் படைப்புத் திறன் அவர் மறைவதுவரையிலும் வற்றாத ஊற்றாகப் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது என்பதை உணரலாம். தேக்கமின்மை என்பது எழுத்து உள்ளிட்ட சு.ரா.வின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையின் பயணத்தையும் சுட்டும் தன்மை என்பதால் இதை உணர்த்தும் இக்கதைகள் சு.ரா. மறைந்துவிட்ட நிலையில் அவரை நினைவுகூரும் தருணத்தில் குறியீட்டு முக்கியத்துவம் பெற்றவையாக ஆகியுள்ளன.

o o o

இனி அவரது கதைகளை அவற்றின் தன்மையின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்திப் பகுத்துப்பார்க்கலாம்.

ஜே.ஜே: சில குறிப்புகள் நாவல் வாயிலாகத்தான் சுந்தர ராமசாமியின் எழுத்துக்களோடு எனக்கு முதலில் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. அதைப் படித்து முடித்த கையோடு சுந்தர ராமசாமியின் கட்டுரைகள் (க்ரியா வெளியீடு) என்ற நூலைப் படித்தேன். இரண்டும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன. இரண்டு நூல்களுக்கும் பொதுவான சில அம்சங்கள் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. தீவிரமான அணுகுமுறை, அதைப் பிரதிபலிக்கும் இறுக்கமும் கூர்மையும் கொண்ட மொழி, சமரசமற்ற போக்கு, ஆழம் முதலான அம்சங்கள். அதன் பிறகு அவரது பல்லக்குத் தூக்கிகள் என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பைப் படித்தேன். அந்தத் தொகுப்பும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. குறிப்பாக அக்கதைகளின் மொழி, தீவிரம், நுட்பம், வடிவப் பரிசோதனைகள் ஆகிய அம்சங்களுக்காக.

பிரசாதம் என்ற தொகுப்பு அதன் பிறகுதான் எனக்குப் படிக்கக் கிடைத்தது. இந்த மூன்று நூல்களாலும் கவரப்பட்ட எனக்கு அந்தத் தொகுப்பு ஏமாற்றத்தைத் தந்தது. அதிலிருந்த பல கதைகள் நன்றாக இருந்தாலும் எளிமையான கதைகளாக இருந்ததாலேயே என்னை அதிகம் கவரவில்லை. அந்தத் தொகுதி எனக்குத் தந்த அதிருப்தியைத் தெரிவித்து சு.ரா.வுக்கு உடனடியாக ஒரு கடிதமும் எழுதினேன். ஒரு வாசகனாக என் பழைய கதைகளைப் படித்தால் நானும் அப்படித்தான் உணர்வேன் என்று அவர் எனக்கு எழுதியிருந்த பதில் எனக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது இப்போதும் நினைவிருக்கிறது.

1951 முதல் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் சு.ரா., 1966 முதல் 1973 வரை எதுவும் எழுதாமல் இருந்தார். இந்தக் காலகட்டத்தை மௌனத் தவம் என்றெல்லாம் சிலர் சொல்வதை சு.ரா. அங்கீகரித்ததில்லை. மனித ஜீவன்களுக்கு ஏற்படும் நெருக்கடிதான் காரணம் என்று அவர் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார். இடைவெளிக்கான காரணம் லௌகீகமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த இடைவெளியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் லௌகீகத் தளத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் எழுதிய கதைகளுக்கும் அதற்கு முன் எழுதிய கதைகளுக்கும் சொல்லப்படும் விஷயம் சார்ந்தும் விதம் சார்ந்தும் வெளிப்படையான வித்தியாசங்கள் அழுத்தமாக இருக்கின்றன. என்னைப் பொருத்தவரையில் இடைவெளிக்குப் பிறகு எழுதிய கதைகளே என்னை அதிகம் கவர்ந்தவை.

ஆனால், சில ஆண்டுகள் கழித்து அவரது 'எளிமை'யான கதைகள் பற்றிய என் எண்ணம் மாறியது. 1990 வரையிலான சு.ரா.வின் சிறுகதைகளின் தொகுப்பு க்ரியா வெளியீடாக 1991இல் வெளியானபோது எல்லாக் கதைகளையும் கனவு சிறப்பிதழுக்குக் கட்டுரை எழுதுவதற்காகப் படித்தேன். அப்போது அவரது ஆரம்பகாலக் கதைகளில் முன்பு உணராத நுட்பங்களையும் ஆழங்களையும் உணர முடிந்தது. என்றாலும் தீவிரமும் இறுக்கமும் கவித்துவமும் ஓரளவேனும் இருண்மையும் (அல்லது பூடகத்தன்மையும்) கொண்ட பிற்காலக் கதைகளே என் மனத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தன. நேரடியாகப் பேசும் தன்மைகொண்ட எளிய கதைகளின்பால் அன்றைய சிறுபத்திரிகைச் சூழலில் நிலவிவந்த அலட்சிய மனோபாவம் என்மேல் செலுத்தியிருந்த தாக்கமும் அதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று இப்போது தோன்றுகிறது.

காலப்போக்கில் வாசிப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்களால் எளிய கதைகள் பலவற்றை மாறுபட்ட கோணத்தில் அணுகியபோது எளிமையான கதைகளில் பல, எளிமையான தோற்றம் கொண்டவை மட்டுமே என்பது புரிய ஆரம்பித்தது. மகாபாரதக் கதைகளிலிருந்து டால்ஸ்டாய் கதைகள்வரை பல சிறந்த கதைகள் எளிய தோற்றத்துடன் உள்ளதை நினைவுகூர்ந்து எளிமையான கதைகளைக் கவனமான வாசிப்புக்கு உட்படுத்த முடிந்தது. பார்க்கப்போனால் எளிமை என்பதும் சிக்கல் என்பதும் ஒப்பீட்டளவிலேயே அவ்வாறு தோற்றம் கொள்கின்றன. வாசிப்பில் அதிகத் தேர்ச்சி இல்லாத ஒரு வாசகருக்குச் சிக்கலாகத் தோன்றும் ஒரு கதை, தேர்ச்சி உள்ள ஒரு வாசகருக்கு எளிய தோற்றம் தரலாம். உண்மையில் ஒரு நல்ல கதை இந்தப் பாகுபாடுகளைக் கடந்து நிற்கும். டால்ஸ்டாயின் அன்னா கரேனினா எளிதாக வாசித்துவிடக்கூடிய கதைதான். ஆனால் அதே சமயத்தில் அது பன்முகப் பரிமாணங்களும் ஆழமும் கொண்ட கதை.

பிரசாதம் முதலான சு.ரா.வின் கதைகள் எளிமையானவை. அதே சமயம் கூர்மையும் நுட்பமும்கொண்டவை. தீவிரத்தன்மையை இழக்காமலேயே சுவாரஸ்யமான வாசிப்பு அனுபவத்தைச் சாத்தியமாக்குபவை. ஆரம்ப நிலையில் உள்ள வாசகரிலிருந்து தேர்ந்த வாசகர்கள் வரை அனைவரையும் கவரக்கூடியவை. புதிதாகக் கதைகள் படிக்க ஆரம்பிக்கும் ஓர் இளம் வாசகர், என்ன படிக்கலாம் என்று என்னிடம் கேட்கும்போதெல்லாம் நான் புதுமைப்பித்தனின் ஒரு நாள் கழிந்தது, அசோகமித்திரனின் புலிக்கலைஞன், ஆதவனின் ஓட்டம், சு.ரா.வின் பிரசாதம் போன்ற கதைகளைக் கொடுப்பதுண்டு. சு.ரா. ஆரம்ப காலத்தில் எழுதிய பிரசாதம், ஸ்டாம்பு ஆல்பம், எங்கள் டீச்சர் போன்ற பல கதைகள் இத்தகையவை.

அவரது எளிய கதைகளின் குணாம்சங்களை இப்படித் தொகுத்துக் கூறலாம்:

சித்தரிப்பின் துல்லியம், பூவின் இதழ் விரிவதுபோல் கதை இயல்பாக வெளிப்படும் போக்கு, நுட்பமான அவதானிப்புகள், குரலை உயர்த்தாத தொனி, கூர்மையும் ரசனையும் கொண்ட மொழி, சொல்லி உணர்த்துவதைக் காட்டிலும் சொல்லாமல் உணர்த்துவதற்கான பார்வையும் திறமையும், வாழ்வு மற்றும் வாழ்தல் குறித்த அடிப்படையான கேள்விகள் குறித்த விசாரணையைத் தூண்டிவிடும் தன்மை, சிறுகதை இலக்கணத்திற்கு உதாரணமாகக் கூறத்தக்க உருவ அமைதி, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சுவையான வாசிப்பைச் சாத்தியமாக்கும் கூறல் முறை. தொடர்ந்து கதைகள் எழுதப்படவும் வாசிக்கப்படவும் முக்கியக் காரணங்களாக உள்ள இந்த அம்சங்கள் சு.ரா.வின் எளிய கதைகளின் வலுவாக விளங்குகின்றன.

o o o

இடைவெளிக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட அவரது கதைகளின் களமும் மொழியும் பெருமளவில் மாறியிருந்தாலும் இந்த மாற்றத்திற்கான கூறுகள் அதற்கு முன்பே தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டன. தயக்கம், முட்டைக்காரி, இல்லாத ஒன்று ஆகிய கதைகள் பின்னால் அவரிடத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்திற்கான அடையாளங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. அது போலவே, இடைவெளிக்கு முந்தைய காலகட்டத்துக் கதைகளின் சாயல் கொண்ட விகாசம், நாடார் சார், பக்கத்தில் வந்த அப்பா போன்ற சில கதைகள் இடைவெளிக்குப் பிறகு எழுதப்பட்டுள்ளன. சு.ரா. எந்தப் போக்கினோடும் ஆணி அடித்ததுபோல ஒட்டிக்கொள்பவர் அல்ல என்பதையே இந்தக் கதைகள் காட்டுகின்றன. சிறந்த கதை என்பது தோற்றத்தில் காணப்படும் எளிமை அல்லது சிக்கல் ஆகியவற்றைச் சார்ந்ததல்ல என்பதையும் உணர்த்துகின்றன.

அழைப்பு முதலான கதைகளின் வடிவமும் பொருளும் எழுத்து பற்றிய சில அடிப்படையான கேள்விகளை எழுப்பிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தைக் கோருகின்றன.

எழுத்து என்பது என்ன? இந்தக் கேள்விக்குத் திட்டவட்டமான புறவயமான ஒரு விடையை யாரும் அளித்துவிட முடியாது என்பது வெளிப்படை. எழுத்து என்பது ஒருவிதத்தில் சுயத்தின் வெளிப்பாடு. வாழ்வு பற்றியும் மனிதர்கள் பற்றியுமான அகவயமான விசாரணை. புறவயமான விசாரணையாகவும் இருக்கலாம். எழுத்து என்பது வாழ்வின் அர்த்தத்தை அல்லது அர்த்தமின்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழிமுறை என்று விளக்கலாம். எந்தக் கணக்கிற்கும் அடங்காத வாழ்வின் மர்மங்களையும் எந்தத் தர்க்கத்தாலும் அவிழ்க்க முடியாத வாழ்வின் சிக்கல்களையும் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி என்று வகைப்படுத்தலாம். எளிதில் வகைப்படுத்த முடியாத இந்த வாழ்வைக் காலம், வெளி சார்ந்தும் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட தளத்திலும் வைத்து ஆராயும் சவால் என்று வரையறுக்கலாம்.

பன்முக நோக்கங்களும் வெளிப்பாடுகளும் கொண்ட எழுத்து என்ற வசீகரப் புதிரின் தன்மைகளை இனங்காண இப்படி எத்தனை விதமாக முயன்றாலும் முழுமையாக அதை அடையாளப்படுத்திவிட முடியாது. எழுத்து என்ற சிக்கலான செயல்பாட்டில் ஏதோ ஒரு முயற்சி தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. வாழ்வெனும் மாயப் புதிரின் சிக்கலை அறிந்து கொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவுமான முயற்சி நடந்துகொண்டிருக்கிறது. வாழ்வின் அடிப்படையையும் அதன் பொருளையும் - அல்லது பொருளின் மையையும் - தெடும் முயற்சி நடந்துகொன்டே இருக்கிறது. மனித அறிவு, அனுபவம் ஆகியவற்றின் வீச்சுக்குள் முழுமையாகச் சிக்காத பிரம்மாண்டமான வாழ்வியக்கத்தின் சமன்பாடுகளைச் சற்றேனும் அறிந்து கொள்ளும் முயற்சி பல்வேறு தளங்களில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. எவ்வளவோ மலினமான பயன்பாட்டுக்கு ஆளாக்கப்பட்டாலும் தேடல் என்ற சொல் இந்த முயற்சியின் சாரத்தை உணர்த்துவதற்கான வீரியத்தை இன்னமும் இழந்துவிடவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

எழுத்தை, வாழ்வு குறித்த அல்லது மெய்ம்மையைக் காண்பதற்கான தேடல் என்று - அதன் ஆழமான, விரிவான பொருளில் - சுருக்கமாக வரையறுக்க முடியும் என்றால் எழுத்து என்பது எப்போதும் புதிய விஷயங்களை, அடுக்குகளை, பரிமாணங்களை, பாதைகளைத் தேடிச் செல்வதாகத்தான் இருக்க முடியும். ஏற்கனவே அறிந்த ஒன்றை, அறிந்த விதத்திலேயே 'கண்டுபிடித்து', பழக்கப்பட்ட விதத்திலேயே வெளிப்படுத்துவது தேடல் ஆகாது. தேடல் என்பது எப்போதும் நம் அறிதலுக்கு அதுகாறும் வசப்படாத விஷயங்களை நாடிச் செல்வதாகவே இருக்கமுடியும். எனில் தேடலின் கருவியான எழுத்தும் புதிய விஷயங்களை, கோணங்களை, பரிமாணங்களை நோக்கியப் பயணமாகவே இருக்க முடியும். தமிழில் இத்தகைய எழுத்தை நாம் தேடிச் சென்றால், விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவில் மட்டுமே எழுத்தாளர்கள் தென்படுவார்கள். அழைப்பு முதலான கதைகள் அத்தகைய அரிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக சுந்தர ராமசாமியை அடையாளம் காட்டும் சிறுகதைகள்.

தொடக்கத்தில் முற்போக்குக் கதைகள் சிலவற்றை எழுதிய சு.ரா., பிறகு அந்தச் சூத்திரத்திலிருந்து விடுபட்ட கதைகளை எழுதினார். இப்படி அவர் எழுதிய 25 கதைகளும் அப்பழுக்கற்ற யதார்த்தவாதக் கதைகளாகவே இருந்தன. நவீனத்துவச் சிறுகதைக்குரிய வடிவ நேர்த்தி, சொற்செட்டு, துல்லியமான சித்தரிப்பு, பகுத்தறிவு சார்ந்த அணுகுமுறை ஆகியவற்றுடன் சுந்தர ராமசாமிக்கே உரிய நுட்பமும், மொழியழகும் கூடியவையாக அந்தக் கதைகள் அமைந்திருந்தன. இவற்றில் பல கதைகள் சக எழுத்தாளர்களாலும் விமர்சகர்களாலும் வாசகர்களாலும் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டு வரவேற்கப்பட்டன. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் இந்தப் பாராட்டுக்குக் காரணமான பல கூறுகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, புதிய விதத்தில், புதிய பாதையில் தன் எழுத்தைக் கொண்டுசெல்லத் தொடங்கினார் சுந்தர ராமசாமி. வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் தரும் சமன்பாடுகளையும் ஏற்கனவே கைவரப்பெற்று, வரவேற்பும் பெற்ற வித்தைகளின் சூட்சுமங்களையும் விட்டுப் பிரக்ஞை பூர்வமாக விலகிச் செல்வது என்பது எந்தத் துறையிலும் அரிதான ஒரு நிகழ்வாகவே இருக்கிறது. நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை மிக அரிதான இந்த நிகழ்வை அழுத்தமாகவும் அர்த்தபூர்வமாகவும் சாத்தியப்படுத்திய முதல் கலைஞன் என்று சுந்தர ராமசாமியைச் சொல்லலாம். இந்த மாற்றம் வடிவம் மட்டுமன்றிச் சாரம் சார்ந்ததாகவும் இருப்பதுதான் முக்கியமான விஷயம்.

காலத்தின் போக்கில் தன்னைச் சதா புதுப்பித்துக்கொண்டேயிருக்கும் ஒரு கலைஞர் வாழ்க்கை பற்றிய தனது விசாரணையையும் புதுப்பித்துக்கொண்டும் கூர்மைப்படுத்திக்கொண்டும் இருக்கிறார். அனுபவம், அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் முறை, வாசிப்பு, விவாதம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வளப்படுத்தப்படும் இந்த விசாரணை, எழுத்தின் மூலம் செறிவும் கூர்மையும் கொள்வதுடன் எழுத்தின் மூலமாகவே வலுவாக வெளிப்படவும் செய்கிறது. விசாரணையின் தீவிரத்தைப் பொறுத்து வெளிப்பாட்டின் தீவிரமும் வலுப்பெறுகிறது. இத்தகைய தீவிரமான நிலையில் விசாரணைக்குட்படுத்தப்படும் வாழ்வின் சிக்கல்களைப் போலவே படைப்பும் சிக்கலானதாக மாறிவிடுகிறது. சு.ரா.வின் கொந்தளிப்பு, பட்டுவாடா போன்ற கதைகள் சிக்கலானவையாக இருப்பதற்குக் காரணம் இதுதான். அழைப்பு, போதை, பல்லக்குத் தூக்கிகள், நெருக்கடி, காகங்கள் ஆகிய கதைகள் வழக்கமான வெளிப்பாட்டு முறையிலிருந்து பெருமளவில் விலகி யதார்த்தச் சித்தரிப்பின் எல்லைகளை நெகிழ்த்தியபடி தோற்றம் கொள்வதன் காரணமும் இதுதான். பிரசாதம் முதலான கதைகளோடு ஒப்பிடுகையில் இந்த வடிவ மாற்றம் தெளிவாகத் துலங்கும்.

கதையின் பல்வேறு அம்சங்களுடன் கதையின் வடிவத்தை இணைத்துப் பார்க்கையில் வடிவ மாற்றம் என்பது தன்னளவில் ஓர் இலக்கிய அனுபவம் என்பதை உணர முடியும். உதாரணமாக, பல்லக்குத் தூக்கிகள் கதையின் சாரத்தைக் கண்டடைய விழையும் வாசகர் அந்தக் கதையின் வடிவத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு அதைச் செய்யவே முடியாது. வடிவ மாற்றம் என்பது உத்தி அளவிலான மாற்றம் மட்டும் அல்ல. அது இலக்கிய அனுபவத்தின் தவிர்க்க இயலாத ஒரு பகுதி. வெளிப்பாட்டு முறையில் ஏற்படும் மாற்றமும் ஒரு படைப்பாளியின் தேடலின் விளைவுதான்; பார்வையின் வெளிப்பாடுதான். சுந்தர ராமசாமி இலக்கியத்தை இடையறாத தேடலுக்கான கருவியாகவும் ஊடகமாகவும் கருதுவதால்தான் அவரது கதைகளில் கையாளப்படும் விஷயங்கள் மட்டுமன்றி வடிவமும் மாறிவந்திருக்கின்றது.

இடைவெளிக்குப் பின் சு.ரா. எழுதிய முதல் கதை அழைப்பு. பிரசாதம், சன்னல், எங்கள் டீச்சர் முதலான கதைகளின் வாயிலாக அறியப்பட்டிருந்த சு.ரா.விடமிருந்து வெளிப்பட்ட இந்தக் கதை அவர் அதுகாறும் எழுதியவற்றிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு, தனித்துத் தெரிந்தது. புற உலகைக் கதைக் களனாகக் கொண்டு, மனிதர்களின் பல்வேறு வகைமாதிரிகளை யதார்த்தமாகவும் நுட்பமாகவும் சித்தரித்து, வாழ்வின் பல்வேறு கோலங்களைக் கரிசனத்துடனும் கவனமாகவும் தீட்டிக் காட்டிய சு.ரா., அழைப்பு கதையில் தனது எழுத்து ஆளுமையின் வித்தியாசமான பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இதில் புற உலகம் வெறும் பின்புலமாக மாறுகிறது. அக உலகம் மையப்படுத்தப்படுகிறது. ஆழ, அகலம் காண இயலாத மனத்தின் சிக்கலான செயல்பாடுகள் கதைக்கான ஆதார முடிச்சாக மாறுகின்றன. உரையாடல் இருந்த இடத்தை உணர்வுகளும் சிக்கலான மனப் பின்னல்களும் பிடித்துக்கொள்கின்றன. சம்பவங்களுக்குப் பதிலாக மன இயக்கம் சார்ந்த மொழிப் பதிவு கதையை நகர்த்திச்செல்கிறது. கதைசொல்லியைத் தவிர வேறு கதைமாந்தர்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. காலமும் வெளியும் மன இயக்கமும் தர்க்க அறிவும் ஆற்றாமையும் கதாபாத்திரங்களாகின்றன. பகுத்தறிவு சார்ந்த கறாரான யதார்த்தப் பார்வை அமானுஷ்யச் சாத்தியப்பாடுகளையும் உள்ளடக்கியதாக நெகிழ்வடைகிறது. பெரும் துக்கத்திற்கு ஆளாகி, அமைதியிழந்து தவிக்கும் மனத்தின் அலைக்கழிப்பும் எல்லைகளை உடைத்தபடி விரியத் துடிக்கும் உள் மன எழுச்சியும் கதையின் முக்கியக் கூறுகளாகின்றன. கூர்மையான பிரக்ஞையும் தீவிரமான விசாரணையும் கொண்ட தனிமனிதனின் உளவியலும் சூழல் அவன்மீது செலுத்தும் நிர்ப்பந்தமும் கதையின் போக்கில் வெளிப்படுகின்றன. எல்லைக்குட்பட்ட பிரக்ஞைக்கும் எல்லைக்குட்படாத பிரக்ஞைக்கும் இடையிலான போராட்டம், வரையறைகளுக்குட்பட்டதாகத் தோற்றம் தரும் புறவெளி, எல்லையற்ற பெருவெளியுடன் கொண்டிருக்கும் உறவினை அடையாளம் காணும் தருணம், செயற்கையான எல்லைகளால் நெருக்கப்படும் பிரக்ஞை, எல்லையற்ற பெருவெளியோடு இணைத்துத் தன்னை இனம்காணும் தருணம் ஆகியவை கதையில் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகின்றன. அழைப்பு, சு.ரா.வின் அடுத்த கட்டத்தின் தொடக்கப் புள்ளி மட்டுமல்ல, அவரது எழுத்து ஆளுமையின் பரிணாம வளர்ச்சியின் அழுத்தமான அடையாளமும்கூட.

இந்த அடையாளம் அடுத்தடுத்த கதைகளில் அழுத்தம் பெற்றுவருவதைப் பார்க்க முடிகிறது. போதை, பல்லக்குத் தூக்கிகள், ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம், பள்ளம், கொந்தளிப்பு, வழி, கோலம், எதிர்கொள்ளல், பட்டுவாடா, நெருக்கடி ஆகிய கதைகளில் இதைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது.

o o o

இடைவெளிக்குப் பின் சு.ரா. எழுதிய கதைகளில் அழைப்பு, போதை, பல்லக்குத் தூக்கிகள், வாசனை ஆகிய கதைகள் சூழலில் அவை வெளிவந்தபோதே சிறப்பான கவனம் பெற்றன. சு.ரா. என்ற படைப்பாளிக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றமும் அவரது படைப்பு ஆளுமை நிகழ்த்திய பாய்ச்சலும் பலராலும் உடனடியாக இனங் காணப்பட்டன. ஆனால் ஜே.ஜே: சில குறிப்புகள் வந்த பிறகு, சு.ரா. எழுதிய பல முக்கியமான சிறுகதைகள் போதிய கவனம் பெறவில்லை. தமிழ் நாவல் வரலாற்றில் அதற்குமுன் இல்லாத அளவுக்கு எதிர்வினைகளைப் பெற்ற ஜே.ஜே., அதன் பிறகு சு.ரா. எழுதிய படைப்புகளுக்கு ஒரு விதத்தில் அநீதி இழைத்துவிட்டது என்று தோன்றுகிறது. ஜே.ஜே. உருவாக்கிய பரபரப்பின் நிழல் 1981க்குப் பிந்தைய சு.ராவின் படைப்புகள்மீது கவிந்துவருகிறது. ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம், குரங்குகள், விகாசம் முதலிய சில கதைகள் மட்டுமே இந்த நிழலின் வீச்சிலிருந்து தப்பி, போதிய கவனத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. கொந்தளிப்பு, பள்ளம், கோலம், வழி, காகங்கள், பட்டுவாடா போன்ற சில முக்கியமான கதைகள் உரிய கவனிப்புப் பெறவில்லை.

மொழி, கையாளும் விஷயங்கள், கதை சொல்லும் உத்தி ஆகியவை சார்ந்து இந்தக் கதைகள் பற்றிப் பேச நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அழைப்பு, போதை, பல்லக்குத் தூக்கிகள் ஆகிய மூன்று கதைகளிலும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான மனநிலை சித்தரிக்கப்படுவதைக் காணலாம் (துக்கம், விடுதலைக்கான ஏக்கம்...). அதுபோலவே இருப்புக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் இடையேயான குரூரமான இடைவெளியைப் பற்றிப் பேசும் ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம், பள்ளம், ஆத்மாராம் சோயித்ராம் ஆகிய கதைகளையும் ஒரே தளத்தில் வைத்துப் பேச முடியும். இந்த இடைவெளியை வெற்றுக் கனவுகளாலும் பாவனைகளாலும் மொழியின் வசீகரத்தாலும் நிரப்பிவிட ரத்னாபாய் முயல்கிறாள். பள்ளம் கதையின் கதைசொல்லியோ கனவுகளோடு செயல்பாடுகளையும் இணைத்து இந்த இடைவெளியை நிரப்ப முயல்கிறான். ஆத்மாராமின் முயற்சியில் கனவுகளும் செயல்பாடுகளும் பரஸ்பர இசைவுகூடித் தீவிரமடைகின்றன. இவ்வகையில் இந்த மூன்று கதைகளுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பும் படிப்படியான வளர்ச்சியும் இருப்பதை உணர முடியும்.

வழி என்ற கதையும் மிகவும் முக்கியமானது. கதையின் மேற்பரப்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, வனத்தில் வழி தவறிவிட்ட ஓர் இளைஞன் மீண்டு வருவதற்காக மேற்கொள்ளும் போராட்டத்தைச் சொல்லும் கதையாகவும் இதைப் படிக்கலாம். மாறாக, முழுக்க முழுக்கக் குறியீட்டுத் தளத்தில் வைத்தும் வாசிக்கலாம். ஆனால் பட்டுவாடா, எதிர்கொள்ளல் போன்ற கதைகளை அவை வெளிப்படுத்தப்படும் தளத்தில் வைத்துப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவற்றின் அடியோட்டமாக இருக்கும் சரட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு சென்றால்தான் உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியும். இந்தக் கதைகளிலும், காகங்கள், அலைகள் ஆகிய கதைகளிலும் தனி மனிதனுக்கும் அமைப்புக்கும் இடையேயான மோதல்கள், முரண்கள், சிக்கல்கள் ஆகியவை பல்வேறு பரிமாணங்களில் எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன. புலன்களால் நாம் உணர்ந்துவரும் புற உலகை இக்கதைகளில் பார்க்க முடியவில்லை. புற உலகச் சிக்கல்கள் குறித்த ஆழமான விசாரனையின் விளைவான தரிசனங்களின் பிரதிபலிப்புகள் கதைப் பரப்பில் புற உலகாக உருப்பெறுகின்றன. இந்தச் சித்திரம் நாம் வழக்கமாகக் காணும் புற உலகைப் போல இருக்க எந்த முகாந்தரமும் இல்லை. தோற்றத்தில் தெரியும் மாறுபாடு தோற்றம் சார்ந்ததல்ல. அக தரிசனங்களின் வெளிப்பாடு. இவற்றின் வடிவங்கள் சாரத்தின் புற அடையாளங்கள். இந்த வடிவம் தவிர்த்து அதன் சாரத்திற்கு இருப்பு இல்லை என்னும் அளவுக்குப் பரஸ்பரச் சார்புள்ளவை. வெவ்வேறு விதமான வாசிப்புகளுக்கும் பொருள் விரிவுக்குமான சாத்தியங்களைக்கொண்ட நுட்பமான படைப்புகள் இவை.

போதிய கவனம் பெறாமல்போன முக்கியமான கதைகளில் ஒன்று கோலம். சு.ரா.வின் சிறந்த கதைகளில் ஒன்று எனத் தயக்கமில்லாமல் சொல்லிவிடக்கூடிய கதை. இதில் வரும் கிழவருக்கும் கிழவிக்கும் இடையிலான அன்னியோன்யம், இயற்கைக்கும் அவர்களுக்குமான உறவு, இதர மனிதர்களுக்கும் அவர்களுக்குமான உறவு, புற உலகின் கொடுமைகளை அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் விதம், ஒரு சிறுமியிடம் அவர்கள் பெறும் ஆசுவாசம், அவர்களது பயணங்கள், பகல்பொழுதுகள் என்று பல்வேறு அம்சங்கள் மிக ஆழமாக, நேர்த்தியாக, நிதானமாக, இறுக்கம் தவிர்த்த கூர்மையோடு பதிவாகியிருக்கும் பாங்கு இக்கதையைப் படிக்கும்போதெல்லாம் பிரமிக்க வைக்கிறது. கதையின் முடிவு மிக இயல்பானதாகவும் சோகமான கவித்துவ நாடகத்தின் முடிவாகவும் அமைந்து வாசகரின் மனத்தில் ஆழமான சலனங்களை ஏற்படுத்துகிறது. புதுமைப்பித்தனின் பெரும் அபிமானியான சு.ரா., பு.பி.யின் செல்லம்மாள் கதையை மிகவும் சிறப்பான கதைகளில் ஒன்றாக அடையாளப்படுத்துகிறார். சு.ரா.வின் சிறந்த கதைகள் என்று எவ்வளவு கறாரான ஒரு பட்டியலைப் போட்டாலும் அதில் கோலத்திற்கு ஓர் இடம் இருக்கும்.

இந்தக் கதைகளில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் சு.ரா.வின் மொழி. இலக்கிய வடிவம், எழுதுவதற்கான பொருள் ஆகியவற்றில் மட்டுமல்லாமல் மொழி விஷயத்திலும் சு.ரா. முன்னோக்கிய பாய்ச்சலை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்ததை இக்கதைகள் காட்டுகின்றன. சு.ரா.வுக்குத் தொடக்கத்திலிருந்தே அழகான மொழிநடை கைவரப்பெற்றிருந்ததைப் பிரசாதம், சன்னல் முதலான கதைகளிலேயே பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் தீவிரமும் செறிவும் கவித்துவமும் நுட்பமும் நிறைந்த மொழிநடையாக அது இருக்கவில்லை. 1977க்கு முன்பு அவரது செறிவான மொழி நடையை அவரது கட்டுரைகளில் மட்டுமே காண முடிந்தது. 1977க்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட கதைகளில் தீவிரமான படைப்பு மொழியாக அது பரிணாமம் பெற்றது. அதன் பிறகு அது தொடர்ந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டபடி இருக்கிறது. ஜே.ஜே: சில குறிப்புகளை சு.ரா.வின் உச்சபட்ச மொழி சார்ந்த சாதனையாகச் சிலர் குறிப்பிடுவார்கள். ஆனால் ஜே.ஜே.வுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட வழி, கோலம், காகங்கள் ஆகிய கதைகளில் அவரது மொழி அடுத்த கட்டத்திற்குப் போயிருப்பதை உணர முடிகிறது. பழைய சாதனைகளைத் திரும்ப நிகழ்த்தி, ஏற்கனவே பெற்ற வெற்றிகளை மறுபடியும் பெற்று அதன் மூலம் கிடைக்கும் திருப்தியை அற்பத் திருப்தியாகக் கருதும் கலைஞர்கள் தோல்வி நிச்சயம் என்று தெரிந்தாலும் புதிய முயற்சிகளை மேற்கொள்வார்கள். சு.ரா.வும் இத்தகையதொரு கலைஞன் என்பதை அவரது எழுத்தின் பல்வேறு அம்சங்களிலும் ஏற்பட்டுவந்த மாற்றங்கள் உணர்த்துகின்றன.

o o o

எழுத்தின் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும் வாழ்வு குறித்த விசாரணையைக் கூர்மைப்படுத்திக்கொண்டும் புதுப்பித்துக்கொண்டும் செல்லும்போது கதையின் மூலம் வாசகர் பெறும் ஒட்டுமொத்த அனுபவம் ஒருபுறம் இருக்க, கதையின் பல்வேறு அம்சங்கள் தரும் உதிரியான அனுபவங்களும் முக்கியமானவை. கதைகளினூடே மின்னும் படிமங்களும் வர்ணனைகளும் தரிசனங்களும் வாசகரின் கூரிய கவனிப்புக்கு உரியவை.

அழுத்தமான சில அனுபவங்கள் மொழிவழி வெளிப்படும் பாங்கு அந்த அனுபவங்களின் இயல்பையும் வலுவையும் வாசகரைத் தன்னுடையதேபோல உணரச்செய்வதாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, அழைப்பு கதையில் காட்டருவியின் கீழ் நிற்கும் அனுபவம், "செத்த எருமைகள் முதுகில் விழுவது போலிருந்தது" என்று பதிவாகியிருக்கிறது. புறக்காட்சி சார்ந்த வர்ணனைகள் சில சமயம் வித்தியாசமான சித்திரங்களாக உருக்கொள்கின்றன: "கடலின் ஆழத்திலிருந்து ராக்ஷஸத் தடி உருண்டைகளை மேலே தள்ளுவது போல் நீரோட்டம் திமிறியெழும்" (அலைகள்). பள்ளம் கதையில் சாலைகள் மற்றும் மனித நடமாட்டங்கள் பற்றிய வர்ணனை, தேர்ந்த ஓவியரின் சித்திரமாக உருப்பெறுகிறது. வழி கதையில் அடர்த்தியான வனப்பகுதியைப் பற்றிய சித்திரம் உயிர்த் துடிப்புடன் தீட்டப்பட்டிருக்கிறது ("மரங்கள் விட்டெறிந்த வானத்தின் துண்டு துணுக்குகள்" என்பது போன்ற வித்தியாசமான கோடுகளும் இந்தச் சித்திரத்தில் உள்ளன). "நரைத்துவரும் இருள்" என்பனபோன்ற வர்ணனைகள் (காகங்கள்), மரங்களை "அம்மண ஸ்தூலிகளாக"க் காணும் படிமங்கள் (வழி) என்று அடுக்கிக்கொண்டேபோகலாம். புற உலகம் மாறுபட்ட தோற்றம் கொள்ளும் பல்லக்குத் தூக்கிகள் கதையிலும் புற உலகப்பொருள்களின் சித்தரிப்பில் கூரிய அவதானிப்பின் துல்லிய வெளிப்பாடுகள் காணக் கிடைக்கின்றன. ("கட்டைகளின் தொலியைச் சில இடங்களில் பூச்சி அரித்திருந்தது. அது சட்டையின் நூலைப் பிரித்த இடம் மாதிரி இருக்கிறது. உளுத்திருக்கவில்லை. சேர்மானங்கள் நல்ல நெருக்கம். ஊதுவத்தி குத்த முடியாது".)

வர்ணனைகள், படிமங்கள், சித்திரங்கள் ஆகியவை ஒருபுறம் இருக்க, கதைகளினூடே வந்துவிழும் சில அற்புதமான வரிகள் கதையின் ஆழத்தைக் கூட்டுவதோடு, தம்மளவில் ஒரு தரிசனமாகவும் விளங்குகின்றன. வாசகரின் அனுபவ உலகுடன் உறவுகொண்டு அவர்களது வாழ்க்கைப் பார்வையைப் பாதிக்கக்கூடியவையாகவும் இருக்கின்றன. சில உதாரணங்கள்:

n நினைவின் எந்தப் பக்கத்தைப் புரட்டினாலும் பிழைகளின் அவமானம். (அழைப்பு)

n அழுந்த மறுத்துக் கரையேற நான் அடித்த நீச்சல் உலகின் எந்த சக்தியையும் ஓய்வு கொள்ளவிடாது. (அழைப்பு)

n மனதின் பாழ்பட்ட குகைகளிலிருந்து ஒவ்வொரு பேயாகப் புறப்பட்டு என்னைக் கிளறி துவம்சம் பண்ணுவதற்குள் அடுத்தாற்போல் எங்கேயாவது என்னைச் சொருகிக்கொண்டுவிட வேண்டும் . . . (போதை)

n கயிற்றிலிருந்து விடுபட்ட பம்பரத்தின் துக்கத்தை நான் சொல்ல முற்படும்போது, சொல்லச் சொல்ல பம்பரத்திற்கும் கயிறுக்குமான உறவைப் பற்றியே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். (கொந்தளிப்பு)

n சுதந்திரம் இல்லை எனில் பொன் கொண்டு, பெண் கொண்டு, பெற்றெடுக்கும் குழந்தைகள் கொண்டு ஏதும் புண்ணியமில்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெளிவாகிவிட்டது. இந்த எளிய உண்மையை இவர்களுக்குக் கற்றுத்தரும் முயற்சியில் கோடானு கோடி வருஷங்கள் தோல்வி கண்ட சரித்திரம் இப்போது வெற்றி கண்டுவிட்டது. அவர்களுடைய சகல இருப்பிடங்களையும் இனி வன விலங்குகள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும். அவர்கள் உடல் வருந்திச் செழிக்க வைத்த பயிர்கள் எல்லாவற்றையும் கொடிய மிருகங்கள் மேயட்டும். அவர்கள் காலங்காலமாகக் கட்டியெழுப்பிய வீடுகள்மீதும், பண்புகள்மீதும், ஊர்வனவோ இழைவனவோ புகுந்து புறப்படட்டும். அவர்களுடைய குழந்தைகளின் தொட்டில்களில் இனி பாம்புகள் குஞ்சு பொரிக்கட்டும். மரணங்களுக்குப் பயந்து அவர்கள் இதுகாறும் சகித்துக்கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். இனியும் சகிப்பது சாத்தியமில்லை. எந்த மரணத்துக்கு அவர்கள் இதுகாறும் பயந்துவந்தார்களோ, அந்த மரணத்தைக் கொடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு இவர்கள் இப்போது புறப்பட்டுவிட்டார்கள். இனி, கத்தியைக் காட்டியோ, அம்பைக் காட்டியோ, வேலைக் காட்டியோ அவர்களைப் பயமுறுத்த முடியாது. (கொந்தளிப்பு)

n காலமே, ஒரு மோசமான தாக்குதலை என் மீது நிகழ்த்து. என்னை உருக்குலை. சின்னாபின்னப்படுத்து. நீ஢ பார்த்து வெட்கப்படும் அளவுக்கு உனக்குக் கவிதையில் பதில் சொல்கிறேன். (ஆத்மாராம் சோயித்ராம்)

n நான், காலொடிந்து சேற்றில் புரளும் ஜீவன்களுக்கு அவர்களுடைய சிறகுகளைக் காட்ட வந்தவன். இப்போது பதுங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். (ஆத்மாராம் சோயித்ராம்)

n நினைவுக் கிடங்குகளில் கசப்புப் பழங்களையே மிதித்துப் பழக்கப்பட்டவன். (எதிர்கொள்ளல்)

o o o

மிகவும் கவனமாக எழுதுகிறார் என்ற ஒரு 'குற்றச்சாட்டு' சு.ரா. மீது சுமத்தப்படுகிறது. அதாவது, கலை உணர்வின் தன்னியல்பான, திட்டமிடப்படாத, கட்டற்ற பாய்ச்சலுக்கு வழிபட்டு ஒதுங்கிக்கொள்ளாமல் அவரது பகுத்தறிவு சார்ந்த மூளையாலும் தனது ஆளுமை குறித்த படிமம் குறித்த எச்சரிக்கை உணர்வாலும் கலை வெளிப்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்துகிறார் என்ற பொருளில் சிலர் அப்படிக் கூறுகிறார்கள். பிசிரற்ற, நேர்த்தியான மொழிநடையும் வெளிப்பாட்டு முறையும் பெரிய பாவமாகக் கணிக்கப்படுகிறது. மொழி என்பது இலக்கிய வெளிப்பாட்டுக்கான தவிர்க்க முடியாத கருவி என்றால் மொழியைப் பிழையின்றியும் பிசிரின்றியும் எழுத முயற்சிப்பது அந்தக் கருவியின் மூலம் நாம் சாதிக்க நினைக்கும் லட்சியத்தை எய்துவதற்கான தவிர்க்க இயலாத முயற்சி. மொழி சார்ந்த கவனம் கலை ஆவேசத்தின் இயல்பான வெளிப்பாட்டுக்குத் தடையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. செவ்விலக்கியப் படைப்புகள் முதல் பின்நவீனத்துவப் படைப்புகள்வரை பல எழுத்துக்களை இதற்கு உதாரணமாகக் காட்டலாம். பிழையின்றி எழுதத் தெரியாதவர்களும் மொழி சார்ந்த கவனத்தை மேற்கொள்ளும் உழைப்பைச் செலுத்தாதவர்களும் மொழியைப் பொறுப்பின்றிக் கையாள்வது மொழிக்கு இழைக்கும் அநீதி என்பது பற்றிய பிரக்ஞை அற்றவர்களும் முன்வைக்கும் இதுபோன்ற குற்றச்சாட்டுகள் அவர்களது பலவீனங்களையே அம்பலப்படுத்துகின்றன. பிழைபட்ட மொழி என்னும் முகத் தழும்புகளைக் கலை ஆவேசம் என்னும் முகமூடி போட்டு மறைக்கும் முயற்சிகளின் வெற்றி நீடித்திருப்பதில்லை என்பதற்குச் சாட்சியாகக் குவிந்துள்ள பிரதிகளின் மலை ஆயாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

மொழி சார்ந்து எடுத்துக்கொள்ளும் கவனம் கலையைப் பாதிப்பதில்லை என்பது மட்டுமல்ல; அதை மேலும் செழுமைப்படுத்துகிறது என்பதை அழைப்பு, ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம், காகங்கள், கோலம், வழி போன்ற கதைகளின் மூலம் உணரலாம்.

தனது படிமம் மற்றும் மதிப்பீடுகள் சார்ந்த கவனம் சு.ரா.வின் கதைகளின் இயல்பான பாய்ச்சலை மட்டுப்படுத்துவதாகச் சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டும் இத்தகையதுதான். அழைப்பு, போதை, வழி, பள்ளம் போன்ற கதைகளில் உள்ள பல வரிகளை முன்வைத்து இந்தக் குற்றச்சாட்டை நிராகரிக்க முடியும். சு.ரா.வின் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பல எழுத்தாளர்கள் எழுதத் தயங்கும் எத்தனையோ வார்த்தைகளையும் அந்தரங்க உணர்வுகளையும் அவர் தேவை சார்ந்து வெளிப்படையாக எழுதியிருக்கிறார். அதிர்ச்சி மதிப்புக்காகவோ 'துணிச்ச'லைக் காட்டிக் கொள்வதற்காகவோ 'அந்தரங்க'த்தைக் கடை பரப்புபவர்களின் படைப்புகளோடு ஒப்பிட்டால் சு.ரா.வின் எழுத்து 'சுத்தபத்த'மான எழுத்தாகத் தெரியலாம். ஆனால், ஒரு படைப்பாளி தனது கலைத் தேவைக்கு நியாயம் செய்வதற்கான வெளிப்பாட்டு முறையைத் தேர்வுசெய்வதில் எந்தத் தயக்கத்துக்கும் ஆட்படாமல் இருக்கிறாரா என்று பார்க்கையில் சு.ரா.வின் வெளிப்பாட்டு முறை குறித்து நாம் உடன்பாடான முடிவுக்கே வர முடியும்.

o o o

என் பார்வை சார்ந்து வெவ்வேறு கட்டங்களாகப் பிரித்து வகைப்படுத்தியிருக்கும் சு.ரா.வின் கதைகளை ஒட்டுமொத்தமாக அசைபோடும்போது சில அம்சங்கள் அழுத்தம் பெறுகின்றன. முதலாவதாக, சு.ரா.வின் இடையறாத பயணம். எத்தனையோ முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் எழுத ஆரம்பித்த காலத்தில் மிகச் சிறந்த கதைகளை எழுதிவிட்டு, பிறகு மிகச் சாதாரணமான கதைகளையோ அல்லது தங்கள் பழைய கதைகளின் பலவீனமான பிரதிகளையோ உற்பத்திசெய்து தள்ளிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. இந்தப் பலவீனத்திற்கு சு.ரா. இரையாகவில்லை என்பதை அவரது கதைகளை மேலோட்டமாகப் படிக்கும்போது கூட உணர முடியும். பழைய சாதனைகளில் திருப்தியடைய மறுக்கும் மனமும் இடையறாத தேடலும்கொண்ட கலைஞனின் கலைப் பயணம் தேக்கமடைய முடியாது என்பதையே இது காட்டுகிறது.

அடுத்தபடியாக வாழ்வு குறித்த அவரது பார்வையையும் தேடலையும் கலாபூர்வமாகப் பதிவு செய்யும் தன்மை. தமிழில் புதுமைப்பித்தனிலிருந்து தொடங்கும் யதார்த்தக் கதை மரபுக்கு இன்றுவரையிலும் பல வாரிசுகள் உருவாகியிருக்கிறார்கள். சு.ரா.வும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஆனால் வாழ்க்கை இப்படி இருக்கிறது என்பதைக் கலைநயத்துடன் காட்டுவதோடு சு.ரா.வின் கதைகள் நின்றுவிடுவதில்லை. வாழ்க்கை ஏன் இப்படி இருக்கிறது எனபது குறித்த தேடலை மேற்கொள்கின்றன. வாசகரிடத்திலும் இந்தத் தேடலைத் தூண்டிவிடுகின்றன. வாழ்வின் பல்வேறு முரண்பாடுகளுக்கிடையே காணக் கிடைக்கும் இசைவையும் இசைவுகளுக்கிடையே ஊடாடும் முரண்பாடுகளையும் பதிவுசெய்கின்றன. வெறும் பதிவு என்பதை அவர் கதைகளில் பெரும்பாலும் காண முடியாது. இருப்பின் பல்வேறு கோலங்களைக் காட்டுவதோடு, அவற்றின் மூலங்களைத் தேடிச் செல்லும் பயணமும் காணப்படுகிறது. தமிழில் மிக அபூர்வமான அம்சம் இது. அவர் கதைகளின் ஆழத்தைக் கூட்டும் அம்சம்.

கொள்கை சார்ந்தோ வடிவம் சார்ந்தோ ஒரு குறிப்பிட்ட வகைக்குள் சு.ரா. முடங்கிவிடவில்லை என்பதையும் அவரது சிறுகதைகள் காட்டுகின்றன. ஆரம்ப காலங்களில் முற்போக்குச் சாயலுள்ள கதைகளை எழுதி வந்த அவர் அதிலிருந்து விடுபட்டது போலவே பிற்காலத்தில் தீவிரமான கதைகளை எழுதிய பிறகும் அந்த பாணியில் தன்னை முடக்கிக் கொள்ளவில்லை. அழைப்பு, போதை போன்ற இறுக்கமும் தீவிரமும் கொண்ட கதைகளை எழுதிய பிறகும் அவரால் ஆரம்ப காலத்தில் எழுதிய பிரசாதம் போன்ற எளிமையான கதைகளை எழுத முடிகிறது. (உதாரணம்: விகாசம், பக்கத்தில் வந்த அப்பா). தேடலுக்கும் சிந்தனையின் தீவிரத்திற்கும் இணையாக, நெகிழ்ச்சி, மனித நேயம், ரசனை ஆகியவற்றுக்கும் அவர் கதைகளில் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது. குறியீட்டுத் தன்மைகொண்ட கதைகளும் தம்மளவில் முழுமையான வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தருபவையாக உள்ளன. (உம்: வழி, குரங்குகள்)

என் பார்வையில் சு.ரா.வின் சிறந்த கதைகளில் பெரும்பாலானவை பல்லக்குத் தூக்கிகள், பள்ளம் ஆகிய தொகுப்புகளில் இடம்பெற்ற கதைகளில் உள்ளன. சு.ரா.வின் இலக்கிய ஆளுமையையும் பங்களிப்பையும் எடைபோட இந்தக் கதைகள் பெரிதும் உதவும் என்று நம்புகிறேன். தங்களது பழைய சாதனைகளையும் வெற்றிகளையும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பவர்கள் நிறைந்த ஒரு சூழலில் புதிய சவால்களை நாடிச்செல்லும் ஒரு கலைஞனின் மேல் நோக்கிய பயணத்தின் பதிவுகளாக இவற்றை அடையாளப்படுத்த முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

o o o

சு.ரா.வின் மொழியைப் பற்றிச் சொல்லாமல் அவரது படைப்புகளைப் பற்றிய பேச்சு முழுமை பெற முடியாது. தமிழில் தனக்கென்று தனி மொழியை உருவாக்கிக்கொண்ட விரல் விட்டு எண்ணிவிடக்கூடிய மிகச் சில படைப்பாளிகளில் இவரும் ஒருவர். மொழியின் நேர்த்தி கெடாமலேயே அதில் தீவிரத்தன்மையை ஏற்ற முடியும்; மிகைப்படுத்தாமலேயே கம்பீரத்தைக் கூட்ட முடியும்; மொழியைச் சிடுக்காக்காமலேயே சிக்கல்களை அதில் பதிவுசெய்ய முடியும் என்பதை இவரது படைப்பு மொழி காட்டுகிறது. வர்ணனைகளில் காட்சித் தன்மையும் கவித்துவமும் இணைந்துள்ளன. சிந்தனையின் வெளிப்பாடுகள் தீவிரத் தன்மைகொண்டவையாக இருக்க, மன அவசத்திற்கு மொழி வடிவம் தரும் போது உணர்ச்சி வேகம் கொப்பளிக்கிறது. வாழ்வை வித்தியாசமான கோணத்தில் பார்ப்பதால் பிறக்கும் நகைச் சுவை வெளிப்படும்போது மொழி உற்சாகமாகத் துள்ளுகிறது. இவை எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமானது, சு.ரா. தனது படைப்பின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மிகுந்த கவனத்துடனும் பொறுப்புணர்வுடனும் பயன்படுத்துகிறார் என்பதுதான். அவருடைய வெற்றி பெறாத கதைகளில்கூட இந்த அம்சத்தைப் பார்க்க முடியும். தனது வாசகர் தன் கதைகளைப் படிக்கச் செலவிடும் நேரத்தையும் அவரது முதிர்ச்சியையும் மதித்து எழுதும் ஒரு படைப்பாளியால் மட்டுமே இப்படிச் செய்ய முடியும்.

அடுத்ததாகக் காலம் என்ற அம்சம் சு.ரா.வின் கதைகளில் இடம் பெறும் விதத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். சு.ரா.வின் கதைகளில் அவர் வாழ்ந்த, காலத்தின் பதிவுகள் அவ்வளவாகக் காணக் கிடைப்பதில்லை. புற உலகத் தோற்றங்களையும் மாற்றங்களையும் கச்சிதமாகச் சித்தரிக்கும் சு.ரா., புற உலக நிகழ்வுகளை அவ்வளவாகப் பதிவுசெய்வதில்லை. அவர் காட்டும் காட்சிகளைக் கொண்டுதான் காலத்தை நாம் ஒருவாறு அனுமானிக்க முடிகிறது, நிகழ்வுகளைக் கொண்டு அல்ல. அவரது கதைகளை வைத்து அவற்றின் காலகட்டங்களை உணர முயன்றால் அது பிடிகொடுக்காமல் நழுவுகிறது. ஆனால் காலம் மனித வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் பலவிதமான தடங்கள் காணக் கிடக்கின்றன. தனி நபர்களிடமிருந்து தொடங்கி குறிப்பிட்ட மக்கள் சமூகத்தின் கலாச்சார வாழ்வு வரையிலும் காலம் ஏற்படுத்தும் நம்ப முடியாத மாற்றங்களைத் துல்லியமாக நம் கண் முன் நிறுத்திவிடுகிறார் சு.ரா. வாழ்வும் வசந்தமும், கோலம், கொந்தளிப்பு என்று பல கதைகளில் காலம் என்பது ஒரு சூட்சுமமான பாத்திரமாகவே இடம்பெறுகிறது. ஆனால் இந்தக் காலம் நமது அன்றாட நிகழ்வுகள், நமது அனுபவத்திற்கு வசப்படும் வெளி ஆகியவற்றைத் தாண்டிய ஒன்றாக அமைகிறது.

o o o

ஒரு படைப்பாளியின் வலுவான அம்சமே அவனது பலவீனத்திற்கும் காரணமாக அமைந்துவிடும் என்று சொல்லப்படுகிறது. சு.ரா.வும் இதற்கு விலக்கல்ல. சு.ரா.வின் வலுவான அம்சங்களில் ஒன்றான அவரது பிரத்யேகமான மொழியே சில சமயம் இலக்கிய அனுபவத்திற்குத் தடையாக அமைந்துவிடுகிறது. மிகுந்த நேர்த்தியுடனும் கவனத்துடனும் சு.ரா. கட்டமைக்கும் மொழி, படைப்பு மொழியின் சாத்தியப்பாடுகளை விரிவுபடுத்துகிறது என்பதில் சந்தேமில்லை. அதே சமயம் வாசகரைச் சிரமப்படுத்தும் அளவுக்கு இறுக்கமாகவும் அது சில சமயம் அமைகிறது. இவரது மொழியின் கவித்துவ அம்சம் எவ்வளவுதான் நம்மைக் கவர்ந்தாலும் ஒருசில கதைகளில் அடுக்கடுக்காகக் குவிக்கப்படும் கவித்துவமான படிமங்களைச் சிக்கெடுத்துக்கொண்டு கதையைப் பின்தொடர வேண்டிய சிரமத்திற்கும் ஆயாசத்திற்கும் வாசகர்கள் ஆளாக வேண்டியிருக்கிறது. கொந்தளிப்பு, பட்டுவாடா ஆகிய கதைகளை இதற்கு உதாரணங்களாகச் சொல்லலாம். அதேசமயம் அழைப்பு, போதை போன்ற சில கதைகளில் கவித்துவமான படிமங்களும் இறுக்கமான மொழியும் வாசகனை ஆயாசப்படுத்தாத வகையில் இருப்பதையும் குறிப்பிடவேண்டும். அதுபோலவே பள்ளம், ரத்னாபாயின் ஆங்கிலம், ஆத்மாராம் சோயித்ராம் போன்ற கதைகளில் மொழிசார்ந்த அம்சங்கள் சற்றும் உறுத்தாமல் முழுக்க முழுக்கக் கதைக்கு அனுசரணையாகவும் அழகைக் கூட்டுவதாகவும் இருக்கின்றன.

வடிவ ரீதியான பரிசோதனை என்ற அம்சத்திலும் சில பாதகமான அம்சங்கள் சு.ரா.வின் கதைகளில் உள்ளன. பல்லக்குத் தூக்கிகள், எதிர்கொள்ளல் போன்ற கதைகளின் பரிசோதனைகள் வெற்றிகரமான முயற்சிகளாக இருக்கின்றன. இதுவே சற்று எல்லை மீறிச் சென்று கொந்தளிப்பு, பட்டுவாடா, நெருக்கடி போன்ற கதைகளை அன்னியமாக்கிவிடுகின்றன.

சு.ரா.வின் கதைகளில் காலம் என்ற அம்சத்தைப் போலவே பாத்திரங்களின் அடையாளங்களும் பிடிகொடுக்காமல் நழுகின்றன. ஆரம்ப காலக் கதைகளில் வரும் பாத்திரங்களை நாம் தெளிவாக உணரும் அளவுக்குப் பிற்காலக் கதைகளில் - அழைப்பு, போதை, அலைகள், கொந்தளிப்பு, எதிர்கொள்ளல், வழி போன்ற கதைகளில் - பாத்திரங்களின் அடையாளங்களை உணர முடிவதில்லை. இந்தக் கதைகளில் வரும் பலரும் ஒரே நபரின் வெவ்வேறு முகங்களாகக் காட்சியளிக்கிறார்கள். அந்த முகங்களும் தெளிவாகத் துலங்கவில்லை. மிக அந்தரங்கமான தொனியில் பேசும் இவர்களது குரல் நமது மனத்தில் சட்டென்று இடம் பிடித்தாலும் இவர்களது தனி அடையாளங்கள் நமக்குத் தெரிவதில்லை. இவர்கள் அனைவரையும் மனித இனத்தின் ஆதாரமான சில அவஸ்தைகளைப் பிரதிபலிக்கும் பொது மனிதனின் வெவ்வேறு முகங்களாகக் கற்பித்துக் கொள்ளத்தான் நம்மால் முடிகிறது. இது சாதகமான அம்சமா பாதகமான அம்சமா என்பது அவரவர் பார்வையைப் பொறுத்த விஷயம். என்னைப் பொறுத்தவரையில் தனி அடையாளங்களை அழித்துவிட்டு அல்லது அடையாளம் தெரியாத அளவுக்குப் புகைமூட்டமாக்கிவிட்டு மனித இயல்பின், இருப்பின் ஆதாரமான அவஸ்தைகளைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். காலம், இடம், பிரத்யேக அடையாளங்கள் தாண்டிய பொதுவான தளத்தில் மானுட உணர்வுகளையும் அவஸ்தைகளையும் வைத்துப் பார்க்க இந்த அம்சம் உதவுகிறது. இது இதிலுள்ள மிக முக்கியமான சாதகம். ஆனால் தனி அடையாளங்களை அல்லது அவை சார்ந்த சமிக்ஞைகளையேனும் அவை கொண்டிருந்தால் அந்தப் பாத்திரங்களுக்கும் வாசகனுக்கும் இடையிலான உறவு மேலும் நெருக்கமாகக்கூடும்.

o o o

சு.ரா.வின் சிறுகதைகள் தரும் ஒட்டுமொத்த அனுபவத்தை இப்படிச் சுருக்கமாகத் தொகுத்துப் பார்க்கலாம்: அவை வாசிப்பை ஓர் இனிய அனுபவமாக்கும் அதே நேரத்தில் தீவிரமான அனுபவத்தின் தொந்தரவுக்கும் நம்மை உள்ளாக்குகின்றன. செறிவும் நேர்த்தியும் கொண்ட மொழியோடு உறவுகொள்ளும் சுகத்தை அளிக்கும்போதே உக்கிரமான தேடலின் கனத்தையும் நம் மீது சரியச் செய்துவிடுகின்றன. காலம், வெளி ஆகியவற்றைத் தாண்டிய தளத்தில் மானுட வாழ்வின் மர்மங்கள் குறித்த விசாரணையைச் சாத்தியமாக்குகின்றன. மனித துக்கத்தையும் அவலங்களையும் மட்டுமன்றி நெகிழ்வையும் விகாசத்தையும் பதிவு செய்கின்றன.

வாழ்வுக்கும் நமக்கும், காலத்திற்கும் நமக்கும், மொழிக்கும் நமக்கும் இடையேயான உறவுகளைச் செழுமைப்படுத்துவது ஒரு கலைஞனின் முக்கியமான பங்களிப்பாக இருக்க முடியும். சுந்தர ராமசாமியின் சிறுகதைகள் இதைப் பெருமளவில் நிறைவாகச் செய்திருக்கின்றன.

o o o

குறிப்பு

l காகங்கள் தொகுப்புக்கு இந்தியா டுடேயில் எழுதிய மதிப்புரை.

l அதே தொகுப்பைப் பற்றி தீராநதி இணைய இதழில் எழுதிய விரிவான விமர்சனக் கட்டுரை.

l இல்லாத ஒன்று (சு.ரா.) தொகுப்புக்கு எழுதிய முன்னுரை.

l அழைப்பு (சு.ரா.) தொகுப்புக்கு எழுதிய முன்னுரை.

நெய்தல் இலக்கிய அமைப்பு 2005 டிசம்பரில் நாகர்கோவிலில் நடத்திய சு.ரா. நினைவரங்கில் மேற்கண்ட கட்டுரைகளைத் தொகுத்து எழுதி வாசித்த கட்டுரை சில மாற்றங்களுடன் இங்கு வெளியாகியுள்ளன. மேற்படி கட்டுரைகளை எழுத வாய்ப்பளித்த இதழ்களுக்கும் காலச்சுவடு பதிப்பகத்திற்கும் கட்டுரை வாசிக்கக் கேட்டுக்கொண்ட நெய்தல் கிருஷ்ணனுக்கும் நன்றி.

அரவிந்தன்

நன்றி: காலச்சுவடு  இதழ் 82, அக்டோபர் 2006