அழியாச்சுடர்(Backup)

இன்றைக்கு எழுதப்படிக்கத் தெரிந்த எவரும் குறைந்தபட்சம் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சிறுகதைக்கு அறிமுகமாயிருக்க வேண்டும். அந்த அளவுக்கு பெரும்பத்திரிகைகள் கவர்ச்சி அரசியல் சினிமா மதம் மற்ற மசாலா அம்சங்களோடு வணிக இலக்கியத்தை காலம் தவறாது ஒரு உபாதையை நீக்கிக்கொள்வதுபோல் செயல் பட்டு வருகின்றன. இந்தப் போக்குகளிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு ஈடுபாட்டுடன் கலை இலக்கியத்தைப் படைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் ஒரு சிலரே. அப்படி உள்ளவர்களுக்கு இலக்கியத்தை செழுமைப்படுத்துவதுதான் முதல் நோக்கமாக இருக்கிறது. அவர்கள் வாழும் ஒவ்வொரு கணத்திலிருந்தும் கற்றுத் தேர்கின்றவற்றை கலா ரீதியாக இலக்கியமாகப் படைக்கும்போது வாழ்க்கையின் புதிய பரிமாணத்தைக் கண்டு கொள்கிறார்கள். கோடிக்கணக்கான ஊசிகளால் தைக்கப்பட்டுள்ள மனித மனத்தின் ஒரு ஊசியை எடுத்துப் பார்த்து மீண்டும் பொறுத்துகிறார்கள்.

நல்ல ஒரு கலைஞன் சூழலை மட்டும் முன் வைக்கிறான். தன்னுடைய கருத்தை அதில் திணிப்பதில்லை. எந்த ஒரு மரபையும் அவன் பின்பற்றுவதில்லை. தன்னையும் ஒரு மரபாக ஆக்கிக்கொள்வதில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒருவனின் படைப்பு அது சிறுகதையோ, நாவலோ எதுவாக இருப்பினும் வாசகனின் மனதில் அது உள்ளொளியைத் தோற்றுவிக்கிறது. ஒரு கணமேனும் இப்படிப்பட்ட படைப்பிலக்கியத்தை உருவாக்குபவர்கள் உள்ளொளி நிறைந்தவர்களாயிருப்பார்கள் என்பதைக் கூறத் தேவையில்லை.

ஆனால் வீச்சு என்பது படைப்பாளிக்குப் படைப்பாளி வேறு படுகிறது. ஏனோதானோ என்றிருப்பவன் ஒரு படைப்பிலக்கிய கர்த்தாவாக இருத்தல் அரிது. நிச்சயமானதொரு திசையை அவன் தேர்வு செய்கிறான். வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்து தேர்வு செய்யப்பட்ட மனித குணச்சித்திரங்களை சிறுகதை எழுதுபவன் படைக்கிறான் தனக்குத் திருப்தி அளிக்காதவற்றை நிராகரித்துக் கொண்டு. இப்படிப்பட்ட சூழலில் விமலாதித்த மாமல்லன் சிறுகதைகள் சில நமது கவனத்துக்கு வருகின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதனின் பொதுவான குணாம்சங்கள் சிலவும் இவருக்கே உரித்தான தனியான குணாம்சங்கள் சிலவும் சிறுகதைகளில் வெளிப்படுகின்றன. எதிலிருந்தும் அந்நியப்படாமல் எதிலிருந்தோ அந்நியப்பட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு சிக்கலில் சிக்கியுள்ள ஒருவனின் கனவுகள் சில சிறுகதைகளின் களங்களாக இருக்கின்றன. உதிரிக் கூட்டம், சரிவு, இழப்பு, அறியாத முகங்கள், போன்ற சிறுகதைத் தலைப்புகள் ஓரளவு இவரிடம் உள்ள வெறுமையையும், கூட்டத்தில் காணாமற்போன குழந்தையின் நிலைமையையும் ஜாடையாகத் தெரிவிக்கின்றன. இன்றைய சமூகச் சூழல், அதற்கு இடம் கொடுக்கும் அமைப்பு, புதிய தலைமுறைக்கு பொருந்தாத பழைய மதிப்பீடுகள், அவற்றிற்கெதிராக எழுப்பப்படும் குரல் இவையெல்லாம் சற்று நேரடியாகவோ இல்லை மறைமுகமாகவோ வெளிப்படுகின்றன இவரது சிறுகதைகளில்.

கதை படைக்கும் கலையில் ஒரு கூரிய பார்வை புலனாகிறது. ‘இலை’ கதையில் வரும் மாமி, மற்றும் கறிவேப்பிலை பறிக்கவரும் ஆள் இருவரும் ஒருவரை விட ஒருவர் கறாராக இருக்கிறார்கள். துணைப்பாத்திரங்கள் பற்றிய விவரங்கள் தெளிவாக இருக்கின்றன. ‘தமக்கென்று வரையறுக்கப்பட்ட எல்லையைத் தாண்டி விடாமல் அதற்குள்ளேயே தம்மால் இயன்ற அளவிற்கு பௌருஷத்துடன் இருக்கப்பழகி அனேக ஆண்டுகளாகிவிட்டன அவருக்கு’ என்னும் மாமாவைப் பற்றிய வாசகத்தைப் படிக்கும்போது மாமல்லன் பார்வை பளிச்சென்று பிடிபடுகிறது.

உதிரிக்கூட்டம் கதைக் களம் வீட்டிலிருந்து தெருவுக்கு வருகிறது. சென்னை நகரத்தின் மத்தியதர வர்க்கத்தின் திரிசங்கு சொர்க்க வாழ்க்கை நன்றாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. கதை சொல்லும் உத்தி கொஞ்சம் நையப் புடைக்கப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கிறது.

‘சரிவி’ன் நாயகனுக்கு ஒரு முகம் இல்லை. நீங்கள் பார்த்திருக்கக்கூடிய உணர்ந்திருக்கக்கூடிய விஷயந்தான். ஆழ்ந்த ஒரு அதிர்ச்சியை அளிப்பதில் மாமல்லன் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். மெல்ல நகரும் திரைப்படம் ஒன்றைப் போல செய்திகள் ஊர்கின்றன. நடை கதைக்கேற்ப இயல்பாக உள்ளது. ஒரு நல்ல கதையொன்று சுலபமாக சொல்ல முடிகிறது. கதையில் வருபவன் ஒரு பொந்தில் வாழ்வதாக உணரும் கடம் Metamorphosis கதையில் ஏற்படும் நிகழ்வை நினைவு படுத்தும் விதத்தில் இருக்கிறது. தனிமனித வீழ்ச்சியை சித்தரிப்பதில் இக்கதை ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இடம் பெறுகிறது.

‘ இழப்பு’ கதையும் பொருளாதாய உலகின் சீரழிவுகளையும் சங்கிலித் தொடர்போல் வீழ்ச்சியடையும் மனித உறவுகளையும் சித்தரிக்கிறது. அதில் வரும் மூவரின் தோற்றங்களும் இயற்கையாக படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வயிறு போன்ற கதைகளைப் பற்றி பேசவும் விமர்சிக்கவும் போலியான முகத்திரை ஒன்றை போர்த்திக் கொண்டால்தான் வசதியாயிருக்கும். உடல் இயந்திரத்தைப் போல செயல்படும் பொழுது மனிதனின் ஆன்மா பணம் பணம் என்று ஜெபிக்கும் அவலம் மிகவும் கொடியதாக இருக்கிறது. மாமல்லன் கலைக்கு இது ஒரு பரிசாகும்.

’அறியாத முகங்கள்’ கதையும் மீண்டும் பொருளாதாரம் எப்படி மனித உறவுகளை சிதைக்கிறது என்பதை விவரிக்கிறது. செல்லாக் காசாகும் மலட்டுக் கோபம் தனிமனிதனை ஆட்டுவிக்கும் இடங்கள் சிறப்புடன் வெளியாகியிருக்கின்றன.

இப்படி இவர் எடுத்துக் கொண்டுள்ள கருவெல்லாம் பெரும்பாலும் மனிதத்தின் வீழ்ச்சியை விவரித்து வாசகனையே இதற்கான முடிவுகளை கேட்கிறது. பெருமூச்சொன்றை விட்டபடி வாசகன் தான் சிறுகதை இலக்கியம் படைக்கும் நிஜத்தைப் பொய்யாக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட வாசகர்களை உருவாக்கும் பொழுது ஓரளவிற்கு கலை முழுமை அடைகிறது.

(நன்றி - மீட்சி சிற்றிதழ்)

ராவ்ஜி பல் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

கீழே பத்தர் வீட்டிலிருந்து ‘ஐயோ மாமா’ என்ற பெருத்த அலறல் கேட்டது. ராவ்ஜியை இந்தக் கூக்குரல் கொஞ்சம் அதிகப்படியாகவே திடுக்கிட வைத்து விட்டிருக்க வேண்டும். கையிலிருந்த பிரஷ் தவறிக் கீழே விழுந்துவிட்டது. அதை தரையில் விழுந்து விடாதபடி பிடிப்பதற்கு எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியில் கைகளிலும் வேஷ்டியிலும் நுரை பூசிக்கொண்டது. பல் தேய்ப்பை அத்துடன்  முடித்துக் கொண்டு அவசரமாய் வாய் கொப்பளித்து சட்டை அணிந்து கொண்டு படிகளில் இறக்கிக் கீழே ஓடினார். அடுப்படியில் காப்பி தயாரிப்பில் ஈடுபட்டிருந்த ராவ்ஜியின் மனைவி எல்லா ஜோலிகளையும் அப்படியே போட்டுவிட்டு ஸ்டவ்வை மட்டும் அணைத்துவிட்டு கீழே ஓடி வந்தாள்.

பத்தர் ஈஸிச்சேரில் படுத்தபடி செத்துப் போயிருந்தார். மருமகளின் அழுகை  இல்லாமல் இருந்தால்  அவர்  விசேஷ  கவனத்தைப் பெறாதவராகத்தான் இருப்பார்.

அந்த வீட்டிற்கு குடிவந்து முழுசாக ஒரு மாதம் கூட ஆகவில்லை என்பதாலும், சாவு விழுந்த வீட்டார் பிரமாணர்களல்ல என்பதாலும் ராவ்ஜியால் அருகில் செல்ல முடியவில்லை. பிள்ளைகளும் பேரன் பேத்திகளும் இப்போது அழ ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தனர். பிள்ளையையும் மருமனையும் எப்போது நடந்தது, எப்படி நடந்தது என்று விசாரித்தார். அழுகையில் உடைந்த குரலில் பத்தரின் பிள்ளை சொன்ன எதையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. எந்த அர்த்தத்தையும் தந்துவிடாத நாலைந்து வார்த்தைகளில் தேறுதல் சொன்னார். அது அங்கிருந்த சத்தத்தில் யாருக்காவது கேட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகம்.

மாடிக்கு வந்த ராவ்ஜியின் பின்னாலேயே அவர் மனைவியும் வந்து விட்டாள். படுக்கையில் ராவ்ஜியின் பையன் மலங்கமலங்க விழித்தபடி எழுந்து உட்கார்ந்திருந்தான். அப்பா அம்மாவைக் கண்டதும் அழத்தொடங்கினான். ராவ்ஜியின் மனைவி பையனை, அணைத்துத் தேற்றினாள். படுக்கையும் பையனின் நிஜாரும் ஈரமாக இருந்தன. அந்த ஈரம் சமீபத்தியதாக இருக்க வேண்டும். பாயையும் பெட்ஷீட்டையும் எடுத்தபோது தரை சொதசொதவென்று இருந்தது.

சட்டையைக் கழற்றிப் போட்டுவிட்டு ஷேவிங் செட்டை எடுத்து ஜன்னலில் வைத்துக் கொண்டு பிளேடுக்காகத் தேடினார். அப்போதே ஒரு சந்தேகமும் வந்தது. மனைவியை விசாரித்தார். அவள் ஏதும் பேசாமல் ஆணியில் மாட்டியிருந்த மாத்வபந்து பஞ்சாங்கத்தை எடுத்துக் காட்டினாள். அன்றைக்கு அமாவாசை என்று அதில் போட்டிருந்தது. ”சரி சரி காபி தே” என்றார்.

பில்டரில் டிகாஷன் பாதி இறங்கியிருந்தது. வாங்கி வந்த பால் காய்ச்சப்படாமல் ஸ்டவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. மண்ணெண்ணெய் குப்பியிலிருந்து ’காக்கடாவை’ எடுத்தவள் ’காய வோ’ என்று கணவனைக் கூப்பிட்டாள். பையனுக்கு டிரௌசர் மாற்றிக் கொண்டிருந்த ராவ்ஜி சமையலறைக்கு வந்தார். இழவு வீட்டில் அடுப்பு பற்ற வைக்கக் கூடாததைப் பற்றி அவள் சொன்னாள். ராவ்ஜி பூணூலை அப்படியும் இப்படியுமாக அரக்கியபடி யோசனை செய்தார். பிறகு முன் அறைக்கு வந்து அலமாரியைத் திறந்து பார்த்தார். நான்கு ரூபாய்க்கும் குறைவாகவே இருந்தது. மூன்று பேருக்குமாக டிபனுக்கு ஒரு மாதிரியாகத் தேறிவிடும். மத்தியான சாப்பாடுதான் சிக்கல்.

டிபன் வாங்கிவரக் காசிருந்தாலும் அதைக் கொண்டு வருவது ஒருவிதத்தில் சிக்கல்தான். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பிணத்தை நடுக்கூடத்தில் கிடத்தி விடுவார்கள். மாடிப்படியை அடைய, கூடத்தைக் கடந்துதான் வந்தாக வேண்டும். மாடிப்படியில் வந்து தலையை மட்டும் நீட்டிப் பார்த்தார். அக்கம்பக்கத்து வீட்டார்கள் எல்லோரும் வந்து விட்டிருந்தார்கள். என்னதான் பையில் போட்டுக் கொண்டு வந்தாலும் டிபன் பொட்டலங்கள் என்பது நிச்சயமாகத் தெரிந்துவிடும். அது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது.

பக்கத்து மதில் சுவருக்கு மேலிருந்து குரல் வந்தது. ”என்ன சார் என்னமோ சத்தம் கேட்டுதே” - பக்கத்து வீட்டு ஐயர். அவர் கஸ்டம்ஸில் வேலையாய் இருந்தார். ராவ்ஜி சென்ட்ரல் எக்ஸைஸ் என்பதால் அவர்களுக்குள் நல்ல பரிச்சயம் ஏற்பட்டிருந்தது. ராவ்ஜி தாழ்ந்த குரலில் சேதியைச் சொன்னார். கூடவே தம் பிரச்சனையும் சொல்லிக் கொண்டார்.

”எங்காத்துல அடுப்புப் பத்தவைக்கக் கூடாதுன்னு ஒண்ணும் இல்லை. ஏன்னாக்க இந்த செவர் எங்காத்த சேர்ந்தது. அந்த செவர்தான் பத்தர் ஆத்துது. ஸோ பக்கத்தாத்துல இருக்கிறவாதான் அடுப்புப் பத்த வைக்கக் கூடாது. பைதிவே எங்காத்துலயும் இப்ப அடுப்பு பத்த வெக்கிற வேலை ஒண்ணும் இல்லை”. ஐயர் மனைவி இரண்டு குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பிரசவத்திற்காக தாய் வீட்டிற்குப் போயிருந்தாள். ஐயர் அடுத்த தெருவிலிருக்கும் தம் அக்கா வீட்டில் சாப்பிட்டு வந்தார்.

ஐயர்தான் பிரச்சனையைத் தீர்க்க உதவினார். அவர் தம்வீட்டுச் சுவருக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியைக் கொண்டு வந்து போட்டார். ராவ்ஜி படிக்கெட்டிலிருந்து மதிலுக்குத் தாவி நாற்காலி வழியாகத் தரையில் இறங்கினார். மூச்சு வாங்கியது. ராவ்ஜி அதுவரை ஏறியிருந்த அதிகபட்ச உயரமெல்லாம் அவர் வீட்டிலிருக்கும் ஸ்டூல் மேல்தான் ப்யூசான பல்பைக் கழற்றி புது பல்ப் மாட்டவேண்டி.

குளித்து முடித்து டிபன் சாப்பிட்டதும் இலைகளை என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. எவ்வளவு ஜாக்ரதையாக அப்புறப்படுத்தினாலும் அவ்வளவு கும்பலில் நிச்சயம் சிலரேனும் பார்த்துவிடக்கூடும். தெருத் திண்ணையில் நிறைய பெஞ்சுகள் போடப்பட்டு நிரம்பி, விளக்குக்கம்பம் கொறடு என்று எங்கு பார்த்தாலும் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள். பத்தருக்கு நிறையவே செல்வாக்கு இருந்திருக்கிறது என்று ராவ்ஜீக்குத் தோன்றியது. அப்புறம் எப்படியாவது அப்புறப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று ராவ்ஜியின் மனைவி ஸத்யத்திற்கு சமையலறையில் அம்மிக்குப் பக்கத்தில் பாத்திரம் தேய்க்க என்றிருந்த குழிவான இடத்தில் போட்டு வைத்தாள்.

ராவ்ஜியின் தாய் தந்தையர் எல்லாம் க்ஷேமமாக ஊரில் இருந்தபடியால் அன்றைய அமாவாசை ஷேவ் பண்ண விடாமல் தடுத்தது தவிர அதிகம் சங்கடப்படுத்தவில்லை. ஆனால் அமாவாசைக்கு இருந்த பெருந்தன்மைகூட பேண்டிற்கு இருக்கவில்லை. ஆபீஸ் செல்ல படிக்கட்டில் இறங்கி மதில்மேல் ஏறும்போது பேண்ட், தொடையை இறுக்கிப் பிடித்து ஏகமாக வலிக்கச் செய்தது.

ஒருமாதிரியாக ’தம்’ பிடித்து மதிலில் இருந்து இறங்கினார். நாற்காலி சரியாக பாவி நிற்காமல் ஆடி ராவ்ஜியை ஏகமாக பயமுறுத்தியது.

ஐயர் தம் ஆபீஸூக்கு ராவ்ஜியின் ஆபீஸைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டுமாதலால் இருவரும் ஒன்றாகவே கிளம்பினர். ராவ்ஜியே பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

”இன்னக்கி அமாவாசையாமே, ஷேவ் பண்ணிக்கப் போம்போதுதான் தெரிஞ்சது. வய்ஃப் சொன்னா. நல்லவேளை முன்னாடியேத் தெரிஞ்சிது. இல்லேன்னா இருக்கிற பாவம் போதாதுன்னு அது வேற”.

ஐயர் அன்று காலையில் தான் ஷேவ் பண்ணி இருந்தார். ராவ்ஜி தம் அவசரத்தில் காலையில் பத்தர் இறந்துபோனது பற்றி பேசிய போது ஐயர் ஷேவ் பண்ணாமல் இருந்ததைக் கவனிக்கத் தவறியிருந்தார். ஐயர் கொஞ்சம் சங்கடப்பட்டு சிரித்தபடி, இது தெரிந்து தாம் நேற்றே ஷேவ் பண்ணிக் கொண்டு விட்டதாகத் தெரிவித்தார்.

“ஆமா பாடியை எப்போ எடுக்கப் போறாளாம்”.

”சாயரட்சைக்கு எடுத்துடுவா”.

”பொண்ணு பிள்ளைகள் எல்லாம் உள்ளூர்லதானே இருக்கா”.

கொஞ்சம் அவசரமாக பேச்சைத் தொடர்ந்தார் ராவ்ஜி. பத்தரைப்பற்றி, பேச்சை எப்படிக் கொண்டு வருவது என்று யோசித்தபடிதான் அவர் வந்து கொண்டிருந்தார். அவர்கள் பத்தர்கள் என்கிறபடியால் பிணத்தை உட்காரவைத்துதான் எடுத்துப் போவார்கள் என்று ராவ்ஜி சொல்ல, தம் ஊரில் சுடுகாட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் எப்படி ஒருவனுக்கு உயிர் வந்துவிட்டது என்பது பற்றி ஐயர் சுவாரசியத்துடன் சொல்லிக் கொண்டு வந்தார். அவருடைய பேச்சைக் கேட்கவே இந்த உலகில் தாம் ஜனித்திருக்கிறோம் என்பது போன்ற முகபாவத்துடன் ஐயரின் முகம் பார்த்தபடியே நடந்து வந்து கொண்டு இருந்தார். தம் ஆபீஸ் நெருங்கிய நேரத்தில் ராவ்ஜி மிகவும் அன்யோன்யமான குரலில்,

”மத்யானம் டிபன் கேரியர்ல சாப்பாடு கொண்டாரணும். அதுதான் கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கும் போல இருக்கு”. என்று பேச ஆரம்பித்ததும் ஐயரின் கை அனிச்சையாக பாண்ட் பாக்கெட்டைத் தடவிக் கொண்டது.

ராவ்ஜி ”உங்காத்து சாவியைக் கொஞ்சம் ஸ்ரமம் பாக்காம குடுத்தேள்னா ரொம்ப உதவியா இருக்கும்”. என்று முடித்ததும்தான் ஐயருக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. சட்டைப் பாக்கெட்டிலிருந்து சாவியை உடனே எடுத்துக் கொடுத்தார். ராவ்ஜி நன்றி தெரிவித்தார். அவர் மட்டும் சாவியைக் கொடுக்காத பட்சத்தில் தாம் எப்படியெல்லாம் அவதிப்பட நேரும் என்பது பற்றிக் கூறி மறுபடியும் ஒரு தடவை நன்றி தெரிவித்தபடி விடை பெற்றுக் கொண்டு தம் ஆபீஸிக்குள் நுழைந்தார்.

தம் சேரில்போய் உட்கார்ந்து சிறிது நேரத்திற்கு எதுவும் செய்யாமல் சும்மா இருந்தார். தினமும் தமது சேரில் உட்காரும் முன்னால் கர்சீப்பால் இரண்டுமுறை தூசியேதும் இல்லாவிட்டாலும் தட்டிவிட்டு உட்காருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

இன்னும் யாரும் வந்திருக்கவில்லை. காலியாக இருந்த சேர்களைப் பார்த்ததும் அந்தந்த சேர்களுக்கு உரியவர்களின் முகங்கள் நினைவிற்கு வந்தன. அந்த அறையில் ராவ்ஜியையும் சேர்த்து நான்கு ஆண்களும் வயதேறி ஸ்தூலப்பட்ட ஒரு லேடி டைப்பிஸ்டும் இருந்தனர். எல்லோருமே ராவ்ஜியைவிட வயதில் சிறியவர்கள். இதில் ராவ்ஜிக்குக் கொஞ்சம் திருப்தி.

கொஞ்ச நேரம் கழிந்ததும் அந்த செக்ஷனில் பணிபுரியும் மற்றவர்கள் தத்தம் சேர்களை நோக்கிச் சென்றபடி அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்தனர். எல்லோருக்கும் முன்னதாக - ரெண்டு நிமிஷமாவது முன்னதாக - ஆபீஸுக்கு வந்து விடுவது ராவ்ஜிக்கு வழக்கம்தான். வீட்டில் இவ்வளவு களேபரம்நடந்தும்கூட தாம் எல்லோருக்கும் முன்னதாக வந்து விட்டிருந்ததில் கொஞ்சம் கெத்தாக உணர்ந்தார்.

பத்து நாட்களுக்கு முன்னதாகத்தான் அவசரத்திக்கென்று இரண்டுபேரிடமும் ஒன்றும் இரண்டுமாக வாங்கி இருந்தார். மூன்றாவது ஆசாமிக்கு சேர் இல்லை. அவன் ராவ்ஜியைவிட வயதில் ரொம்ப சிறியவன், அந்தஸ்திலும். அந்த அறையில் அவனைத் தவிர அனைவரும் யூ.டி.சிக்கள், அவன் ப்யூன். அந்த அறையிலேயே ராவ்ஜிதான் அதிக ஸெர்வீஸானாவர்.

தம்முடைய வயதிற்கும் ஸெர்வீஸிற்கும் மற்றவர்கள் கொஞ்சம் தள்ளி நின்று பேச வேண்டும் என்கிற ராவ்ஜியின் எதிர்பார்ப்பை மிக லாவகமாக ஒதுக்கி எல்லோரிடமும் பேசுவது போலவே ராவ்ஜியிடமும் உல்லாசமாகப் பேசுவான் அவன். அந்த சமயங்களில் ராவ்ஜி கொஞ்சம் சங்கடமாக உணர்வதுண்டு. அவர், சமயம் கிடைக்கிற போதெல்லாம் அவனை மட்டம் தட்டுகிற விதமாகவே பேசியும் நடந்தும் வந்தார். இதுவே அவர்களுக்குள் ஒருவித நெருக்கத்தை உண்டுபண்ணிவிட்டிருந்தது. அந்தமாதிரி சமயங்களில் அதை உவப்புடன் சிரித்தபடியே ஏற்றுக் கொண்டு அவன் தனது இயல்புப்படியே பழகி வந்தான். அவன் பிரமணனாக இல்லாதிருந்தாலும் பரவாயில்லை. பறையனாக வேறு இருந்தான். ஆனால் அவனை பார்ப்பவர்கள் யாரும் அப்படி சொல்ல முடியாது. அவன் தன்னுடைய ஜாதி வெளியில் தெரியாதபடி வேஷம் கட்டித் திரிவதாக ஒரு தடவை முன்னால் இந்த செக்1ஷனிலிருந்த வைத்யநாத ஐயரிடம் ராவ்ஜி சொல்லியிருந்தார். அவனிடம் கடன் கேட்பது அவனுக்கு அதிகம் பிடி கொடுத்ததாக ஆகிவிடும் என்று தோன்றியது. அவர் அதுவரை லேடிடைபிஸ்டிடம் கடன் வாங்கியதில்லை. முதல் தடவையாகக் கேட்க தயக்கமாக இருந்தது.

பைல்களைப் புரட்டியபடி ஏதேதோ யோசனை செய்துகொண்டு இருந்தார். ஒரு சமயம் ஐயரிடமே கேட்டிருக்கலாம் என்றும் தோன்றியது. ஐயர் இவ்வளவு செய்ததே பெரிய காரியம். ஐயரும் அவர் மனைவியும் ரொம்ப கெட்டி என்று மனைவி சொல்லியிருந்தாள். கேட்டதும் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டார். பணம் என்றால் சந்தேகம்தான் கேட்டு இல்லையென்று அவர் சொல்லியிருந்தால் அது அவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்காது. கேட்காமல் இருந்து விட்டது நல்லது என்றே பட்டது.

அவன் வந்தான். டெரிகாட்டன் துணியில் சீருடை அணிந்திருந்தான். சீருடையில்கூட அவன் நன்றாக இருப்பது ராவ்ஜியைக் கொஞ்சம் சங்கடப்படுத்தியது.

கொஞ்சம் கிண்டல் தொனிக்கும்படியான விறைப்புடன் ராவ்ஜிக்கு சலாம் வைத்தான்.

“என்னப்பா இன்னிக்கு ஜம்முனு வந்திருக்கே என்ன விஷயம்”.

“என்னா சார் கார்த்தாலேயே கலாட்டா பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டிங்களே”.

“இந்தா இந்த பைலை ஆடிட் செக்1ஷன்லக் குடுத்துட்டு கேண்டீனுக்கு வா. அங்க இருக்கறேன்”.

அவன் பைலை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்ததும் மேஜை டிராயரைப் பூட்டி சாவியை எடுத்துக்கொண்டு கேன்டீனை நோக்கிப் போனார். காலையில் டிபன் வாங்கியது போக ஒரு ரூபாய்க்கும் குறைவாகவே இருந்தது. கௌண்டரில் இரண்டு டீகளுக்கு டோக்கன் வாங்கும் போது அவன் வந்தான். இரண்டு டீ கிளாஸ்களை வாங்கிக் கொண்டு கேண்டீனின் மூலையை நோக்கி நடந்தார்.

ராவ்ஜி டீ வாங்கித் தருவது பற்றிய சந்தோஷம் அவன் முகத்தில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. அவன் அவருக்கு எதிரில் அமர்ந்தான். கொஞ்ச நேரம் ராவ்ஜி மௌனமாக இருந்து தாம் சொல்கிறதை அவன் தட்டாமல் செய்வான் என்று மனசுக்குப் பட்டதும் பேச ஆரம்பித்தார்.

”வீட்ல கொழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லை மணி. டாக்டர்கிட்ட கூட்டிக்கிட்டுப் போகணும். ஒரு பத்து ரூபா இருந்தா...” - அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலே அவன் இடைமறித்து,

“ஏன் சார் இதை மொதல்லியே சொல்லக் கூடாதா, இன்னா சார் நீங்க எங்கிட்டக் கூடவா மூணாம் மனுஷன்கிட்டக் கேக்கறா மாதிரி தயங்கித்தயங்கிக் கேக்கணும்” என்றபடி சட்டைப் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து நீட்டினான்.

ராவ்ஜி கொஞ்சம் சங்கடத்திற்கு உள்ளானவராக ”உன் செலவுக்கு என்னப்பா செய்வே” என்றார்.

அவர் கைகளில் பணத்தை வைத்து அழுத்தியபடி, ”நான் இன்னா சார் ஒண்டிக்கட்டை. வெட்டியா செலவாவறது முக்கியமானதுக்கு செலவானா நல்லதுதானே சார்” என்றான்.

அரைமணி நேரம் பர்மிஷன் போட்டுவிட்டு மத்தியானம் அவர் அவசரமாக வீட்டிற்குப் போனார். மனைவி டிபன் கேரியரை நன்றாகக் கழுவி தயாராக வைத்திருந்தாள். ஓட்டலிருந்து சாதமும் குழம்பும் பொறியலும் அடைக்கப்பட்ட கேரியருடன் மதில்மேல் ஏறுவது சிரமமாகவே இருந்தது. சாப்பிட்டு முடித்து ஆபீஸ் வந்தபோது மணியைக் காணவில்லை. விசாரித்ததில் கலெக்டர் வீட்டிற்குப் போயிருப்பது தெரிந்தது. அவனை உடனடியாகப் பார்த்து உண்மையைச் சொல்லி மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது. அவன் கலெக்டர் வீட்டிலிருந்து அப்படியே போய் விட்டிருக்க வேண்டும். ஆபீஸ் விட்டபின்னர் அரைமணி நேரம் காத்திருந்தும் அவன் வரவில்லை.

சாயங்காலமே பிணத்தை எடுத்துவிட்டிருந்தார்கள். ராத்திரி, மனைவி சுண்டைக்காய் கொத்சு பண்ணியிருந்தாள். சாப்பிடும்போது, கீழ்வீட்டில் அவ்வளவு பேருக்கும் ஓட்டலிலிருந்து வரவழைத்தால் ரொம்ப செலவாகும் என்று தன்னிடம் அண்டா கேட்டு வாங்கி வீட்டிலேயே சமைத்து விட்டார்கள் என்று பேச்சோடு பேச்சாகத் தெரிவித்தாள். ராவ்ஜி தலையை உயர்த்தி சமையலறையின் மூலையைப் பார்த்தார். பாத்திரம் தேய்க்கும் குழியில் காலை டிபன் சாப்பிட்ட இலைகளும் பிரிந்து கிடந்த டிபன் கேரியரும் இருந்தன.

*”உஷ்ட பான்பணி காடும் பிர்காவ்னாஸ்க்க காய் கர்தாய்ச பாஷ்டதரீங்கு”.*

அவர் குரலில் இருந்த எரிச்சல் அவளைக் கொஞ்சம் சுணங்க வைத்தது. முணுமுணுத்தபடி இலைகளைச் சன்னல் வழியாகத் தெருவில் விட்டெறிந்தாள்.

ராவ்ஜி படுத்துக் கொண்டார். இரண்டு மூன்று தடவை பேண்ட்டுடன் மதிலேறிக் குதித்ததால் தொடைகள் ரொம்ப வலித்தன. இருட்டில் உத்திரத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தார். இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால் மணியிடம் பொய் சொன்னது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை என்று தோன்றியது.

போர்வையை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு கண்களையும் இறுக மூடிக் கொண்டார், கொஞ்ச நேரத்தில் தூக்கம் வந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையுடன்.

******

*(எச்சில் இலையைக்கூட எடுத்துப் போடாமல் காலையிலிருந்து என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்)

 

செப்டம்பர் 1981 கவனம்,  அறியாத முகங்கள் தொகுதியில் உள்ள கதை

கொல்லையில் கறிவேப்பிலை மரம் தளதளவென்று நின்று கொண்டிருந்தது. தெருவிலிருந்து  பார்ப்பவர்கள், அந்த  வீட்டில் அப்படியொரு மரம் இருக்கக்கூடும் என்று யூகிக்க முடியாது.

வீட்டிற்கு  ஸ்நோஸிம்  அடித்து  இருந்தது. வீட்டின்  ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும், சமைந்திருக்கும்  பெண்ணின்  தாயாரைப்போல, ரொம்ப ஜாக்கிரதையுடன்  கண்காணித்து  வந்தாள்  மாமி. வீட்டின்  வெளிச்சுவரில் போஸ்டர்களை யாரும் ஒட்டிவிடாமல் இருப்பதற்காக கருங்கல் ஜல்லி பதித்து, அதற்குமேல் ஸ்நோஸிம் அடித்துவைத்தாள். தேர்தல் சமயத்தில், மாமியின் பாராவையும் மீறி ஒவ்வொரு கட்சிக்காரர்களும் தத்தம் சின்னங்களை  சுவரில்  எழுதிவிட்டார்கள். சுயேட்சை  ஆசாமிகூட  தன் சின்னமான சைக்கிளை தாரால் வரைந்து விட்டிருந்தான். மாமிக்கு ஏககோபம். அந்த தேர்தலில் மாமி ஓட்டுபோடப் போகவில்லை.

கொல்லைக் கதவு தடதடவென்று விட்டுவிட்டு தட்டப்பட்டது. மூன்றாவது தடவையாக சப்தம் கேட்டதும்தான் ஸ்லோகம் சொல்வதை நிறுத்திவிட்டு, ‘வரேன்’ என்று உரக்கக் கத்தியபடி அலமாரி ரூமுக்குள் இருந்து சாவியை எடுத்துக்  கொண்டு  கொல்லைக்  கதவை  நோக்கிப்  போனாள். இன்னும் கதவு தட்டப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தது. ‘வரேன்’ என்று திரும்பவும் கத்தினாள். இந்த  தடவை  மாமியின்  குரல்  கதவைத்  தாண்டி  கேட்டிருக்க வேண்டும். நிசப்தமாகி விட்டது.

கக்கூஸில் நீர் விழும் சப்தம் கேட்டது.

மாமி  “என்னடி  இவ்ளோ  லேட்டு  இன்னிக்கு” - என்று கேட்டபடி  கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியில் முண்டாசு கட்டிய ஒரு ஆள் நின்று கொண்டு இருந்தான்.

“நீயா.“

“ஏம்மா“.

“இல்லே கக்கூஸ்காரியோன்னு நெனச்சிண்டுட்டேன்.“

கக்கூஸ் கதவைத் திறந்து கொண்டு மாமியின் பையன் பக்கெட்டுடன் வெளியில் வந்தான். வந்தவன் நின்று கொல்லைக் கதவைப் பார்த்தான். அம்மாவின்  எதிரில்  முண்டாசு  ஆள் நிற்பதைப்  பார்த்ததும், கிணற்றடிக்கு வந்து நீர் சேந்தி பக்கெட்டை நிரப்பிக் கொண்டு திரும்பவும் கக்கூஸுக்கு உள்ளே போய் கதவை மூடிக் கொண்டான்.

“எல பறிச்சுட்டுப் போலாம்னு வந்தேம்மா.“

“இப்போ வாண்டாம். அப்புறம் பாக்கலாம்.“

“எல பறிச்சி ரெண்டு மாசம் ஆயிடுச்சேம்மா.“

“அப்புறம் வாயேன்“

“மரம் நெறஞ்சி கெடக்குது பாரும்மா“

“பேசின பணம் தரமாட்டே நீ. இப்ப வாண்டாம்.“

“இன்னாம்மா அப்படி சொல்லிட்ட. ஒந்துட்டு எனக்கெதுக்கும்மா.“

“எல்லாம் இப்ப பேசுவே“

“ஐயா சவுக்கியமாம்மா.“

“சௌக்கியந்தான், அப்புறம் வா.“

“தம்பி எப்பிடிம்மா இருக்குது.“

“எல்லாரும் நன்னா இருக்கோம், உன் புண்ணியத்துல. நீ போயிட்டு அப்புறம் வா.“

“இன்னாம்மா நீயே இப்பிடி சொல்லிட்டா எங்களைப் போல ஏழை பாழைங்க எப்பிடிம்மா பொழைக்கிறது.“

“தோ பாரு காலங்கார்த்தால வம்பு பண்ணாதே. நேக்கு நெறைய வேலை கெடக்கு.“

“ரெண்டு நிமிசத்துல பறிச்சிக்கிணு போயிடறேம்மா.“

“போன தடவையே பேசின பணம் குடுக்கலே நீ.“

“யம்மா இந்த தடவை அப்படியெல்லாம் ஆவாதும்மா.“

இந்த சர்ச்சை கிணற்றடியைத் தாண்டி, சமையல் கட்டைத் தாண்டி ஹால் வரையில்  கேட்டிருக்க  வேண்டும். மாமா பேப்பரும்  கையுமாக  வந்து நின்றார், அதிக நேரம் தம்மால் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க முடியாது என்பது போல.

“ஐயிரே, அம்மாகிட்ட சொல்லு ஐயிரே! ஒரே முட்டாக் கோச்சிக்குது.“

மாமா பேசாமல் இருந்தார். தமக்கென்று வரையறுக்கப்பட்ட எல்லையைத் தாண்டி விடாமல் அதற்குள்ளேயே தம்மால் இயன்ற அளவிற்கு பௌருஷத்துடன் இருக்கப் பழகி அநேக ஆண்டுகளாகி விட்டன அவருக்கு.

“ஐயருகிட்டே என்ன சொல்றது. நான்தான் சொல்லிண்டு இருக்கேனே.“

“நீ சொல்ற துட்டே தர்ரேம்மா.“

“ஏழு ரூபா.“

“யம்மா யம்மா நாங்க எப்படிம்மா பொழைக்கறது.“

“எல பறிக்கலையேன்னு மரம் ஒண்ணும் அழல நீ போயிட்டு வா.“

“இன்னாம்மா ஒரே முட்டா இப்பிடிப் பேசினா இன்னாம்மா செய்யிறது.“

“ஒரு தம்பிடி கொறையப்படாது.“

“ஐயிரே“

ஐயரிடம் என்ன பேசுவது என்று மாமி சொன்ன போதே திரும்ப உள்ளே போய் ஈஸிசேரில் உட்கார்ந்து விட்டிருந்தார் அவர்.

“ஐயிர  ஏன்  கூப்பிடுற. சொன்னா  சொன்னதுதான். நியாயமா  உன்கிட்ட ஏழேகால்  ரூபா  கேக்கணும். போன  தடவையே  நாலணா  கொறைச்சலாக் குடுத்துட்டுப் போனே.“

அவன்  உள்ளே  பார்த்துக்  கத்தினான். ’“சாமீ   அஞ்சி  ரூபாய்க்கு  சில்ற இருக்குதா சாமீ.’“

மாமி  உள்பக்கம்  திரும்பிப்  பார்த்தாள். மாமா  சேரில்  இருந்து  எழுந்து வருவது தெரிந்தது. மாமியின் பார்வையை சமையல் கட்டின் வாசலருகில் வரும்போதுதான்  சந்தித்தார். வாசல்  நிலையைப்  பிடித்தபடி  அங்கேயே நின்று விட்டார்.

மாமி அவன் பக்கம் திரும்பி ’கடைக்குப் போய் மாத்திண்டு வா’ என்றாள்.

அவன்  போனதும்  ’சில்லறைக்குன்னு  மொதல்ல  சொல்லுவன். தோ பறிச்சிண்டு  மீதி  தர்ரேம்பன். பறிச்சிண்டப்பறம்  அடுத்த  தடவை தர்ரேம்மான்னுட்டுப் போயேப் போயிடுவன். இந்த பிராமணருக்குப் புத்தி வாண்டோமோ’ என்று  தனக்குத் தானே பேசியபடி பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்து சீயக்காய் போட்டு கொல்லைக் கதவுச் சாவியை எண்ணெய் போகத் தேய்த்தாள்.

மாமியின்  குரல்  காதில்  விழாததைப்  போல, சமையல்  கட்டின்  வாசல் நிலையை விட்டு ஈஸிச்சேரை நோக்கிச் சென்றார் மாமா.

’யம்மா’ என்று குரல் கொடுத்தபடி முண்டாசுக்காரன் நுழைந்தான். அவன் கையில் ஒரு ஐந்து ரூபாய் நோட்டும் ஒரு ரூபாய் நோட்டுமே இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு மாமி சத்தம் போட ஆரம்பித்தாள்.

“ஏம்மா கத்தறே. இத்தப் புடி, டவுசர்லேந்து சில்லறை எடுத்துத் தரேன்.“

“தோ  பாரு  இந்தக்  கதையெல்லாம்  வாண்டாம். ஏழு  ரூபாயை  எண்ணிக் கீழே வை. தம்பிடிக் கொறைஞ்சாலும் வாண்டாம்.“

வேஷ்டியைத் திரைத்து டிரௌசரிலிருந்து எட்டணா பில்லை ஒன்றை எடுத்து  ரூபாய்  நோட்டுகளின்மேல்  சேர்த்து  வைத்தான். மாமியின் முகத்தைப் பாத்தபடியே இன்னொரு பில்லையை வைத்தான்.

மாமி  குனிந்து  பார்த்தாள். கடைசியாக  வைத்த  பில்லை  நாலணாவாக இருந்ததைக் கண்டு ’நாலணா கொறையறதே’ என்றாள்.

“டீக்கிதாம்மா துட்டு இருக்கு.“

“எல எடுத்துண்டுபோய் வித்து டீ சாப்பிடு“

டிரௌசரில் கைவிட்டு இரண்டு பத்துபைசா ஒரு அஞ்சு பைசாவை எடுத்துக் கீழே இருந்த பணத்துடன் சேர்த்து வைத்தான்.

மாமி குனிந்து எடுத்துக் கொண்டபடி சொன்னாள்.

“தோ  பாரு  நின்னபடிக்கே  பறிச்சுக்கோ. மேலேயெல்லாம்  ஏறி  கெளைய கிளைய ஒடச்சு வச்சுடாதே.“

பணத்தை இடுப்பில் முடிந்து கொண்டு கிணற்றுச் சுவரில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டாள்.

வேஷ்டியை அவிழ்த்து கல்லும் மண்ணுமாய் இருந்த தரையில் விரித்தான். வேஷ்டி அழுக்கேறி நைந்து கிடந்தது. தோய்த்தால் கிழிந்தும் விடலாம்.

அவன்  கீழ்ப்புறமிருந்து  கறிவேப்பிலை  பறிக்கத்  தொடங்கினான். மரம் இரண்டாள்  உயரம்கூட  இருக்கவில்லை. முக்கால்வாசி  நேரம்  நிலத்தில் நின்றபடியே  பறித்தான். நுனியில்  பறிக்கவேண்டி வந்தபோதில் மட்டும் வலுவான  நடுமரத்தில்  அதிக  பளு  விழுந்துவிடாமல்  ஒற்றைக்  காலில் நின்றபடி  பறித்தான். கொஞ்சம்  இலைகள்  பக்கத்து  வீட்டுச்  சுவரைத் தாண்டி விழுந்தன.

பார்த்து  பறிக்கப்படாதோ. குப்பை  விழுந்துடுத்துன்னு  பக்கதாத்தலேர்ந்து சண்டைக்கு  வந்துடப்போறா. அவாத்துல  விழாமப்  பறி - என்றபடி  கீழே இருந்த குவியலில் இருந்து ஒரு கை கறிவேப்பிலை எடுத்துக் கொண்டாள்.

அவன் முண்டாசைக் கழற்றி வேர்வையைத் துடைத்துவிட்டு தலையில் கட்டிக்  கொண்டான். பிறகு  விரித்திருந்த  வேஷ்டியின்  நான்கு மூலைகளையும் சேர்த்து மூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டான். மரம் வெற்றுக் கிளைகளுடன் மொட்டையாக நின்றிருந்தது.

மாமி கொல்லைக் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு திரும்பியபோது கக்கூஸ் கதவு  திறந்திருந்தது. கிணற்றடியிலிருந்து  ஈரக்  காலடிக்  சுவடுகள் வீட்டிற்குள் போயின.

’கொறஞ்சது இருபது ரூபாயாவது சம்பாதிச்சுடுவன் இன்னக்கி’ என்று முணுமுணுத்தபடி குளிக்க பாத்ரூமுக்குள் போனாள்.

தலையில் டவலைக் கட்டிக் கொண்டபடி பூஜை செய்து முடித்து சாப்பிட அழைத்தாள். தானும் ஒரு தட்டு வைத்துக் கொண்டாள்.

“கறிவேப்பிலை தொகையல் நன்னாருக்குடி“ - என்றார் மாமா.

“அதுக்கெனன  கொறைச்சல். இன்னக்கி  அவனுக்கு  நல்ல  தேட்டைதான். கொறைஞ்சது இருபது ரூபாயாவது சம்பாதிச்சுடுவான்.“

“அம்மா கொஞ்சம் தான் போடு.“

தட்டில் முருங்கைக்காய் தான்களைப் போட்டாள்.

“பக்கத்தாத்துல  இவ்ளோ கொத்து  கறிவேப்பிலை  விழுந்துடுத்துன்னா “- என்றபடி கையை விரித்துக் காட்டினாள்.

“பார்த்துப்  பறிக்கச்  சொல்லக்  கூடாதோடி. அவாளா  பறிச்சுக்கறது  இல்லாம நாமளா வேறக் குடுக்கணுமாக்கும்.“

“முந்தாநாள்  கூட  எல  பறிக்கத்தான்  மதில்மேல  ஏறினாண்ணா. என்னைப் பார்த்ததும் ஹிஹின்னு இளிச்சுண்டே கொடி கட்டறேன் மாமின்னா. இவோ கொடிகட்டற லட்சணம் தெரியாதாக்கும்.“

முருங்கைக்காய் சக்கைகளைத் தெருவில் போட வந்தபோது பக்கத்து வீட்டைப் பார்த்தாள்.

அந்த வீட்டுக் குழந்தை மூன்று சக்கர சைக்கிளை ஓட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. வேறு யாரும் இல்லை.

“கணேச்சு.“

“என்ன மாமி.“

“சாப்ட்டாச்சா.“

“ம்“

“என்ன சமையல்.“

“வெங்காய சாம்பார். உர்லக் கெயங்குக் கறி. தொகைல்.“

“என்ன தொகையல்.“

“புதினா.“

“புதினாவா? கறிவேப்பிலையா?“

“புதினா.“

“எப்படி இருந்தது.“

“வாசனையா.“

“காரமா வாசனையா இருந்துதா? சப்புனு வாசனையா இருந்துதா?.“

பேச்சு சத்தம் கேட்டு குழந்தையின் அம்மா வெளியே வந்தாள்.

“ஹி ஹி சாப்பாடாச்சா.“

“ம். இப்பதான் ஆச்சி.“

“அதான்  கொழந்தையைக்  கேட்டுண்டிருந்தேன். புதினா  எங்கே  வாங்கினே. கார்த்தால மாம மார்க்கெட்டுக்குப் போயிட்டு இல்லேன்னு திரும்பி வந்துட்டரே.“

அவள் முகத்தில் மாறுதல் ஏதும் இருக்கிறதா என்று மாமி கூர்ந்து கவனித்தாள்.

“நேத்து வாங்கிண்டு வந்தது மாமி.“

அ“ப்படியா, தலைக்கு மேலே வேலை கெடக்கு வரேண்டியம்மா.“

ஈஸிச்சேரில்  கண்களை  மூடியபடி  மாமா  படுத்திருந்தார். மாமி அவரருகில் வந்து  நின்று  ’புதினாவாம்  புதினா. கொழந்தைக்குக்கூட  பொய்  சொல்லக் கத்துக் குடுத்திருக்கா.’ என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனாள்.

காலையிலிருந்தே  ஈஸிச்சேரும்  பேப்பருமே  கதி  என்று  கிடந்தவர், அன்று முழுக்கவும்  அப்படியே  இருக்கத்  தீர்மானித்து  விட்டிருக்க வேண்டும். மாமி நகர்ந்ததும் கண்ணை ஒருமுறை கிறக்கத்துடன் திறந்து ஈஸிச்சேரில் லேசாக ஒருக்களித்து லகுவாகப் படுத்துக் கண்ணை மூடிக்கொண்டார்

****

(மார்ச் 1981) ,  கணையாழி அறியாத முகங்கள் தொகுதியில் உள்ள கதை