அழியாச்சுடர்(Backup)

எல்லாப் பூங்காக்களிலும் காலைநடைக்காகவென்றே சதுரக்கற்கள் அடுக்கப்பட்டு செப்பப்படுத்தப்பட்ட வட்டப்பாதைகள் இப்போது உருவாகிவிட்டன. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவை அனைத்தும் வெறும் ஒற்றையடிப்பாதையாகவே இருந்தன. அந்த நாட்களில் பூங்காவில் ஒரு பெரியவர் எனக்கு அறிமுகமானார்.எழுபதை நெருங்கிய வயது.மெலிந்த தோற்றம். படியப்படிய வாரிய அவருடைய வெளுத்த தலைமுடிக்கோலம் வசீகரமானது. இரண்டு அல்லது மூன்று சுற்றுகள்மட்டுமே நடப்பார். வேகநடையெல்லாம் கிடையாது. எல்லாத் திசைகளிலும் வேடிக்கை பார்த்தபடி மெதுவாகவே செல்வார். பிறகு, ஒரு மஞ்சட்கொன்றை மரத்தடியில் போடப்பட்டிருக்கும் சிமென்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்துகொள்வார். எதிரில் இறகுப்பூப்பந்து விளையாகிற சிறுமிகளையும் அருகில் இருக்கிற தோப்பையும் சுற்றுச்சுவரையும் சாலையையும் கடந்து செல்லும் வாகனங்களையும் மாறிமாறி வேடிக்கை பார்ப்பார். ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம்வரை அப்படியே உட்கார்ந்திருந்துவிட்டு எழுந்து சென்றுவிடுவார். தொடர்ச்சியாக சந்தித்துக்கொள்வதன் அடிப்படையில் பார்க்கும்போதெல்லாம் புன்சிரிப்பு சிந்தி,வணக்கம் சொல்லி, பெயர் சொல்லி அறிமுகமாகி, நெருக்கமாகப் பேசத் தொடங்குவதற்கு ஏறத்தாழ இரண்டு மாதங்கள் பிடித்தன. பேசிப்பேசித்தான் அவருடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

அவருடைய மனைவி கடந்த ஆறேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இறந்துபோய்விட்டார். அதுவரைக்கும் இந்தப் பூங்காவுக்கு பல ஆண்டுகளாக காலைநடைக்கு இருவருமாகவே வருவார்கள். மனைவி ஆறு சுற்றுகளோடு நடையை முடித்துக்கொண்டு இதே சிமெண்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்துகொள்வார்.கணவர் கூடுதலாக இரண்டு சுற்றுகள் சுற்றியபிறகு அருகில் சென்று உட்கார்வார். சிறிது நேரம் வேடிக்கை, சிறிது நேரம் பேச்செனப் பொழுதைக் கழித்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போய்விடுவார்கள். இப்போது மனைவி இல்லை. ஆனால் பூங்காவுக்குள் வந்ததுமே மனைவியும் கூடவே நடந்துகொண்டிருப்பதாக ஒரு உணர்வு தோன்றத் தொடங்கிவிடுகிறது.பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும்போது அவரும் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதாகவும் தோன்றத் தொடங்கிவிடுகிறது. மனைவி இல்லாத வாழ்வு ஒரு பெரும் பாரமென்ற எண்ணமே அவருக்கிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மனைவியுடன் புழங்கிய இடங்கள் அனைத்தும் அவருடன் நிகழ்த்திய உரையாடல்களையெல்லாம் நினைவுக்குக் கொண்டுவருவதை உணர்ந்தார்.பிறகு, அமைதியான பூங்காவில் எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் அவருடைய உரையாடல்கள் காதில் விழத் தொடங்கிவிட்டன. மனைவி மறைந்துவிட்டார் என்கிற எண்ணம் பெரும்பாலும் எழுவதில்லை என்றும் இல்லாமையிலும் அவருடைய இருப்பை ஒவ்வொரு கணத்திலும் உணர்ந்தபடியே இருக்கிறேன் என்றும் சொல்லி முடித்தார். அவர் சொல்லச்சொல்ல வியப்பில் மூழ்கினேன் நான். சிமென்ட் பெஞ்சில் தனக்கு அருகேயே தன் மனைவி உட்கார்ந்திருப்பதுபோன்ற நம்பிக்கையை அவருடைய கண்களில் கண்டேன்.

இருப்புக்கும் இல்லாமைக்குமான பொதுவரையறைகளை வகுப்பது கடினம் என்று தோன்றுகிறது. ஒவ்வொன்றுக்கும் சான்றுகளைக் கோருகிற அறிவியலின்முன் இருப்புக்கும் இல்லாமைக்குமான வரையறைகள் கறாராக உள்ளன. ஆனால் மனஉலகத்தில் அவ்வரையறைகளுக்கு இடமே இல்லை. "சிவபக்தனின் வீட்டுமுற்றம் வாரணாசி என்பது பொய்யோ?" என்று கேள்வி கேட்கிற அக்கமகாதேவியின் கவிதையில் அவ்வரையறைகள் சரிந்துபோகின்றன. அக்கவிதையில் "சிவபக்தனின் வீட்டுமுற்றத்தில் எட்டுவகைத் தீர்த்தங்களும் நின்றிருக்கின்றன என்றும் சுற்றிவர ஸ்ரீசைலம்,அக்கம்பக்கம் கேதாரம் என்றும் அங்கிருந்து வெளியே ஸ்ரீவாரணாசி" என்றும் சொல்லிக்கொண்டு போகிறார். தன் வீட்டு முற்றத்தில் வளர்கிற ஒரு மரத்தை தன் அக்காவின் இருப்பாக நம்புகிற தலைவியை நம் அகப்பாடல் ஒன்றில் காணலாம். இன்றும் கைக்குட்டையையும் எழுதுகோலையும் கையெழுத்து போட்டுக்கொடுத்த புத்தகங்களையும் நினைவுச்சின்னங்களாகப் போற்றிப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் பலருண்டு. நண்பர் ஒருவருடைய வீட்டில் பார்வையாளர்கள் அறையில் பொம்மைகளும் பல கலைப்பொருட்களும் வரிசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சுவரடுக்கில் ஒரு சின்ன வெள்ளிக்கோப்பை இருப்பதைப் பார்த்தேன். என் கண்கள் அதன்மீது பதிவதைப் பார்த்த நண்பர் தான் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் கால்பந்து விளையாட்டில் தொடர்ந்து பங்கேற்று பல சுழற்கோப்பைகளை பள்ளிக்கு வாங்கித் தந்ததற்காக பள்ளியின் சார்பில் பாராட்டி வழங்கப்பட்ட கோப்பை என்று கண்கள் மின்னச் சொன்னார்.அவருடைய கண்களில் விரிந்த மைதானமொன்றில் பந்தைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடுகிற ஒரு சிறுவனின் நிழல் விரிவதை என்னால் உணரமுடிந்தது.அக்கோப்பையின் இருப்பின் வழியாக அந்த இளமையின் மகிழ்ச்சியையும் உற்சாகத்தையும் தேவைப்படும்போதெல்லாம் அவர் மீட்டெடுத்துக்கொள்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

இருப்பு மற்றும் இல்லாமை சார்ந்த ஒரு வரையறையை வழங்குகிறது தேவதச்சனின் கவிதை. இக்கவிதையில் நுட்பமான ஒரு காட்சி படம்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. துணிதுவைக்கும் ஒருவருக்கருகே இரைச்சலிடும் குருவிகளின் கூட்டத்தை முதலில் முன்வைக்கிறது கவிதை.துணிதுவைக்கிறவரின் மனம் அந்த இரைச்சலை உள்வாங்கிப் பதித்துக்கொள்கிறது. அதையே ஒரு இசைத்துண்டைப்போல அவர் மனம் மீண்டும்மீண்டும் அசைபோடுகிறது. இடையில் அக்குருவிகள் பறந்துபோகின்றன. துணிதுவைக்கிற சத்தத்தைத் தவிர வேறெந்த சத்தமும் இல்லை. எங்கும் நிசப்தம். ஆனாலும் நிசப்தத்தை ஊடுருவிக்கொண்டு குருவிகள் இரைச்சலிடுவதாக உள்ளூர அவர் மனம் கற்பத்துக்கொள்கிறது.வெளியே, குருவிகளும் இல்லை. இரைச்சலும் இல்லை. அவை இடம்மாறி உள்ளே இடம்பிடித்துவிடுகின்றன. எவ்வளவு ஆழ்ந்த நிசப்தத்திலும் அந்த சப்தங்களின் கலவை ஒலித்தபடியே இருக்கிறது. சத்தம் என்பது இருப்பு.சத்தமின்மையின் வழியாக உணர்கிற சத்தம் என்பது இல்லாமையின் ஊடே உணரப்படுகிற இருப்பு.

முதலில் ஒன்றின் இருப்பை நேருக்குநேராக, வெகு அருகில் உணர்கிறது நம் மனம். அதன் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஆழமாக நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறது. இருப்புடன் உருவாகும் தொடர்ச்சியான ஓர் உறவு அந்நினைவுகளைப் பசுமையாகப் பேணிப் பாதுகாக்கிற உந்துதலைத் தருகிறது.பிறகு, இல்லாத போதும் அந்நினைவுகள்வழியாக அந்த இருப்பு தொடர்ந்து இருந்துகொண்டிருக்கிறது. சுருக்கமாக, இன்னொரு விதமாகவும் சொல்லிப் பார்க்கலாம். இப்போது கடந்த காலம் என்பது இல்லை. ஆனால் கடந்த காலத்தின் அடையாளமாக இருக்கிற எண்ணற்ற சிற்பங்கள், சுவடிகள்,பாடல்கள், வழிபாட்டுத்தலங்கள் மீண்டும்மீண்டும் அக்காலத்துக்குள் சென்றுவர நமக்கு வழிவகுத்துத் தருகின்றன. தாராசுரம் கோயில் வளாகத்துக்குள் நடக்கும்போதெல்லாம் குந்தவை நாச்சியார் அதோ அந்தப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறார் என்கிற எண்ணம் எழாமல் இருப்பதில்லை. கல்கியின் புதினத்தைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவருடைய செவியருகிலும் குதிரைகளின் குளம்போசை கேட்காமல் இருப்பதில்லை. கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தின் ஆலயவெளியில் நாம் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது ராஜேந்திர சோழன் உள்ளே கருவறையில் இருப்பதுபோன்ற உணர்வே எழுகிறது.

வரையறுக்கப்பட்ட பொருளைத் தாண்டி குருவியையும் அதன் சத்தத்தையும் படிமமாக விரிவாக்கிப் பார்த்தால், மானுட உறவாக முதலில் விரிவடைவதைக் காணலாம். நம் உறவினர்களும் மனத்துக்குப் பிடித்தமானவர்களும் நண்பர்களும் எப்போதும் நம் அருகிலேயேவா இருக்கிறார்கள்? இல்லையே.நினைவுகள் வழியாகவும் சொற்கள்வழியாகவும் அல்லவா, அவர்கள் நம்மோடு உறவுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். இப்படி இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

*

 

தேவதச்சன்

துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்

காதில் விழுந்தது குருவிகள் போடுகிற சப்தம்

தொடர்ந்து துவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்

காதில் விழுகிறது குருவிகள் போய்விட்ட நிசப்தம்

அடுத்த துணி எடுத்தேன்

காதில் விழுந்தது நிசப்தம் போடுகிற குருவிகள் சப்தம்

*

நவீனத் தமிழ்க்கவிதை உலகில் இரண்டாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த முக்கியக் கவிஞர் தேவதச்சன். தேவதச்சனும் ஆனந்த்தும் எழுதிய கவிதைகள் ஒருங்கே தொகுக்கப்பட்டு அவரவர் கைமணல் என்கிற தலைப்பில் வெளிவந்து நல்ல வாசக கவனத்தைப் பெற்றது. படிமத்தன்மையை இயல்பாக அடைகிற இவருடைய கவிதைகள் மிகச்சிறந்த வாசிப்பனுபவம் வழங்கக்கூடியவை.இவருடைய எல்லாக் கவிதைகளையும் அடங்கிய தொகுப்பு ’கடைசி டினோசர்’என்கிற தலைப்பில் உயிர்மை வெளியீடாக வந்தது. அதற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட கவிதைகளின் தொகுப்பான ’யாருமற்ற நிழல்’ உயிர்மை சமீபத்தில் வெளிவந்த கவிதைத் தொகுதிகளில் மிகச்சிறந்த ஒன்று.

******

பாவண்ணன்

தற்செயல் என்கிற விஷயம் மனித வாழ்வில் முக்கியமான ஒரு திருப்பம் ஆகும். அதை ஒரு துாண்டுதல் என்றும் கொள்ளலாம். ஏன் எப்படி எதற்காக என்று பல கேள்விகள் அத்தற்செயலின் விளைவாக உருவாகின்றன. திரண்டெழும் விடைகள் வழியாகப் பல துணைக்கேள்விகள் உருவாகின்றன. ஒவ்வொரு பதிலும் ஒவ்வொரு கேள்வியை உருவாக்கியபடி நீள்கிறது. மனத்தில் ஒரு முழுக்கேள்விச் சங்கிலியும் அதற்கு இணையான விடைச்சங்கிலியும் பின்னிப் பிணைந்தபடி வளர்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு விடையும் ஒரு புதிய புரிதலைத் தருகிறது. ஒவ்வொரு புதிய புரிதலும் அடுத்து நிகழப் போகும் தற்செயலை மேலும் கூடுதலான வெளிச்சத்தில் வைத்துப் பார்க்கிறது.

மொத்தத்தில் மெளனி 24 சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறார். அநேகமாக எல்லாக் கதைகளிலும் பாத்திரங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தற்செயலாக அறிமுகமாகிறார்கள். தற்செயலாகத்தான் பேசிக் கொள்கிறார்கள். தற்செயலாகப் பெண்களைப் பார்க்கிறார்கள். தற்செயலாக மனத்தைப் பறிகொடுக்கிறார்கள். தற்செயலாக, திடுமென, எதேச்சையாக என்ற சொற்கள் இடம்பெறாத கதையே இல்லை. இந்தத் தற்செயல் என்பது ஒரு வாய்ப்பாக அமைய, பல கதைகளில் , அடுத்தடுத்த சம்பவங்கள் மரணத்தை நோக்கி நகர்கின்றன. வாசலற்ற பெரிய அரண்மனை மரணம். அல்லது எல்லாப் பக்கங்களிலும் வாசல்கள் உள்ள கோட்டை மரணம். அதை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார் மெளனி. இந்த உலகத்துக்கு மிகவும் பழக்கமான- நித்தமும் காணத்தக்க - மரணத்தின் அருகே அழைத்துச் சென்று, மரணத்தின் விளங்காத பக்கங்களை விளங்கிக் கொள்ள முயற்சி செய்கிறார். அவர் கதைகளில் உருவாக்கும் தற்செயல்கள் எல்லாமே மரணத்தின் முகத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ள ஒரு அருமையான வாய்ப்பாகவே காணப்படுகின்றன.

மெளனி தம் பல கதைகளில் மரணத்தை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார். மாபெரும் காவியம் கதையில் தன் குழந்தை ராமுவின் மரணத்தை ஒருவித இயலாமையுடன் பார்க்கிறான் கிட்டு. ஏன் சிறுகதையில் மெல்ல மெல்லத் தன்னை மரணத்தை நோக்கி நகர்த்திக் கொள்கிறான் மாதவன். மரணத்தை முதலில் ஒரு பளுவாகவும் பிறகு லேசாகவும் உணரும் கிருஷ்ணையர் குடும்பத்தேர் சிறுகதையில் வருகிறார். நீ இன்னும் இறக்கவில்லையே, இருக்கிறாயா என்று பார்க்கததான் வந்தேன் என்று உயிருடன் இருக்கிற ஜோன்ஸைப் பார்க்கப் போகிற சுந்தரத்தின் மனப்போக்கைக் குடைநிழல் கதை காட்டுகிறது. மரணத்தைக் காட்டிலும் மனத்தைப் பிளக்கிற இசையைப் பொழகிற நங்கையின் சித்திரத்தைப் பிரபஞ்ச கானம் காட்டுகிறது. மரணமுற்ற மனைவியின் அருகிலேயே இரவு முழுக்கத் தனித்திருக்கிற கணவனைக் காட்டுகிறது மாறுதல் கதை. இந்த மரணம் பல தற்செயல்களின் விளைவாக இறுதி முடிவாகக் காட்டப் படுகிறது. மரணம் என்பதை புறக்காட்சியிலிருந்து தன் மனத்துக்கு மாற்றப் பார்க்கிறார் மெளனி. அதாவது, வெளியே மரணம் என்ற ஒன்றில்லை என்றாலும் கூட, புறத்தே எதைக் கண்டாலும் அதை ஒரு சாக்காகக் கொண்டு மரணக்காட்சியைத் தன் கண் முன்னால் வரவழைத்துக் கொள்ளும் திறமையில் தேர்ந்துவிடும் அளவுக்கு, தன் மனத்துக்குப் பயிற்சி கொடுக்கிறார் அவர். இதை ஒரு எடுத்துக் காட்டு மூலம் சொன்னால் எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள முடியும். நான் குற்றாலத்துக்குச் செல்கிறேன். கண்ணாரக் கண்டு சந்தோஷம் கொள்கிறேன். அருவிகளில் குளித்து மகிழ்கிறேன். அடுத்து இமயமலைக்குச் செல்கிறேன். பனிச்சிகரங்களைப் பார்த்துக் களிக்கிறேன். பிறகு எங்கோ ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து , எதையோ பார்த்தபடி, இமயத்தையும் குற்றாலத்தையும் நினைத்துக் கொள்கிறேன். இரண்டுமே நல்ல அழகிய காட்சிகளாக என் மனத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன. நிலவியல் அளவில் குற்றாலமும் இமயமும் பல மைல்கள் தொலைவில் இருப்பவை. ஆனாலும், என் மனத்தளவில் அருகருகே உள்ள இரு புள்ளிகள் மட்டுமே. மிக நெருக்கமாக இரண்டும் என் மனத்தில் வீற்றிருக்கின்றன. இரண்டுக்கும் அதிக இடைவெளி இல்லை. இரண்டுமே என் பிரக்ஞையின் அனுபவமாக மாறிய பிறகு அடுத்தடுத்து உள்ளவையாகவே மாறி விடுகின்றன. மெளனி இதே போன்ற ஒரு இடத்துக்குத்தான் வருகிறார். சில காட்சிகளைத் தற்செயலாகக் காண்கிறார் அவர். அவற்றின் விளைவாகத் தொடர்ந்து மரணத்தைக் காண்கிறார். எதன் மூலமும் மரணத்தைக் காணமுடியும் என்கிற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்திருக்கிறது. எதையும் மரணப்படுத்திப் பார்க்க முடியும் என்கிற எண்ணமும் அவருக்குள் இருந்திருக்கிறது. தன் பிரக்ஞையின் அனுபவமாகவே மரணத்தை மாற்றிக் கொண்ட பிறகு எங்கும் மரணமே அவருக்குத் தெரிகிறது. வாழ்வு என்பது மரணத்தை எதிர்கொள்வதும் மரணம் என்பது வாழ்வை எதிர்கொள்வதும் ஒரு விளையாட்டு போல மாறி விடுகிறது.

மனக்கோட்டை கதையின் இறதிக் காட்சியில் ஒரு வாசகம் வருகிறது. சங்கர் இறக்க முடியும். என் வாழ்க்கையை, என்னை, கனவு காணாது இருக்க முடியாது. அவன் கனவில், நனவென வாழ்க்கை கொள்ளும், நான் இருக்குமளவும் அவன்.. ? என்று வருகிறது அந்த வாசகம். சங்கரின் மரணத்தைக் கனவு காணும் துயிலுக்குச் சமமாக வைத்துப் பார்க்கிறார். அவன் கனவில் இவன் வாழ்க்கை என்றால், இவன் கனவில் யார் வாழ்வு இடம்பெறும் ? அவர் கனவில் எந்த மற்றொருவரின் வாழ்வு இடம்பெறும் ? இப்படியாகத் தொடர்ச்சியாகக் கேள்விகள் கேட்க முடியும். இதில் ஒரு உண்மை தெளிவு பெறுகிறது . அதாவது, மரணம் என்பது உடல் ரீதியான மறைவாக இருக்கலாம். ஆனால் மற்ற எல்லாமே இருக்கிறது. மறைவின் ஊடாக இருப்பைச் சாத்தியப்படுத்துவது புதிராக இருக்கலாம். ஆனால் அப்புதிரின் புள்ளியை நோக்கித்தான் அவர் கதைகள் செல்கின்றன. அதாவது, எல்லாக் கதைகளிலும் ஒரு பருண்மையான இருப்பு நுண்மையான இருப்பாக மாறுகிறது. வடிவமுள்ள ஒன்று தன் வடிவத்தை இழந்து அல்லது பறிகொடுத்து வடிவமற்ற ஒன்றாக மாறுகிறது. அழியாச்சுடர் கதையில் இலையுதிர்த்து நிற்கும் ஒரு மரத்தின் காட்சி இடம் பெறுகிறது. மரணத்தின் மாற்று உருவமாகவே அதைச் சித்தரிக்கிறார் மெளனி. ஆகாயத்தில் இல்லாத பொருளைக் கண்மூடி, கைவிரித்து தேடத் துளாவுவதைப் பார்த்தாயா ? என்றொரு கேள்வி கேட்கப் படுகிறது. தன் விரிக்கப்பட்ட சிப்பிக் கோடுகள் அதன் ஒவ்வொரு ஜீவ அணுவும் வான நிறத்தில் கலப்பது காணாது தெரியவில்லையா ? என்றும் கேட்கப் படுகிறது. பட்டுப் போக இருக்கிற மரம் வெட்டவெளியில் எதைத் தேடும் ? இருப்பு இருப்பின்மையை நோக்கிய விழைவு என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். மரமாகப் பிம்பப் படுத்தப் பட்ட மரணம் வேறொன்றை நோக்கிச் செல்கிறது. ஒரு இருப்பு-மரணம்-மாற்று இருப்பு என்கிற சுழல் பாதையில் கதையைப் பின்னுகிறார் மெளனி. இங்கே மரணம் ஒரு சிறிய இடைவெளி மட்டுமே. நாடகத்தில் வேஷத்தை மாற்றிக் கொள்ள விடப்படுகிற இடைவெளி போல இந்த இடைவெளியை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இதனால் இருப்புக்கு எந்தக் குந்தகமும் இல்லை. அது இன்னொன்றாக மாறுகிறது என்பதைத் தவிர.

இக்கதையில்தான் மெளனியின் மிகச்சிறந்த வரியான எவற்றின் நடமாடும் நிழல்கள் என்கிற வாக்கியம் இடம்பெறுகிறது. நிழல் கொடுப்பது, நிழல் என்ற இரண்டுமே வேறு வேறு விஷயங்கள். நிழல் கொடுப்பதற்கும் உருவம் இருக்கிறது. நிழலுக்கும் உருவம் உண்டு. இது உலகியல் உண்மை. ஆனால் எவற்றின் நிழல்கள் நாம் என்று கேட்கப்படும் போது நிழலுக்கு உருவம் தெரிகிறது. அந்த நிழலைக் கொடுப்பவற்றுக்கு உருவம் இல்லை. உருவமற்ற ஒன்றின் அல்லது பலவின் நிழலைப் படைத்துக் காட்டுவது விந்தையாகத் தோன்றும். நான் விதியின் நிழல். என்னிடம் காதலின் முழு வசீகரக்கடுமையை நீ காணப் போகிறாய் என்று அந்தப் பெண் பதில் சொல்வதைக் கவனியுங்கள். இங்கும் விதி என்கிற உருவமற்ற ஒன்றின் நிழலாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்கிறாள் அவள். ஓர் உருவத்துக்கு நிழல் உருவாவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். உருவமற்ற ஒன்றுக்கு எப்படி நிழல் உருவாகும் ? இக்கேள்வி தலையைக் குடையும் போதுதான் இருப்பிலிருந்து இன்மைக்கும் இன்மையிலிருந்து மீண்டும் இருப்புக்கும் நகரும் சுழல் பாதையின் ஞாபகம் வருகிறது. இதன் இரண்டாவது பகுதியைக் கவனியுங்கள். இன்மையிலிருந்து இருப்பு உருவாவதை நோக்குங்கள். இதே போலத்தான் உருவமற்ற ஒன்றிலிருந்து நிழலும் உருவாகிறது என்று இணைத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம். இப்போது அந்த உருவமற்ற ஒன்று -நிழலைக் கொடுக்கிற ஒன்று- மரணம் என்பதை எளிதாக உள்வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

பூட்டப்பட்ட ரகசிய அறையில் என்னென்ன இருக்கும் என்று கற்பனையும் உற்சாகமுமாக எண்ணங்களைச் சிறகடிக்க விடுகிற விளையாட்டுச் சிறுவனைப் போல மரணம் என்னும் மகத்துவமான சந்திப்புப் புள்ளியில் என்னென்ன இருக்கும் என்பதை அறியும் ஆவல் மெளனியை உந்தித் தள்ளுவதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவர் கண்டு சொல்வது கொஞ்சம். நம் கற்பனையால்தான் அப்புள்ளியை இன்னும் அழுத்தமாகத் தீட்டிக் கொள்ள வேண்டும். தம் வெப்பத்தால் தண்ணீரைச் சூரியன் ஆவியாக்கியதும் அது மேகமாகி வானில் அலைந்து காற்றுத்தடை ஏற்பட்டதும் மழையாகப் பொழிவதை நினைத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆனால் மெளியின் அக்கறை மறுபடியும் பொழகிற மழை மீதல்ல. மேகமாக மேலெழுந்த ஆவியின் அலையும் அனுபவத்தைக் குறித்ததாகத் தோன்றுகிறது. அது வானில் தவழும் ஆட்டம், காற்றில் போடும் நீச்சல், மலைகளின் உச்சியில் அதன் ஒய்யார நடையைக் குறித்ததாகத் தோன்றுகிறது. வலசை வரும் பறவைகளைத் தொலைநோக்கியால் மணிக்கணக்கில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பலரைப் பற்றி அறிந்திருக்கிறோம். நாடு கடந்து பறந்து வரும் பறவைகளின் சுதந்தரத்துக்கு எந்தக் குந்தகமும் இல்லாமல் -அப்பறவைகளுக்கே கூடத் தெரியாமல்-அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள் அவர்கள். அவற்றின் நிறமும் இறகுகளும் வானில் நீந்தும் அழகும் நித்தமும் காணும் பறவைகளின் நிறத்தையும் இறகுகளையும் நீச்சலையும் காட்டிலும் புதுசாக இருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் கவனித்துப் பார்க்கிறார்கள் அவர்கள். பார்த்து என்ன செய்ய என்கிற கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் இல்லை. பார்ப்பது சந்தோஷமாக இருக்கிறது. தம் கற்பனையை விரிவாக்கிக் கொள்ள அந்த அனுபவம் அவர்களுக்குத் தேவையாக இருக்கிறது. மரணம் என்னும் சந்திப்புப் புள்ளியின் மீது மெளனியின் கவனம் குவிவது கூட இத்தகு ஒரு அனுபவத்தைத் தேடித்தான் என்று தோன்றுகிறது.